Auteur: JanRoel

Ik heb een geweldige oplossing voor het probleem van sexting : we maken naakt gewoon. Net als Deense Emma Holten deed nadat haar ex-vriend naaktfoto’s van haar op internet plaatste. Ze liet mooie naaktfoto’s van zichzelf maken en plaatste die op internet. Wat is er tenslotte bijzonder aan jouw borsten + vagina of mijn piemel – of aan jouw hoofd en mijn benen – als miljarden mensen op dezelfde manier in elkaar zitten ?  Nog wel een puntje : de eerste reactie op deze stelling is natuurlijk ‘ doe het dan zelf’ en dat doe ik dan weer niet, bang voor de reacties van thuis, van het werk. Met scheldpartijen op internet heb ik geen ervaring. Misschien komt het er nog eens van. Voorlopig klap ik me vast aan het feit dat naturisten ook niet naakt naar de naturistenstands op de Vakantiebeurs gaan. Maar het zou mooi zijn als naakt zo gewoon was dat niemand het nog nodig vindt erop te reageren. En Emma Holten blijft een held.

Na de storm van #MeToo waarschuwde een flink aantal Franse vrouwen voor een toenemend taboe op seksuele vrijheid en flirten ten gevolge van de beweging. Natuurlijk kregen zij kritiek van de #MeToo’ers – kom niet aan slachtoffers – en natuurlijk hadden de kritici gelijk, maar ook de Françaises hebben een punt. Vind ik.

Je kunt gemakkelijk vinden, dat Deneuve en haar gelijkgestemden te snel waren met hun bedenkingen. Dat vind ik niet. Nu is er nog aandacht. Wel een terecht punt van kritiek is

dat #MeToo niet tegen seks gericht is, maar tegen geweld tegen vrouwen in de vorm van ongewenste seks. Het gaat om machtsmisbruik. Herinner je, dat #MeToo begon toen Alyssa Milano de hashtag gebruikte bij haar ervaring met machthebber in de showbusiness. Het gaat om seks in de vorm van als jij niet doet wat ik zeg laat ik je lijden. Je kunt kiezen tussen iets ongewensts en seks en soms kun je niet kiezen. Uiteindelijk zijn mannen fysiek meestal sterker dan vrouwen.

Het terechte punt dat Deneuve maakt is, dat #MeToo er misschien gemakkelijk toe leidt, dat seks in de beklaagdenbank komt, net nu we bezig zijn seks meer en meer te zien als iets dat bij het leven hoort. Zonder seks tenslotte geen mensheid en een hoop mensen – en steeds meer vrouwen – beleven plezier aan seks. Als je het goed doet is het ontzettend lekker en samenbindend. Het is niet de seks die #MeToo problematisch maakt, het is het machtsmisbruik dat seksueel geweld veroorzaakt. Flirten is heerlijk, de seks waar het mogelijk toe leidt is dat ( je kunt flirten ook op zich al als seks zien ) zolang de één de grenzen van de ander respecteert : stop is stop en betekent niet dat de ander eigenlijk meer wil en verkracht wil worden.

Hier is de link naar het artikel op theguardian.com.

Ik ben een man, dit stuk is dus geschreven vanuit het perspectief van een man.

Mensenkinderen hebben tien, twintig jaar de zorg van hun ouders nodig, een achtste tot een kwart van hun leven.  De draagtijd is negen maanden en lange tijd na de geboorte is een kind afhankelijk van de moeder. Vrouwen hebben 500 eicellen. Vrouwen kunnen in hun leven hoogstens ongeveer vijftien, twintig kinderen baren.

Mannen produceren tientallen miljoenen zaadcellen per dag. Om hun genetisch materiaal te verspreiden is het hun belang om zo veel mogelijk eicellen te bevruchten en dus seks te hebben met zo veel mogelijk vrouwen. Hoeveel te krachtiger en machtiger zij zich presenteren, hoeveel te groter de kans op seks en op voortplantingssucces.

Het is deze eenvoudige biologie ( bij wijze van spreken de r/K-strategie toegepast op mannen / vrouwen ) die de MeToo-discussie veroorzaakt.

Seks kan lekker zijn, voor mannen en voor vrouwen. Vrouwen genieten evenveel van seks als mannen. Maar vrouwen dragen en zogen kinderen en mannen niet. Mannen willen kinderen maken. Het leidt ertoe dat mannen seks doen ongeacht de vrouw ; mannen nemen vrouwen.

In de MeToo-berichten van de laatste maanden troffen me vooral de schrijnende verhalen van vrouwen over hun verkrachting, aanrandig of ervaring met opdringerige mannen, bijvoorbeeld die van Marijn de Vries in Trouw ( 28-11-2016 ), Anabella Sciorra in The Newyorker ( 27-10-2017 ), Saskia Noort in de Volkskrant ( 19-10-2017 ). De laatste dagen is in het nieuws dat vooral in Turkse en Marokkaanse appgroepen vrouwen worden belasterd, zeg maar digitaal worden aangerand.

Opvallend hoe hoog de drempel voor de vrouwen is om te getuigen van misbruik, hoewel, als ik even nadenk, ik hang mijn nare ervaringen ook niet aan de grote klok, ik schrijf niet uitgebreid over mijn seksuele ervaringen, hoe heerlijk soms ook en hoe mislukt soms. Praten en schrijven over seks is taboe. Laat staan over ervaringen als aanranding en verkrachting, of alleen al een man die tegen je zin zijn handen op je borsten legt.

Ook valt op dat vrouwen zich schamen en zichzelf schuld toedichten. Niet zo gek, want dat doet de omgeving ook. Eén van de mooie kanten van MeToo is, dat het tot gesprekken leidt, maar in die gesprekken komt vaak het argument ‘ja, maar vrouwen dagen mannen ook uit’ te sprake. Of ‘het komt van twee kanten’. Van kinds af worden vrouwen opgevoed met de waarschuwing voorzichtig te zijn met mannen en met seks en te voorkomen dat ze ‘aanleiding geven’. Daarmee worden vrouwen verantwoordelijk voor het gedrag van mannen en zijn ze dus schuldig aan hun eigen verkrachting.

De meest vergaande vorm van  maatschappelijke veroordeling is de gewelddadigheid waarmee sommige, niet eens weinige, mannen de vrouwen bejegenen. De inhoud is meestal, dat de vrouw lelijk is, onaantrekkelijk, nooit aandacht van mannen krijgt en daarom haar zielige verhaal doet, dat natuurlijk niet waar is, maar alleen om mannen in een kwaad daglicht te zetten. En dat ze eens goed geneukt zouden moeten worden, bij voorkeur door de afzender natuurlijk. Kortom, het zou heilzaam zijn als een slachtoffer van verkrachting eens goed verkracht zou worden … … … Er zijn geen woorden om zulke ultieme hersendoodsels te benoemen.

Maar nu, wat na MeToo ? We hebben de schrijnende verhalen gelezen en we voelen walging en vinden dat dit niet weer moet gebeuren.

Eén ding dat MeToo heeft duidelijk gemaakt is, dat het strafrecht niet altijd goed werkt tegen seksueel misbruik. De stap om te melden, de technische molen waar een slachtoffer doorheen moet en een rechtzitting, waarin het draait om feitelijk bewijs, bevorderen niet het welzijn van de slachtoffers en lijken mij nieuwe daders niet af te schrikken. De juridische bewijsbaarheid is een probleem. In hun verhalen eisen vrouwen trouwens ook zelden genoegdoening. Zoals vaker bij levensgroot verdriet is erkenning van het verhaal en het verdriet en het trauma belangrijk. Misschien komt de genoegdoening pas daarna.

De publiciteit zoeken levert een slachtoffer een hoop spanning op en een hoop gewelddadige bagger, een levenslang stempel en mogelijk zijn er negatieve maatschappelijke  gevolgen, bijvoorbeeld voor actrices die ineens geen werk meer krijgen.

De grote winst van MeToo vind ik dat er nu al maanden over seksueel geweld wordt geschreven en gepraat. Op mijn werk is het onderwerp een aantal keer besproken, niet altijd alleen met compassie met de slachtoffers, maar alleen al dat we bewust bezig zijn met het feit dat misbruik bestaat en dat de omgang van mannen en vrouwen soms geweld in zich draagt, vind ik winst. Straks is het ondewerp weer weggezakt, maar het zal daarna makkelijker zijn om erover te praten. Mensen worden meer gespitst op grensoverschrijdend gedrag, we herinneren ons sneller dat er middelen zijn om op te treden en dat we moeten optreden. De manier waarop we samenleven is een heel klein beetje veranderd, in de goede richting. Dank zij de moed van de vrouwen die ondanks hun angst, weerzin en de maatschappij hun verhaal hebben gedaan.

MeToo is een hashtag op sociale media, al in 2006 bedacht door Tarana Burke. In 2017 kwam het begrip sterk in de aandacht in tientallen landen nadat de actrice Alyssa Milano op Twitter vrouwen opriep om de tag te delen als ze ervaring hadden met seksueel geweld.