
Het regende en het waaide en het was koud maar een goed begin

Het regende en het waaide en het was koud maar een goed begin
Zwemmen, maar weer eens. Vanaf begin september elke zondag in deze plas en elke woensdag in de vijver in onze wijk en vorige zondag in zee bij Vlieland ( fijne golven ). Die vijver is al flink koud, hij is ondiep, maar deze plas is nog prima te doen. Ik ben naar de overkant gezwommen, als je goed kijk zie je mij als stipje. De zon scheen prachtig op de bomen. Geweldige ochtend



Een prachtig boek over deze bijzondere filosoof, die filosofeerde zonder een letter te schrijven, met zijn bestaan en met zijn lijf. De man die afzeek en, in het verlengde daarvan, plaste, poepte en masturbeerde in het openbaar. Die zijn lijf hardde tegen kou, hitte, honger en ontbering. Dat alles in de naam van de onafhankelijkheid en de vrijheid.
Inger Kuin behandelt in acht hoofdstukken deze aspecten van leven en leer van Diogenes :
>> Zie ook De filosoof, de hond en de bruiloft door Barbara Stok
Vorig jaar was ik van plan te stoppen met deze blog. De foto van het bord op het strand van Borkum ( Duitsland ) vond ik een mooi eind : Wo ich bin ist chaos, aber ich kann ja nicht überall sein. Wat helemaal niet klopt, maar het is een leuk bord.
Maar ja, het werd nieuwjaar en bij het ontbijt scheen de zon, door de rookwolken van de smeulende brandbult tweehonderd meter windopwaarts van ons huis, en verder niks nuttigs te doen. Dus : nieuwjaarsduik. Geheel alleen de zon op het riet aan de overkant van het meer en de wind, die golven maakte. Aan het prille begin van zo’n jaar is naakt de meest passende wijze van kleden – alsof je ook zelf opnieuw geboren wordt ( het kan het heelal natuurlijk niets schelen dat wij precies nu een nieuw jaar hebben bedacht ). Wel extra koud, natuurlijk. Hoewel dat meeviel. Misschien hebben al die koude douches toch effect, al stond ik vannacht kleumend op het balkon naar het vuurwerk te kijken, terwijl mijn gezelschap geen last van de temperatuur en de wind leek te hebben.
Enfin. Misschien blijf ik maar doorposten.
Koud, maar te doen.

Buiten is het prachtig douchen. En het is goed voor het milieu. Er is alleen koud water, dus ik douche kort. En het is goed voor het lijf, zegt men. In elk geval wen ik wel steeds meer aan de kou.


Op vakantie in Duitsland zag ik het boek in een etalage liggen. Ik moest het hebben. Elke ochtend zwom ik in zo’n Duits meer, bij de camping. Jaren geleden hadden we vakantie gevierd bij Neustrelitz, midden in het merengebied waar ook de meren rond Berlijn toe behoren, waar het boek over gaat.
Ik heb hem uit, honderden bladzijden over de wilde natuurmens, schrijver en in het laatst van zijn leven natuuropa van Nederland. Een iconisch mens en een hele bevalling om het boek te lezen. Voor mij is hij vooral de man van Rottumeroog. Toen ik jong was hoorde ik de afleveringen op de radio en die maakten indruk. Ik heb nooit één van zijn literaire boeken gelezen, maar wel het boek over Rottumeroog. De natuurmens was ook jaloers en gewelddadig tegen vrouwen. Hij mocht onbeperkt rondneuken, wat hij ook deed, als zijn vrouw dat deed sloeg hij haar in elkaar. Hardvochtig en dwingend in de opvoeding. Narcistisch. Angstig. Wel een knappe en grondige biografie.
Het uiterst succesvolle boek van Paolo Cognetti over de vriendschap van twee jongens met een totaal verschillende afkomst, tegen de achtergrond van een bergdal omringd door acht bergen. Een prachtig verhaal.
In een toekomst is de ict in mensen ingeplant. De film werkt de gevolgen daarvan uit aan de hand van een detective die moorden moet oplossen. Heel standaard, maar het wordt leuk uitgewerkt in die toekomstige wereld. Mensen delen bijvoorbeeld informatie door bestanden vrij te geven en direct aan elkaars implantaten te sturen, waarna de ontvanger ze kan zien, horen, voelen. De vormgeving vind ik ook mooi. De recensies zijn matig, hoewel hoofdrolspeelster Amanda Seyfried geprezen wordt voor haar spel. Helaas heb ik een slechte smaak.
Wim Hof, Koen de Jong, Koud kunstje, wat kun je leren van de iceman ? 2017, Uitgeverij Lucht BV
Over de methode is een boekje geschreven dat ik al een hele tijd heb zien liggen, maar steeds niet gekocht heb, tot een moment van zwakte. Het is lichte kost. Het bevat een biografie van Wim Hof, een deel over zijn methode of werkwijze en getuigenissen van beoefenaren, vooral mensen met aandoeningen. Het wetenschappelijk gehalte daarvan kan ik niet beoordelen, de getuigenissen zijn anekdotisch. Interessant is de manier van ademen die beschreven wordt, een typisch dieet ( alleen in de namiddag eten, niet ’s ochtends, niet ’s middags, echt vloeken in de kerk van vandaag en helemaal in tegenspraak met de sportvoedingsmethoden van nu ) en de korte levensloop van Wim Hof.
De aanbeveling is dertig keer uitademen en wachten met in ademen tot je licht wordt in je hoofd. Ik ben gewend om mijn adem te volgen, niet om hem te tellen. Tellen tot 10 is al moeilijk, ademen tot 30 is mij bijna onmogelijk. Het duurt ook erg lang, 10 minuten of meer. Er zit een theorie achter over het lichaam die je maar in het boek moet lezen. Anders zou ik hem moeten overschrijven.
Kou is goed voor je lichaam en voor je geest. De makkelijkste, best in ons leven inpasbare manier, is de warme douche vervangen door een koude douche.
Gelukkig bevat het boek een 30 dagen methode. Je kunt ook gewoon blijven proberen. Lukt vanzelf. Als je in de zomer begint geleiden de seizoenen je vanzelf de kou in.
Nieuwe plek, van Anja, maar koud, al is het pas oktober. Er gaat een lang pad naar de zwemplek. Het waaide hard en koud.

