Over alledaags seksisme vanuit het perspectief van vrouwelijke schrijvers. Onder redactie van Wiegertje Postma.

Over alledaags seksisme vanuit het perspectief van vrouwelijke schrijvers. Onder redactie van Wiegertje Postma.

Er is natuurlijk wel wat meer aan de hand dan alleen het verschil in waardering van blote mannennippels en blote vrouwennippels ( hier de link naar een post daarover ).
De bedekkingsgraad is forser, maar in de diverse islamitische werelden gebeurt hetzelfde als in de westerse wereld. Binnen beide werelden bestaan verschillende culturen, nationaliteiten en subculturen waar de praktijk aanmerkelijk vrijer of onvrijer kan zijn dan het gemiddelde.
Kern van de zaak is, dat vrouwen minder formele macht hebben, dat vrouwen voor hetzelfde werk of dezelfde vaardigheden minder gewaardeerd worden, dat vrouwen verantwoordelijk worden gehouden voor seksueel geweld tegen hen, dat de vrouwelijke seksualiteit negatief gewaardeerd wordt.
Vrouwen doen evengoed als mannen mee om de sociale normen en waarden te handhaven, die hiervoor zorgen. Ook vrouwen kunnen van mening zijn, dat een vrouw een verkrachting zelf veroorzaakt heeft door haar gedrag en / of kleding.
Carolien Omidi op 25 juni 2016 in de Trouw ( ze schrijft columns met de titel ‘Standplaats Teheran’ ) :
Iraniërs zijn kwistig met water, voor het besproeien van de tuin, het langdurig douchen, het wassen van de auto. Water is schaars in Iran. Dat komt echter vooral door de landbouw. En door de vrouwen. Volgensde geestelijke Seyyed Joesef Tabatai-Nedjad is de Zayandeh-rivier drooggevallen door immoreel geklede vrouwen aan de oever van de rivier.
Dat soort vrouwen veroorzaakt ook aardbevingen, aldus Hojatoleslam Kazem Sadeghi in 2010 “Veel vrouwen die zich niet bescheiden kleden, brengen jonge mannen in verleiding, verpesten hun kuisheid en verspreiden overspel in de maatschappij, wat weer leidt tot meer aardbevingen.”
Free the nipple is een film uit 2012 over een groep vrouwen in New York, die met allerlei acties de culturele regels rond vrouwen- en mannenborsten aan de kaak stellen. Regisseur Lina Esco kon vanwege de taboes de film niet uitbrengen en startte eind 2013 de gelijknamige campagne. Die resulteerde erin dat de film in 2014 eindelijk vertoond kon worden.
Ondertussen werd de campagne in 2015 op diverse plaatsen opgepakt. Vrouwen met onbedekte borsten en mannen met bedekte borsten protesteerden tegen de seksuele lading die naakte vrouwenborsten wel en mannenborsten niet krijgen. Niet eerlijk. Een paar plaatsen en data :
Ik vind het een intrigerende beweging. Hij is miniem qua aantal, maar ik ben benieuwd naar het effect dat ze zal hebben. Ik vind naaktheid niet zo’n probleem dat zo uitkomt, als ik zin heb om te zwemmen bijvoorbeeld, en ik er verder niemand mee hinder, en ik snap ook niet zo goed als mensen er zo’n probleem van maken. Iedereen weet hoe mannen- en vrouwenlichamen er uitzien, ook al omdat naaktheid via allerlei media onontkoombaar om ons heen is. Dus verbaas ik me steeds hogelijk over de ophef die over naaktheid ontstaat.
Hieronder een overzicht van personen en gebeurtenissen, gevolgd door eigen overwegingen.
Dit is een leesclub van New Yorkse vrouwen. Als ik het goed heb bestaat de club sinds 2011. Bij mooi weer lezen ze topless buiten, soms ook als het wat guurder is en soms feesten ze naakt binnen. Daarvan doen ze verslag op hun blog https://coedtoplesspulpfiction.wordpress.com/. In New York mogen vrouwen topless over straat nadat de rechter dit toestond (proces Phoenix Feeley in 2005).
Scout Willis, dochter van Bruce Willis, plaatste foto’s van zichzelf terwijl ze topless boodschappen deed in New York, dit om de opstelling van Instagram aan de kaak te stellen : blote vrouwenborsten zijn onfatsoenlijk en aanstootgevend. Haar Instagram-account werd beëindigd onder andere omdat zij een foto postte van de achterkant van een jas met daarop een foto van twee topless vriendinnen. Haar verklaring lees je hier. LINK
Van de filmactrice (Bend it like Beckham, Pirates of the Caribean, Pride and prejudice, Love actually) verschenen topless foto’s bij een artikel in Interview (augustus 2014). Ze wilde topless op de foto, ze heeft geen moeite met naakt in een film, maar dan moesten de foto’s onbewerkt geplaatst worden : Het vrouwenlichaam is een slagveld en fotografie is daar mede schuldig aan ( parafrase, geen citaat ). Keira Knightley heeft kleine borsten. Met de foto’s wilde ze ook laten zien, dat vrouwenborsten niet de stereotype vormen hebben waar de professionele fotografie, en daarmee de doorsnee kijker, voorkeur voor heeft. Je kunt best succes hebben met kleine borsten.
Ook een Instagram-actie. Chelsea Handler plaatste een foto van zichzelf naast de bekende foto van Vladimir Putin, president van Rusland, waarop hij met ontbloot bovenlijf op een paard zit. Chelsea Handler plaatste exact dezelfde foto van haarzelf. Hij werd na ongeveer 10 minuten ( !!! ) verwijderd. Haar reactie : ik heb alle rechten om te laten zien dat ik een beter lijf heb dan Putin. Heeft hij meer first amendment rights dan ik ? (parafrase, geen citaat)
Ik blijf me erover verbazen dat foto’s en films van geweld en gruwelijkheden als onthoofdingen niet worden verwijderd – dat is nieuws. Blote borsten zijn niets nieuws, maar blijkbaar gruwelijker.
Begin 2015 plaatste Emma Holten foto’s van zichzelf met ontbloot bovenlijf in huiselijke situaties : een boek lezend in de vensterbank, haar tanden poetsend voor de spiegel. De foto’s waren wel genomen door een goede fotograaf. Het waren geen kiekjes. Ze deed dit omdat in 2011 pikant bedoelde foto’s van haar op haar Facebookaccount verschenen, foto’s die bedoeld waren om privé te blijven. Daarbij kreeg ze een hele lading beledigende en hatelijke elektronische opmerkingen over zich heen, die gewelddadig aanvoelden, de manier waarop de maatschappij ongewenst gedrag corrigeert, maar dan op de internetmanier, zonder remming. Ze noemde het ‘seksualisering tegen haar wil’. Zonder dat ze er enige invloed op had en tegen haar wil werd Emma Holten onderwerp van de seksualiteit van mannen. Haar motivatie voor het zelf plaatsen van de topless foto’s van 2015:
“I would have to write a new story about my body in order to make it possible to see myself naked and still see myself as human. (…) The pictures are an attempt at making me a sexual subject instead of an object. I am not ashamed of my body, but it is mine. Consent is key.”
Haar toelichting vind je hier : http://www.hystericalfeminisms.com/consent/
Het commentaar van een reageerder: Wat een brave foto’s. Er is niets te zien.
Miley Cyrus is een voormalig kindster die nog steeds aan de weg timmert als zangeres en zich daarbij steeds extravaganter gedraagt en zich steeds naakter kleedt. Ze draagt meer en meer de gedachte uit van ‘wat is precies het probleem van naakt?’ en past daarom bij free the nipple. Zie ook haar interview in Marie Claire, editie VS, van september 2015.
Miley Cyrus is natuurlijk een zakenvrouw met een mediastrategie, waarin naakt wordt ingezet voor de publiciteit. De naaktheid is onderdeel van de marketing en dat is weliswaar gewaagd, maar toegestaan. Rihanna doet hetzelfde, Lady Gaga en Janet Jackson (nipple gate tijdens de Superbowl) ook en het icoon van muziek gecombineerd met de belofte van seks is natuurlijk Madonna.
Ik vraag me af of hoe groot de invloed van deze mediagiganten is op de dagelijkse werkelijkheid van vrouwen, en op die van mannen, en of ze maatschappelijke normen daadwerkelijk verschuiven of er maar nauwelijks effect op hebben.
De vraag is hoe ver dit nog door kan gaan. Madonna hield haar kleren nog aan, Rihanna en Miley Cyrus gaan topless, Lady Gaga ging naakt voor de kunst. Naakter dan naakt kan niet.
Om topless foto´s van jezelf ( vrouw ) te plaatsen op Instagram en Facebook en toch de regels niet te overtreden, heeft een slimmerik nu een plaatje gemaakt van twee mannentepels, die je over je eigen tepels heen kunt plakken.
Bron ( source ) : https://www.lennyletter.com/story/jennifer-lawrence-why-do-i-make-less-than-my-male-costars
De open brief op de website van collega actrice Lena Dunham ( lennyletter.com ) geeft goed aan, hoe het mechanisme achter de loonkloof werkt. De onderstaande conclusies verwijzen naar de gemarkeerde delen in de tekst van de brief.
<<
(…)
But if I’m honest with myself, I would be lying if I didn’t say there was an element of wanting to be liked that influenced my decision to close the deal without a real fight. I didn’t want to seem “difficult” or “spoiled.” At the time, that seemed like a fine idea, until I saw the payroll on the Internet and realized every man I was working with definitely didn’t worry about being “difficult” or “spoiled.” This could be a young-person thing. It could be a personality thing. I’m sure it’s both. But this is an element of my personality that I’ve been working against for years, and based on the statistics, I don’t think I’m the only woman with this issue. Are we socially conditioned to behave this way? We’ve only been able to vote for what, 90 years? I’m seriously asking — my phone is on the counter and I’m on the couch, so a calculator is obviously out of the question. Could there still be a lingering habit of trying to express our opinions in a certain way that doesn’t “offend” or “scare” men?
A few weeks ago at work, I spoke my mind and gave my opinion in a clear and no-bullshit way; no aggression, just blunt. The man I was working with (actually, he was working for me) said, “Whoa! We’re all on the same team here!” As if I was yelling at him. I was so shocked because nothing that I said was personal, offensive, or, to be honest, wrong. All I hear and see all day are men speaking their opinions, and I give mine in the same exact manner, and you would have thought I had said something offensive.
I’m over trying to find the “adorable” way to state my opinion and still be likable! Fuck that. I don’t think I’ve ever worked for a man in charge who spent time contemplating what angle he should use to have his voice heard. It’s just heard. Jeremy Renner, Christian Bale, and Bradley Cooper all fought and succeeded in negotiating powerful deals for themselves. If anything, I’m sure they were commended for being fierce and tactical, while I was busy worrying about coming across as a brat and not getting my fair share. Again, this might have NOTHING to do with my vagina, but I wasn’t completely wrong when another leaked Sony email revealed a producer referring to a fellow lead actress in a negotiation as a “spoiled brat.” For some reason, I just can’t picture someone saying that about a man.
>>
Voor de Amerikaanse verfilming van Mannen die vrouwen haten, het eerste deel van de Millenniumtrilogie, waarvan iedereen waarschijnlijk de Zweedse serie al gezien heeft, is een filmposter gemaakt waarop de hoofdrolspeelster Rooney Mara topless staat afgebeeld met achter haar de mede-hoofdrolspeler Daniel Craig, volledig gekleed, die een arm om haar borst geslagen heeft, maar wel zo, dat haar borsten en tepels zichtbaar zijn.
De poster vertelt een verhaal dat het boek van Stig Larsson en de film nu juist niet willen vertellen. De naaktheid van Mara drukt of beschikbaarheid voor seks uit en de kracht om het taboe op blote vrouwenborsten te trotseren. De arm van Craig drukt bezit uit. Dat Mara naakt is en Craig gekleed heeft een zweem van vernedering in zich, zoals bewakers gevangenen dwingen zich uit te kleden.
Lisbet Salander, het karakter dat Mara speelt hoeft geen beschermende arm, ze verdedigt zichzelf, door aan te vallen. Ze wreekt zich op wie haar iets aandoet – of wie andere vrouwen iets aandoet. Ze ontbloot zich niet om te protesteren of uit te dagen, wat anderen denken interesseert haar niet. De poster slaat de plank dus erg mis. Bij Entertainment Weekly hebben ze het beter begrepen.

Ook de Amerikaanse titel deugt niet : De vrouw met de drakentatouage. ´Mannen die vrouwen haten´ geeft precies de bedoeling van de schrijver aan. Een vrouw met een tatouage van een draak, dat zegt niets. De Zweedse titel De vrouw die speelde met vuur ( Kvinnan som lekte med elden ) vind ik ook niet fantastisch.
Maar het is niet allemaal kommer en kwel met de Amerikaanse uitgaaf. Deze video maakt overtuigend duidelijk dat de film van David Fincher het verhaal een klasse beter vertelt.
Zweden geldt als een modern land met verregaande seksegelijkheid. Jongen verkracht meisje. Wie is de dader ? Integraal overgenomen van hunsor.se.
Staff at Bjästa School in northern Sweden have received some 400 threats via email following television revelations about a 14-year-old girl who was bullied and left isolated after being raped at the school. Many of the threats of violence have been directed at the school principal and the head of education for the Örnsköldsvik municipal area, 500 kilometres north of Stockholm. In addition, seven of the 220 incendiary emails sent to Örnsköldsvik council have been reported to the police after members of staff received death threats.
“It has been difficult. I’ve received emails and letters to the effect that I should be killed and raped. It has been extremely difficult for me and my family,” said Birgit Olsson Johansson (SocDem), chairperson for Örnsköldsvik council’s educational committee.
A heated debated continues to rage on the internet following public broadcaster SVT’s airing in late March of Uppdrag Granskning’s investigative report into a village that turned its back on a 14-year-old girl raped by a 15-year-old boy.
A man who headed a youth centre in the village was transferred from his post earlier this week after commenting on the boy and his family on an online forum. The council employee, who cited his name and profession when commenting, has now been barred from working with children.
“The employee has a major responsibility for children and youths; it is not acceptable for this person to enter the debate by virtue of their occupation,” said Siv Sandberg, head of Örnsköldsvik’s culture and recreation division.
The 14-year-old schoolgirl at the centre of the case, named as ‘Linnea’, was raped by ‘Oskar’ in the school toilets. The girl reported the attack to Örnsköldsvik police in March 2009. The boy initially denied to police that he had been in the toilet with Linnea and that he had raped her.
After news of the rape and the police report emerged, a campaign began which divided the community – with many of the girl’s and boy’s friends, school teachers, and parents questioning the validity of Linnea’s story. In interviews with SVT, community members related their theory that Linnea had reported the rape as a form of revenge on Oskar, who she was alleged to have had an unrequited crush on.
The momentum of the campaign of rumours built up with a poster campaign in school and a Facebook group launched supporting Oskar as the community increasingly turned its back on the 14-year-old girl.
“She wanted it. I don’t think he seemed like the type of person that would have to (rape someone). He is good-looking, he is nice,” said one 51-year-old local resident.
The prosecutor was one of the few that doubted the growing body of public opinion which had come down against the girl, who became increasingly isolated in the town.
“Her testimony was also supported by other evidence. There was a medical forensic report and also witnesses,” prosecutor Stina Sjöqvist told SVT who explained that a teacher had confirmed that he had found Linnea in a shaken state shortly after the attack.
After his initial denials the boy eventually admitted the offence in police interviews, which were played during the SVT programme.
“I want to confess. I sat on her arms to prevent her from fleeing,” Oskar told police.
In his third interview he related the full, and almost identical, version of events that Linnea had previously submitted. He confirmed that Linnea had told him repeatedly to stop and confirmed that he understood that his actions were carried out against her expressed will.
But two weeks later Oskar changed his version and claimed that Linnea had consented. Despite the change in his position Oskar was convicted for the rape of a child in both the district and appeals court.
Despite the clear convictions passed down by the courts, the campaign against Linnea continued with pupils at the school even going out on strike in support of the popular boy. SVT reported that Oskar’s brother began to maintain a blog on the case and almost 2,000 signed a petition to have the conviction overturned. Bjästa is home to 1,800 people. Oskar’s mother launched a further Facebook group to argue for Linnea’s ‘guilt’, soon attracting 4,000 members, many of whom arguing that the 14-year-old should be ashamed of herself. But despite the fact that Linnea’s story remained consistent throughout, was identical to Oskar’s confession, and despite the upheld conviction, the rumours persisted at the school and in the community.
The situation ultimately became unsustainable for Linnea and her family, and she was forced to move 500 kilometres to a new school, a long way from the Örnsköldsvik community that she had grown up in.
Furthermore when the end of the school term arrived, three months later, Oskar was allowed to attend an awards ceremony in the local church service with the consent of the pastor, despite no longer attending Bjälsta school, and despite having a restraining order against him to stay away from Linnea. The service ended in a vocal public demonstration in support of the 15-year-old. Film footage from the service posted by Oskar’s mother on the internet, broadcast in the SVT programme, showed him passing out flowers to his former schoolmates and receiving applause and hugs in return. The film was used as part of the campaign orchestrated by the boy’s family to “free Oskar”, SVT reported. Linnea was herself not in attendance at the service as her family had suspected that something of this nature would occur, and that it would be too much for the young girl to handle.
Later that day, Oskar joined up with the his schoolmates to celebrate the end of term at a nearby beach. During the evening the boy raped a further 17-year-old girl, ‘Jennifer’. Oskar was later convicted of the new rape. Jennifer’s testimony backed up by witness statements was sufficient for the district court to pass down a guilty verdict despite his protestations of innocence. DNA evidence was later produced in the appeals court which lent further support to the victim’s version of events.
But support for Oskar remained strong in the Bjästa community despite the second rape conviction. The campaign continued with Jennifer now taking Linnea’s place at the centre of the community’s ire and suspicions. Comments on the Facebook page, blog and other internet sites, which had collected 4,000 members, became more and more accusatory against the girls. Many of the comments and threats directed at the girls were made openly by people unconcerned with hiding their identities, according to SVT.
De Rooms-Katholieke kerk blijft een fascinerend raadsel. Hij zorgt voor de gelovigen, voor hun zieleheil maar handelt soms onmenselijk. De kerk is een machtsblok, maar baseert zich op een verhaal over één man met twaalf vrienden of leerlingen en wat volgelingen, zonder veel macht, die door de machthebbers van toen werd gedood. Zijn bezit is enorm en soms van een groteske luxe, maar ze baseren zich op een man die bezit relativeerde, zo niet afwees. Jezus voerde doorlopend twistgesprekken met de Farizeërs, mensen die heel goed wisten hoe een goede gelovige zich zou moeten gedragen ; ik geloof dat hij de Sadduceën ( de bovenlaag van de maatschappij, met een afstandelijker geloof ) meer links liet liggen, maar ook met hen had hij appeltjes te schillen. De katholieke kerk lijkt een bolwerk van Farizeërs en Sadduceën.
Het probleem lijkt vooral de seksualiteit te zijn in combinatie met de macht. In deze tijd buitelen de verhalen over misbruik over elkaar heen. Eerst de VS-Amerika, dan Ierland, Duitsland, België en uiteindelijk ook Nederland. En dan hadden we het AIDS-condoom-probleem in Afrika ook nog : liever dood dan seks. Hoewel dat geen misbruik is. Het is meer misdaad.
Dat seksueel misbruik voorkomt binnen de katholieke kerk is niet bijzonder. Dè factor die van belang is bij misbruik is macht, machtsverschil tussen dader ( met macht ) en slachtoffer ( zonder ). Misbruik kom je evengoed tegen in de Protestantse kerk en in gezins- en familieverband. En vast ook wel op het werk en op school.
Wat de katholieke kerk bijzonder maakt is hoe het instituut omgaat met misbruik. De Protestantse kerk heeft na een paar missers een protocol ( ughh, dat woord ) opgesteld : de dader krijgt straf ; vliegt eruit. Voor het gezins- en familieverband hebben we de rechterlijke macht, die de daden van de dader ook niet met de mantel der liefde bedekt, niet meer, dat is ook wel eens anders geweest. De katholieke kerk is wat traag met het afwerpen van die mantel der liefde, tenminste van de schouders van de geestelijken. De gewone gelovige slachtoffers blijven mantelloos in de kou staan.
Hieronder een overzicht met een paar typische zaken over kerk en seksueel misbruik en wat beschouwingen over de kerk.
Roger Vangheluwe was bisschop van Brugge in de Rooms-Katholieke kerk tot hij in 2010 zijn ontslag aanbood vanwege het feit dat hij zich schuldig had gemaakt aan seksueel misbruik. Dat hij zijn ontslag aanbood siert hem. Hoevele priesters gaan gewoon door. Toch loopt het vervolg niet helemaal geweldig. Het misbruik is voor de wet verjaard. Vangheluwe wordt dus niet vervolgd. De afwikkeling is volledig aan de kerk.
De familie van een slachtoffer van Vangheluwe stuut een e-mail aan de Belgische bisschoppen, waarin ze hen op de hoogte brachten van jarenlang misbruik van een minderjarige.
Vangheluwe dient zijn ontslag in. Eindelijk een geestelijke die consequenties trekt uit zijn daden, en dan nog op nivo.
De Vaticaanse Congregatie voor de Geloofsleer heeft bepaald dat Bisschop Vangheluwe België moet verlaten en een “spirituele en psychologische” behandeling moet volgen. Vangheluwe blijft bisschop. Hij vraagt ook niet zelf de lekenstatus aan. Een zeer zware straf. Toch ?
Vangheluwe geeft een zeer openhartig interview over het misbruik, dat nogal stof doet opwaaien omdat hij het misbruik bagatelliseert en geen besef heeft van het machtsverschil tussen hem en zijn neef, en de dwang die hij daardoor heeft uitgeoefend. Gelukkig nemen de Belgische bisschoppen hier op een goede manier afstand van.
De paus in zijn nieuwjaarstoespraak : Ik kan niet zwijgen over nog een aanval op de religieuze vrijheid van gezinnen in bepaalde Europese landen, die de deelname verplichten aan seksuele voorlichting en maatschappijleer. De lessen verspreiden een visie tegengesteld aan geloof en juiste redenen. Volgens Benedictus is dit één van de bedreigingen van de “culturele wortels van de identiteit en sociale cohesie van vele naties”.
Gerrit-Jan Klein, Trouw, 20 oktober 2010
Colm O’Gorman werd misbruikt door een Ierse priester. Hij begon een rechtszaak tegen de kerk. Zijn vasthoudendheid leidde tot verschillende onderzoeken naar misbruik. De Ier is kritisch over de commissie Deetman ( JRS : onderzoekt namens de katholieke kerk seksueel misbruik in de katholieke kerk in Nederland. ) „Ik vind die totaal verkeerd.”
„Het is naïef om te denken dat de rooms-katholieke kerk bezorgd is om haar imago.”
„De katholieke kerk groeit wereldwijd nog steeds en is nog nooit zo groot geweest als nu. Het instituut kerk denkt niet zoals andere grote organisaties. Het denkt niet in periodes van dagen, weken, maanden en jaren. Nee, Rome denkt in eeuwen en millennia. Het Vaticaan maakt zich geen grote zorgen over wat er nu gebeurt. Er is, vanwege de groei, geen diepgevoelde noodzaak om te veranderen.”
„De meeste mensen schatten de reactie van de kerk totaal verkeerd in. Ze typeren die als langzaam. Het is niet zo dat de kerk traag of niet reageert. Het omgekeerde is het geval, er gebeurt heel veel – op een weloverwogen manier bovendien.
„Tot nu toe is de actie van de kerk er nog nooit op gericht om het misbruik aan te pakken. De omvang van het schandaal wordt stelselmatig gebagatelliseerd, zoveel mogelijk onder de pet gehouden. Pas als het echt niet anders kan, pas dan geven ze toe dat er ’enkele’ priesters misbruik hebben gepleegd. Misbruik wordt weggezet als incident.
„Onzin. We weten dat de kerk vanaf het midden van de jaren negentig zelfs een verzekeringsbeleid is gaan voeren met betrekking tot pedofilie. Was dit om misbruik tegen te gaan? Welnee, het was er enkel op gericht om de macht en de welvaart van de kerk veilig te stellen. Herinnert de rooms-katholieke kerk zich de woorden van Christus: opkomen voor zwakkeren en verdrukten? Ik zie er niets van terug. Het gaat niet om rechtvaardigheid. Christus heeft het gebouw verlaten.”
Maart 2009
Een negenjarig meisje uit Recife in Brazilië werd opgenomen in een ziekenhuis omdat ze vier maanden zwanger was van een tweeling. Haar stiefvader bleek de vader. Hij misbruikte het kind al drie jaar lang. Artsen vreesden voor het leven van het meisje en voerden een abortus uit.
De aartsbisschop Dom José Cardoso Sobrinho reageerde meteen – vergelijk dat eens met de snelheid waarmee de RK-kerk reageert als een geestelijke kinderen misbruikt. Hij excommuniceerde de moeder van het meisje en iedereen in het ziekenhuis die betrokken was bij de abortus.
Ik heb ergens gelezen dat het doel van excommunicatie heling en bekering is. Als de geëxcommuniceerde spijt betuigt kan de kerk hem weer opheffen. Dat de kerk verkrachters en moordenaars niet excommuniceert is omdat die daden zo weerzinwekkend zijn dat excommunicatie niet nodig is.
Het komt erop neer dat de kerk de machtelozen en barmhartigen straft en de agressors niet.
Marcel Hulspas, Dagblad De Pers, 24 maart 2011
De stelling is wijdverbreid en heeft daarom tot gevolg dat mannen hun best doen tijdens tests en vrouwen het laten zitten. Wiskunde is in het westen iets voor mannen. Vrouwen haken bij het woord alleen al af. In Oost-Europa en buiten het westen doen vrouwen gewoon mee, en meer dan dat.
De vrouwelijke intuïtie. “Ze voelen beter aan wat anderen denken en willen” en “vrouwelijke intuïtie” bestaat niet – totdat je vrouwen aan deze ‘gave’ herinnert.” Dan gaan ze betere hun best doen en scoren ze hoger op tests.
Zelfde laken een pak. Met de juiste voorinformatie die tegenwicht biedt tegen het vooroordeel scoren mannen en vrouwen even goed.
Het idee is dat vrouwen hun gevoelens regelen in de frontale cortex, waar de taal en het redeneren zetelen, en mannen in de amygdala, ver van het taalcentrum. Mannen kunnen dus niet goed over hun emoties praten. Helaas. Ook bij vrouwen speelt de amygdala een centrale rol bij emoties en die amygdala communiceert uitstekend met de frontale cortex.
Van de achtste tot de achttiende week krijgen jongens een testostoron-stoot. Er is alleen geen bewijs voor een effect op de hersenen.
… en denken dus rationeler. De neurologe Iris Sommer heeft het effect in twee grote onderzoeken naar onderzoeksresultaten ( onderzoek naar onderzoek ) geen effect kunnen vinden.
“Een onderzoek door A. Feingold uit 1994 naar variatie op het gebied van taalvaardigheid, rekenvaardigheid en ruimtelijk inzicht, liet zien dat in het ene land de mannen, in het andere juist de vrouwen vaker tot de extreem vaardige (of extreem onbeholpen) types behoren.” Sociale facturen als opvoeding en verwachting lijken veel belangrijker.
Een leugen. Zwangere vrouwen maken geen kans bij een sollicitatie. Vrouwen die hun mannelijke eigenschappen aanzetten worden negatief beoordeeld ( mannen juist positief ). Vrouwen worden als minder capabel ingeschat dan mannen ( dat is heel eenvoudig te onderzoeken met gemanipuleerde cv’s ).