Tag: Seksualiteit

In het boek Seks! Een leven lang leren. Rik van Lunsen, Ellen Laan, respectievelijk arts-seksuoloog en gz-psycholoog en gz-seksuoloog bij het Amsterdams Medisch Centrum. Een prachtig boek waarin de schrijvers de huidige stand van de sekswetenschap weergeven, vanuit de biologie, de maatschappij en vooral vanuit de mens. Het boek vervalt soms in herhalingen, waarschijnlijk door die verschillende invalshoeken, maar soms verdenk ik hen ervan dat ze stokpaardjes berijden.

De hoofdlijnen

• Een definitie van seks is moeilijk. Ieders beleving van seksualiteit is uniek. Seks wordt door de overgrote meerderheid van de mensen gekoppeld aan liefde en een min of meer duurzame relatie. Wat wel veranderd is de afgelopen tientallen jaren is, dat een mens in zijn leven meer dan één relatie heeft ( seriële monogamie ).
• Je kunt naar seks kijken vanuit de biologie ( voortplaning, behoud en succes van de diersoort ‘mens’ ), de psychologie ( wat voelt en denkt het individu, en tegenwoordig de  al dan niet deterministische rol van het brein ) en de sociologie ( de invloed van de omgeving, ideologie en religie ). Dit boek combineert de benaderingen ( het biopsychosociale model ).
• De ontwikkeling van de seksualiteit begint al bij de bevruchting. Je wordt man ( XY-chromosoom ) of vrouw ( XX-chromosoom ). Lichaamsprocessen bepalen dan de vorming van je lichaam tot man, vrouw of in zeldzame gevallen iets er tussenin. Daarvan zijn diverse vormen mogelijk. Het begrip ´gender´ is een schaal. Iemands plaats op de schaal wordt onder andere bepaald door de vorming van het lichaam.
• Mannen en vrouwen verschillen nauwelijks in hun seksualiteit.
• Vrouwen zijn sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw bewuster van de mogelijkheid en van hun lichaam en vrijer lust te beleven. Dat is een grotere verandering dan de seksuele revolutie uit de jaren zestig.
• Vrouwen weten minder goed dan mannen hoe hun seksuele lichaam werkt. Dat komt waarschijnlijk omdat het binnen het lichaam zit en niet, zoals de piemel buiten, en dat vrouwen niet zoals de mannen bij elke toiltetgang en douchebeurt het orgaan hanteren.   Seksuele opwinding doet ook bij vrouwen een zwellichaam zwellen, net als de piemel die stijf wordt. Er gaat eenkopje bloed in. De beroemde G-spot is de achterkant van de clitoris. Die kan ook een erectie krijgen, is dan één tot drie cm. lang en kan je via de vagina stimuleren.
• De jeugd wordt niet losbandiger. De leeftijd waarop seksuele ervaringen plaatsvinden blijft de laatste dertig, veertig jaar constant en gemiddeld is de jeugd verstandig.
• Goede voorlichting en een goede hechting thuis leiden tot prestige seks en tot minder problemen als tienerzwangerschappen en abortussen.
• Communiceren over seks, verbaal en non-verbaal, is vreselijk nodig voor goede seks, omdat je alleen zo de lekkerste seks kunt maken. Voor de meeste mensen is het echter bijzonder moeilijk.
• Veel praten over seks in het openbaar,  in de media bijvoorbeeld, is in feite bedoeld om te bepalen wat normaal is ( OED : let maar op, de presentatoren van tv-programma’s over seks sluiten controversiële onderwerpen altijd af met de constatering ‘dit is niets voor mij’. Daarmee zetten ze de norm. ) en is daarmee een middel om macht uit te oefenen. Praten over seks met juist je partner is voor de meeste mensen moeilijk door de angst om gekwests te worden of om de ander te kwetsen. Ook in relaties speelt macht een rol. Dan spelen nog  een rol de eigen oordelen, veroordelingen, normen, waarden, gedachten, gevoelens, boosheid, angst, schaamte.
• De kernvraag waarmee mensen seksuologen bezoeken is ‘ben ik wel normaal’. Het kernantwoord is : het is goed als het goed voelt, ‘nee’ voelen is ‘nee’ doen.

Seksueel misbruik is overal en vooral dichtbij. Andy Woodward, een Engelse voetballer, deed in The Guardian van 16 november 2016 verslag van zijn ellende, die is veroorzaakt door het seksueel misbruik door zijn voetbaltrainer Barry Benell. Op zijn 43e durft hij er eindelijk over te praten. Met zijn openheid wil hij anderen ruimte bieden hun ervaring te delen. Na hem volgden nog drie spelers, die in het openbaar, op tv, getuigden. Daarna volgden meer. Op 24 november las ik een bericht bij de NOS.

Op 28 november schreef Merijn de Vries, voormalig profwielrenster over haar ervaringen met seksueel grensoverschrijdend gedrag door een masseur en een mechanieker. Zij was 30, geen kind meer, en toch twijfelde ze aan zichzelf en vertrouwde ze niet het gevoel dat het fout zat. Ze schaamt zich. Geen idee waarvoor, waarom en hoe, ik ben niet misbruikt, maar die schaamte is iets wat elk slachtoffer vertelt. Ik ben blij dat nu ook een barst in het voetbalbolwerk is geslagen, die oerconservatieve mannenvesting.

Er blijft een hoop te doen. Het radioprogramma Argos wijdde een uitzending aan seksueel misbruik in de sport, waaruit bleek dat veel sportclubs nog geen beleid hadden en zelfs de basispreventie van de Verklaring omtrent het gedrag nog niet toepasten. Bij een volleybalclub die de zaken goed voor elkaar had, nadat deze geconfronteerd was met een geval van misbruik, bleek dat de aandacht voor het gevaar na jaren was getaand.

Marty Klein is een relatie- en sekstherapeut uit de Verenigde Staten. Hij heeft een blog op zijn website martyklein.com, met heel nuchtere artikelen. Verwacht geen uitleg over de beste standjes en de tien manieren om je seksleven weer aan te slingeren, maar bijvoorbeeld een verslag van een voorlichtingsbijeenkomst over porno op een college ( klik hier voor de link naar de blogpost ). Hij schrijft licht en een beetje ironisch. Mij spreekt dat aan. Lees bijvoorbeeld :

• Voorspel maakt alleen maar zenuwachtig
• Trump geeft lust een slechte naam
• Mannen die seks hebben met mannen zijn niet allemaal homo
• Wordt onze seksualiteit wilder of conservatiever ?
• My Crippling Loss of Confidence—and Our Fragile Sexuality ( gaat vooral over autorijden in Ierland en gebrek aan zelfvertrouwen )

’t Is wel in het Engels.

Nog een verhaal over seksueel misbruik, dit keer buiten de katholieke kerk.

12 april 2011 : Een meisje van 12 jaar bevalt tijdens een schoolreisje van haar basisschool. Een deel van de reacties is ‘had je dat niet kunnen zien ?’

Journalisten stellen de vraag bijvoorbeeld aan de directeur van de basisschool. De veronderstelling die erachter zit is ‘ik had het gezien, dus dit was mij niet overkomen’. Zo houd je het kwaad op afstand. Gek genoeg blijft de dader op een afstand. Lange tijd stond niet vast wie dat was. Met deze vraag werd de school verantwoordelijk gemaakt.

Ook toen duidelijk werd dat de vader van het meisje het kind bij zijn dochter had verwekt, bleef dat op de achtergrond. Ook dat is een manier om het kwaad op afstand te houden. Als je de dader zou veroordelen zou je erkennen dat niemand de dader heeft zien aankomen. Dan kan de dader dus iedereen zijn en kan het mij ook overkomen.

Het slachtoffer veroordelen ( blaming the victim ) is ook zo’n mechanisme. Het zegt : ‘dit is een unieke zaak, namelijk dat van de slachtoffer’. Daarom kan het mij niet overkomen. Klik hier voor een – verbijsterend – goed voorbeeld.