Tijdens een congres voor leidinggevende functionarissen van de vijftien grootste bedrijven van de Verenigde Staten gaf een oude professor van de Ecole Nationale d\u2019Administration Publique, \u00e9\u00e9n van Frankrijks beste \u2018grandes \u00e9coles\u2019, een masterclass over timemanagement. De managers hadden vijf van dat soort masterclasses per dag en de professor had maar een uur om zijn kennis over te dragen.<\/p>\n\n\n\n
De elite zat klaar om alles op te schrijven wat deze expert hen zou gaan leren. De professor keek hen aan.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWij gaan een experiment doen\u201d, zei hij.<\/p>\n\n\n\n
Van onder de tafel die hem scheidde van zijn leerlingen haalde hij een enorme glazen pot tevoorschijn, die hij voorzichtig op de tafel zette. Vervolgens deed hij zorgvuldig, \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n, een twaalftal keien, zo groot als tennisballen in de pot, tot er niet \u00e9\u00e9n meer bij kon. Toen keek hij zijn leerlingen aan en vroeg : \u201eIs de pot vol ?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Alle leerlingen antwoordden : \u201eJa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Hij wachtte even en zei : \u201eEcht waar ?\u201d, en hij boog zich weer voorover om vanonder de tafel een zak kiezelstenen te pakken. Heel voorzichtig goot hij de inhoud van de zak over de keien in de pot, die hij daarna langzaam heen en weer bewoog. De kiezelstenen gleden tussen de keien, tot op de bodem van de pot. Weer keek hij zijn toehoorders aan en vroeg : \u201eIs de pot nu vol ?\u201d<\/p>\n\n\n\n
De briljante leerlingen begonnen iets te vermoeden en \u00e9\u00e9n van het antwoordde : \u201eWaarschijnlijk niet\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Weer dook de professor onder de tafel en haalde een zak tevoorschijn. Hier zat zand in. Ook deze zak goot hij leeg in de pot. Het zand verdeelde zich tussen de keien en de kiezelstenen en nogmaals vroeg de professor : \u201eIs de pot n\u00fa vol ?\u201d<\/p>\n\n\n\n
De leerlingen antwoordden nu in koor : \u201eNee\u201d.<\/p>\n\n\n\n
De professor nam de kan water die voor hem op de tafel stond en goot die leeg tot de pot tot de rand toe gevuld was. Toen vroeg hij : \u201eWelke grote waarheid wordt door dit experiment bewezen ?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Denkend aan het onderwerp van de masterclass zei een moedige leerling : \u201eHet bewijst dat we, zelfs al is onze agenda nog zo vol, als we willen er altijd nog wel een afspraak bij kunnen maken en we dus toch nog tijd hebben om meer te doen dan we al doen\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNee\u201d, zei de professor, \u201edat is het niet. Deze proef bewijst dat als we niet eerst de grote keien in de pot stoppen we ze er naderhand niet meer in krijgen\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Het werd stil in de klas terwijl iedereen nadacht over de vanzelfsprekendheid van deze stelling. De professor vervolgde : \u201eWat zijn de grote keien in \u00faw leven ? God? Uw gezondheid ? Uw familie ? Uw vrienden en vriendinnen ? Uw dromen verwezenlijken ? Doen waarvan u houdt? Leren ? Een goede zaak verdedigen ? Een ontspannen leven leiden ? De tijd nemen ? Iets anders ?<\/p>\n\n\n\n
Wat u moet onthouden is dat het belangrijk is dat u in uw leven begint met de gr\u00f3te keien in de pot te doen, anders loopt u het risico dat uw leven niet slaagt. Als u voorrang geeft aan kleinigheden, de kiezels en het zand, zal uw leven gevuld zijn met details en zult u geen tijd meer over hebben voor de belangrijke dingen des levens. Dus, vergeet nooit uzelf de vraag te stellen : \u2019Wat zijn de grote keien in mijn leven?\u2019 Als u dat weet kunt u ze als eerste in uw pot stoppen\u201d. Met een vriendelijk gebaar groette hij zijn publiek en verliet de zaal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tijdens een congres voor leidinggevende functionarissen van de vijftien grootste bedrijven van de Verenigde Staten gaf een oude professor van de Ecole Nationale d\u2019Administration Publique, \u00e9\u00e9n van Frankrijks beste \u2018grandes \u00e9coles\u2019, een masterclass over timemanagement. De managers hadden vijf van dat soort masterclasses per dag en de professor had maar een uur om zijn kennis […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-814","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-al-het-andere"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/814","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=814"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/814\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3524,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/814\/revisions\/3524"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=814"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=814"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/janroelsmedes.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=814"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}