Mohammend Lahouaiej Bouhlel reed op 14 juli 2016 met een vrachtwagen in op en door een menigte, die op de Boulevard des Anglais in Nice stond te kijken naar het vuurwerk ter gelegenheid van de Franse nationale feestdag. Meteen begon het speculeren over de vraag, of dit nu een aanslag was vanuit radicaal islamitische motieven. Tegelijk begon het speculeren over en vorsen naar de psychische gesteldheid van de man. Al gauw werd duidelijk dat Bouhlel een alcoholist was. Hij was min of meer psychotisch. Hij gebruikte geweld tegen zijn vrouw en kinderen. Hij hield van porno en video’s waarin mensen onthoofd werden. Hij was een crimineel.
Islamitische Staat claimde de aanslag. Na een tijdje. De banden tussen Bouhlel en een radicaal islamitische organisatie waren vaag, ze moesten blijkbaar even goed nadenken.
Bouhlels actie lijkt goed te passen in de verwachting van een leven na de dood en de verwachting van de waardering en beloning die de martelaar voor de zaak van Allah te beurt zal vallen. Zijn leven op aarde was een mislukking, zonder meer, maar deze goede daad van terreur onder de ongelovigen moet hem, de radicale verliezer, een heerlijke uitweg naar een beter leven hebben geleken. In dit perspectief is zijn actie islamitisch te noemen.
Aanvulling vrijdag 22 juli 2016
Volgens Wassim Nasr en Pierre Vermeren moet de oorlog van Islamitische Staat tegen ‘het Westen’ worden gezien als revanche voor de vernedering van de wereld van de islam, de best mogelijke samenleving, volgens de Profeet, door een in toenemende mate areligieuze westerse samenleving ( Ook een gek kan jihadist zijn, door Kleis Jager, in Trouw, 22-7-2016 ).