Na de storm van #MeToo waarschuwde een flink aantal Franse vrouwen voor een toenemend taboe op seksuele vrijheid en flirten ten gevolge van de beweging. Natuurlijk kregen zij kritiek van de #MeToo’ers – kom niet aan slachtoffers – en natuurlijk hadden de kritici gelijk, maar ook de Françaises hebben een punt. Vind ik.
Je kunt gemakkelijk vinden, dat Deneuve en haar gelijkgestemden te snel waren met hun bedenkingen. Dat vind ik niet. Nu is er nog aandacht. Wel een terecht punt van kritiek is
dat #MeToo niet tegen seks gericht is, maar tegen geweld tegen vrouwen in de vorm van ongewenste seks. Het gaat om machtsmisbruik. Herinner je, dat #MeToo begon toen Alyssa Milano de hashtag gebruikte bij haar ervaring met machthebber in de showbusiness. Het gaat om seks in de vorm van als jij niet doet wat ik zeg laat ik je lijden. Je kunt kiezen tussen iets ongewensts en seks en soms kun je niet kiezen. Uiteindelijk zijn mannen fysiek meestal sterker dan vrouwen.
Het terechte punt dat Deneuve maakt is, dat #MeToo er misschien gemakkelijk toe leidt, dat seks in de beklaagdenbank komt, net nu we bezig zijn seks meer en meer te zien als iets dat bij het leven hoort. Zonder seks tenslotte geen mensheid en een hoop mensen – en steeds meer vrouwen – beleven plezier aan seks. Als je het goed doet is het ontzettend lekker en samenbindend. Het is niet de seks die #MeToo problematisch maakt, het is het machtsmisbruik dat seksueel geweld veroorzaakt. Flirten is heerlijk, de seks waar het mogelijk toe leidt is dat ( je kunt flirten ook op zich al als seks zien ) zolang de één de grenzen van de ander respecteert : stop is stop en betekent niet dat de ander eigenlijk meer wil en verkracht wil worden.