Na de survival een drie kwartier thuis, eten, de kajakspullen inpakken, kajak op de auto en weer terug naar de Grote Wielen voor het kanoveiligheidsexamen. Vragen over hoe een zeekajak moet zijn, wat je meeneemt en waarom, wat je doet bij calamiteiten. Een praktijkgedeelte met twee vormen van redding voor als iemand omgevallen is, een stukje slepen, het benaderen van een panische drenkeling en … 75 m. zwemmen met een kajak. Daarna nog wat ehbo : een onderkoeld persoon in een survivalbag hijsen en achter een kajak verstoppen, uit de wind. Ik dacht even handig te zijn en mijn patiënt in de luwte van de surfschool te zetten, maar omdat je op zee geen surfscholen hebt, werd dat afgekeurd.
De ehbo praktijk hadden we aan het begin al te pakken : ik verzwikte mijn enkel in een undercover gat. Die hebben we gezellig met z’n vijven behandeld.
Ik dacht dat ik om vier uur makkelijk weer thuis zou zijn, maar dat werd pas zes uur. Ik kon nog net een pannekoekje meeëten.
Ook op deze plaats dank aan de hoofdinstructeurs Paul de Haas, Martin Mol en Albert-Jan Zijlstra, die hun vrije zondag ter beschikking stelden en natuurlijk vooral omdat ze ons hebben laten slagen.
