Zwemmen, maar weer eens. Vanaf begin september elke zondag in deze plas en elke woensdag in de vijver in onze wijk en vorige zondag in zee bij Vlieland ( fijne golven ). Die vijver is al flink koud, hij is ondiep, maar deze plas is nog prima te doen. Ik ben naar de overkant gezwommen, als je goed kijk zie je mij als stipje. De zon scheen prachtig op de bomen. Geweldige ochtend
Een prachtig boek over deze bijzondere filosoof, die filosofeerde zonder een letter te schrijven, met zijn bestaan en met zijn lijf. De man die afzeek en, in het verlengde daarvan, plaste, poepte en masturbeerde in het openbaar. Die zijn lijf hardde tegen kou, hitte, honger en ontbering. Dat alles in de naam van de onafhankelijkheid en de vrijheid.
Inger Kuin behandelt in acht hoofdstukken deze aspecten van leven en leer van Diogenes :
>> Zie ook De filosoof, de hond en de bruiloft door Barbara Stok
Nanne Meuldijks slaat in Trouw de spijker op zijn kop.
Dat kan dus. De Vogezen is een gebergte met lage, ronde bergen, net lager dan 1.500 meter. Soms zijn er steile hellingen. Op de steile helling bij de Martinswand bij de Hohneck ligt een pad. Ik had het tien, vijftien jaar geleden al eens van boven gezien en gerild bij de steile afgrond. Er lag nog een sneeuwveld, het was begin mei, dat de zon nog onvoldoende had kunnen verwarmen. Tot mijn verbazing liepen er toen mensen. Toen is het idee geboren om dat pad ook eens te lopen.
Vandaag was het zo ver. Eerst bij Les Trois Fours een aanloop door bergweides. Ik kwam een groep jonge vrouwen tegen, die meerstemmig zongen. Eén van hen liep op blote voeten over het grindpad. Uitstekend idee. Zou je zo’n bergwandeling op blote voeten kunnen doen ?
Na de weides een paar honderd meter naar beneden, over een haarspeldpad door bos. Heerlijk in de schaduw. Dan het bos uit, langs een ferme auberge, een bos met een vijver en dan een paar honderd meter omhoog. Zwaar. Een uur lang lunges zonder wandelconditie, maar gedwongen uitrusten heeft ook wel wat.
De voeten, de voetzolen vooral, hielden het goed. Geen bloed, geen blauwe plekken, geen kloven, geen slijtage. Toen ik net boven was, veilig op het pad naar de Hohneck, liep de groep jonge vrouwen langs, dit maal druk pratend.
Op ongeveer vier, vijf uur rijden vanaf Noord-Nederland ligt de Schaalsee. Hij is ontstaan toen het ijs tijdens de laatste ijstijd terugtrok, terugsmolt, eigenlijk. In de jaren van de tweedeling van Duitsland liep de grens tussen Oost en West langs en door de Schaalsee. Het was een gebied waar niet veel gebeurde en dat kwam de natuur ten goede. Ook na die Wende is het gebied met rust gelaten. Nu zijn grote delen land langs de oude grens beschermd natuurgebied.
Je kan er heerlijk zwemmen en kanoën. Op de Schaalsee mag dat alleen met een vergunning, maar die kan je kopen ( € 12 voor een dag ). Wij voeren als enige boot op het meer, van Schaalseecamp naar Groß Zecher. Daar staat een uitspanning met heerlijke taart en, helaas, minieme mokken thee.
Een uur of wat verderop vind je de Mecklenburgische Seenplatte, een gebied bezaaid met net zulke meren, omzoomd met hoge bomen en helder water met een zandbodem, waarin je de vissen kunt zien zwemmen..
De dag begonnen met een paar keer het kanaal op en neer zwemmen.
Fitgirl. Onderwijzeres doet mee aan de Nederlandse Miss bikini contest, of zo iets. Wat een wereld, verbijsterend. Ze is best mollig om mee te beginnen, dus ze moet afvallen. Ondertussen bouwt ze spieren. Dus, naast haar baan ( ! ), urenlang in de sportschool en eindeloze hoeveelheden kipfilet, broccoli, tomaat, komkommer en ei. Haar gezicht verandert in een doodsmasker, ik kan het niet anders noemen. Hilarisch vind ik de twee spuitcabines, waar de deelnemers aan de wedstrijd zonnebankbruin gespoten worden met van die verfspuiten op luchtdruk, waar ze ook auto’s mee spuiten. Op het eind is juf weer de oude, mollige vrouw, die ontspannen een grote patat wegkauwt.
Ik heb mijn Netflixaccount verwijderd. Ik kijk af en toe wat filmpjes op youtube. Vooral die van lindybeige, over, hoe zal ik het samenvatten, historische krijgskunde, met een sterk Britse inslag ( Britain is best ).
Road to Wellville, zulke grappige muziek. Ik vond het eindelijk op youtube.
En deze bestaat ook al wat langer : Merol, Kerst met de fam ( ik weet, Hou je bek en bef me is recenter, maar Kerst vind ik grappig ).
Trainen als een topatleet, Annemerel de Jongh. Ze was al hardloopblogger maar pakt haar streven naar een toptijd – voor haar doen – op de marathon professioneel aan. Met een deskundige trainer, een sportarts, een sportpsycholoog, een diëtist en een fysiotherapeut. En het werkt, maar niet dan nadat ze vlak voor de beslissende marathon geblesseerd raakt. Een zegen voor het boek, dat nu ook verslag doet van dat andere deel van het topsportersleven, de revalidatie en het omgaan met tegenslag. Het boek leest als een trein, Annemerel is openhartig en ik leer er veel van.
Verdiep me in de oorsprong van de Lebensreform, een beweging die ontstond door de negatieve effecten van de industriële revolutie en onder invloed van de romantiek. De beweging wil terug naar de natuur : gezonde voeding, lichamelijke oefening, kortom : naturisme. De beweging heeft verbindingen met het nationalisme, het Nazisme en het fascisme, maar met deze ‘ismen’ bestaan ook breuklijnen ( de romantiek kan doorgetrokken worden naar het niveau van de natiestaat ).
Verf een symbool voor natuur-isme. Jinjang in groen en blauw voor ‘natuur’, een gele ring eromheen voor de zon als energiebron en daar een rode ring omheen voor ‘houden van’. Een soort cryptogram.
Leer in de auto naar en van het werk vogelgeluiden van een cd. Ook zonder oefenen kent iedereen denk ik een heleboel geluiden, zoals die van de mus, roek, Vlaamse gaai, ekster, koolmees, vink, merel, lijster, eend, reiger, kopmeeuw, scholekster, kluut, boerenzwaluw, kauw, gans, tjiftjaf en spreeuw. Dat zijn toch al 18.
Ga vier keer in de week naar de sportschool, waar ik vooral probeer mijn stabiliteit en balans te verbeteren. Ik ben druk met de BOSUbal en met lunges in alle richtingen en met lichte gewichten. Daarnaast doe ik wat ouderwetse oefeningen met een gewichtstang : squats en voorslagen. Al die machines laat ik links liggen.
S. en ik gaan twee dagen naar Vlieland. De zon schijnt heerlijk, maar de wind is erg koud. Twee dagen buitenshuis eten, wat wandelen en het enige rondje fietsen dat je op Vlieland kunt fietsen. Natuurlijk moet ik even in zee. Het lukt me om een meter of vijftig te zwemmen in kniediep water met een behoorlijke stroming ( afgaand water … ). De temperatuur van het water valt met erg mee. Ik had verwacht dat ik flink zou gaan klappertanden nadat ik de kleren weer aan had, maar niet. De Vliehorsexpressen zaten ook op deze zondag al weer helemaal vol.
Vandaag heb ik weer buiten hard gelopen. Ik was van plan om alleen maar te wandelen rond het meer in het recreatiegebied. Ik had mij lekker warm aangekleed, maar wel in korte broek en met blote voeten. Eerst maar eens in een boom geklommen. Ik kwam een balk over een sloot tegen, waar ik een paar keer overgelopen ben. Daarna een touw over een sloot, die er half in hing, wat geen probleem was voor mijn blote voeten. Daarna over hekjes gesprongen, zonder pijn van het neerkomen en met het pontje heen en weer. Nog een paar keer aan bomen gehangen en over hekjes gesprongen en toen begonnen hard gelopen. Dat ging zo lekker en gemakkelijk. Ik kwam langs de heuvel en rende de trap op. Dat ging ook zo soepel, dat ik het zes keer deed, zonder pijn, steeds in een goede vorm. Het was een heerlijk gevoel om een beetje buiten te spelen.
Ik loop nu sinds juli eigenlijk continu op blote voeten. De afgelopen maand minder omdat ik merk dat het toch raar is, nu het kouder is. Tegelijkertijd ben ik weer begonnen twee keer in de week in de sportschool oefeningen te doen met mijn eigen lichaamsgewicht, met nadruk op rompstabiliteit. Dat zijn eigenlijk oefeningen waarbij je het hele lichaam inschakelt om balans te houden. Ik probeer alle oefeningen zo instabiel mogelijk te doen. Vaste onderdelen zijn lunges ( met en zonder bosubal ), knielen en hurken op de stabiliteitsbal, langzame squats met weinig gewicht, optrekken of hangen en de benen tot l-zit brengen, handstand. Meestal wandel ik tien minuten op de loopband en meestal kan ik het niet laten om een paar keer hard te lopen. In mijn geval is dat langzaam hardlopen. Ik train op blote voeten.
Ik heb het gevoel dat de spieren in mijn liezen veel sterker zijn geworden. Ik kan langer rechtop zitten. Ik trek mijn schouders minder naar voren en houd mijn hoofd meer boven mijn lichaam – minder naar voren. Ik merk ook, dat mijn rechter lies of mijn rechterbeen of mijn hele rechterzijde minder krachtig en stabiel is dan de linkerkant.
Ik train alleen nog om een beetje bezig te blijven. Ik probeer zo veel mogelijk spieren te gebruiken. Daarom gebruik ik zo veel mogelijk middelen die instabiel zijn : de ringen, de bal en halters.
Op de lage ringen kan je opdrukken, optrekken en triceps push ups doen. Aan de hoge ringen kan je ook optrekken en je kunt allerlei andere bewegingen doen, waar ik de kracht en de coördinatie voor mis. Aan de touwen kan ik optrekken en hangen. Met de halters doe ik bewegingen in allerlei richtingen, in combinatie met de bal, die ik als ligbank gebruik. En ik doe veel squats met de brede halter.
Het viel eigenlijk tegen. Ik deed al eerder mee aan zo’n tocht ( Hier is de link naar de post ). De navigatie was interessant. Je kon de vuurtorens van Schiermonnikoog zien, van Borkum en heel vaag van Ameland, de rode lichtjes van en windmolenpark richting Duitsland, wat lichten van bakens en vaag, in de richting van het vasteland, de zwarte contouren van een klein bos. Het gevoel van waar ik was week steeds af van de plek die ik op basis van die lichten en de contour beredeneerde.
Mooi was het ochtendgloren. Geen oranje en roze dit keer, vooral veel blauw. En Schiermonnikoog ’s zondags heel vroeg was ook mooi, heel stil.
