Categorie: Sporten

´s Ochtends verwacht ik al dat deze tocht een heel hoge abseil zal hebben, en ja, op de pauzeplek kijk je enorm de afgrond in. Van Cynthia, hun gezin is ook weer mee, moet ik als één van de eersten omdat ik er toch wel tegenop zie, maar minder dan eerder.

Dan hebben we al een tijdje in de Vallon du Bès gelopen, door het bos, in de schaduw, onder het bladerdek. De rotsen zijn glad van de algen. Het lijkt op Nederland. Als we het bos uitkomen zijn daar weer de kale rotsen en uitzicht op rotsen in de verte. Wat er tussen ligt zien we niet maar als we doorlopen houdt onze rots op. We zien niet waar het water neerkomt.

Het is fantastisch en onbeschrijfelijk om in de lucht te hangen ( de rots wijkt na vijftien meter met een grote holte berginwaarts, zodat je moet hangen ). Ik neem ruim de tijd om stil te hangen en rond te kijken. De weg beneden is wel heel klein. Beneden wissel ik even met Arjan uit hoe mooi het is, hij beaamt het ook wat zachter dan hij gewoonlijk praat, en ga ik stil liggen om naar de anderen te kijken.

Betaal de camping. Heb een leuk gesprek met de man van de camping. Hij wil mijn kleingeld wel. We tellen ons een ongeluk. Leuke man. Koop weer twee blikjes koud drinken ( € 3,00 ).

Of gewoon ‘de Maglia’. Een bijzondere canyon, weer heel anders dan de vorige twee. Groene delen, fel witte rotsen, voor het eerst hoge sprongen, een abseil in een grot met druipsteen, een stuk tokkelen en een stuk via ferrata. De langste canyon van deze week en voorlopig de koudste, ondanks de dikke neopreenpakken, de lunch in de zon en andere zonnige gedeelten.

Meer van hetzelfde maar toch anders. Nog verder rijden, bijvoorbeeld.

Een uur of meer rijden vanaf Sospel. Bij Puget-Thénierne pikken we zeven andere deelnemers op, één gezin van vijf, dat al voor het derde jaar tochten loopt en een stel uit Twente. Eerst nog een half uur rijden, slingerend langs de bergwand. Bij een brug verwijdt de weg tot twee rijbanen met wat parkeervakken in het midden. Daar kleden we ons om. Nog een eindje met de auto naar het beginpad. Eind afdalen over een pad met losse stenen van het soort dat je op de spoorbaan vindt. Beneden stroomt een beek door een veel te brede bedding van keien. In de andere jaargetijden zal het hier wel woester toegaan. We beginnen de tocht.

Ik begin er niet aan de tocht te beschrijven. Hoe het is om door een brandgang met een halve meter water erin te lopen, omhoog te kijken in een kloof van hoe oud, hoe lang duurt het voor het water zover is ingesleten, in de verte de suggestie te zien van felle zonneschijn, de koelte te voelen, het geluid te horen van kabbelend of klaterend water, minuut na minuut, uren lang, steeds anders om elke kleine bocht.

We glijden van natuurlijke glijbanen, dalen stukjes af langs een touw, springen kleine stukjes. Er zit ook een abseil in. Nog nooit gedaan, voelt erg onwennig, maar is wel leuk.  Ik vertrouw maar half op de acht die mij moet afremmen. Het is een geweldige tocht.

’s Avonds verse pizza uit de houtoven op de camping. Het leven is goed.

De afgelopen week moest ik het huishouden doen, werken en mijn spullen pakken. Vandaag, ’s avonds, na het werk, rijd ik naar Maastricht, de eerste stop op mijn reis naar het zuiden van Frankrijk. Ik ga naar Sospel voor vijf canyoningtochten. In Maastricht slaap ik in de Jeugdherberg. Ik rijd vreselijk fout. Door de omleidingen in verband met de verbouwing van de A2 neem ik een afslag te vroeg. Ik heb geen idee waar ik langs kom, maar na een half uur kom ik als door een wonder over de goede brug over de Maas.

Ik slaap op een kamer met drie Nederlanders, waarvan één uitstekend Duits spreekt. Hij kan praten met de Japanse, die in Duitsland gewoond heeft en die kan praten met de Engelsman, op zoek naar een kamer in Maastricht, die in Japan gewoond heeft en goed Japans spreekt. Ze doen een drinkspel als ik saai ga slapen.