Sinds de eerste Mudmasters in de Haarlemmermeer heb ik een weerzin tegen hindernissen met electriciteit. Wat moeten die toch op zo’n parkours?
Mijn weerzin komt vooral doordat blootstelling van mensen aan electriciteit sinds de afschaffing van de electroshocktherapie bij mijn weten alleen wordt gebruikt om te martelen. Nu kan je sport in het algemeen en obstacle courses / mudruns in het bijzonder bizar en belachelijk vinden en een marteling op zich, maar voor alle obstakels behalve die electrische kan je trainen, zodat de marteling een makkie wordt en een bron van vreugde : dit is gelukt, dit kan ik.
Een boom kan je nog eens inklimmen, je kunt burpees doen om kracht te ontwikkelen, je kunt gaan hardlopen, van alles, maar electriciteit ? Je kunt een schrikdraad gaan opzoeken en dat een paar minuten vasthouden, maar je zult nooit beter tegen electriciteit kunnen. Het voltage verhogen zal ook niet werken. Er is geen vaardigheid die je kunt trainen om beter tegen electriciteit te kunnen. Je kunt jezelf niet beter isoleren, je kunt je zweten niet uitzetten om slechter te geleiden.
Kortom, wat mij betreft : schappen. En tot dat moment loop ik er gewoon omheen.
Is er eigenlijk iemand die dit echt leuk vindt ?