Het is echt een marathon ! Ik mag meedoen met de mudmasters marathon, maar ik dacht met mijn duffen griephoofd dat ze de naam geplakt hadden op een 18 km parcours – ik heb de mail met de aankondiging nog eens gelezen en daar kan je toch echt niets anders in lezen dan 42 km en drie en een halve ronde. Wat een ….
Goed. Een mooie uitdaging dus. Was ik in maart al innig tevreden dat ik voor het eerst van mijn leven aan een loop van 9 km heb meegedaan, nu heb ik nog vier maanden om naar 42 km te komen. De start van de voorbereiding is met die griep natuurlijk niet flitsend.
September 2012 heb ik meegedaan met de eerste Mudmasters op het Floraliaterrein in de Haarlemmermeer. Het was fantastisch, 12 kilometer over modderpaden, door sloten en over hindernissen. Aan het begin van mijn startgroep brak de zon ook nog door, dus het zag er ook nog mooi uit. Tegen het eind heb ik een paar kilometer lopen hopen dat het nu voorbij moest zijn, maar toen ik eenmaal over de finish was – na tien minuten wachten in het water op de voorlaatste hindernis – vond ik het jammer dat het voorbij was. Hoewel de kleedaccomodatie een modderhindernis op zich was.
De aflevering van maart 2013 ging een stuk gemakkelijker, hoewel daar enorme stukken modderpad in zaten. Voor mijn gevoel waren sommige stukken een kilometer lang, van die modder net als bij het wadlopen, waar je in wegzakt en je voeten weer uit moet trekken. Er waren jammer genoeg veel minder hindernissen en er was veel minder water, wat gezien de tijd van het jaar begrijpelijk was, maar toch jammer. De organisatie had kunnen kiezen voor klimhindernissen.
Toch was het leuk en vooral hier had ik na afloop zin om door te gaan. Het heeft nog door mijn hoofd gespeeld om gewoon met de volgende startgroep mee te gaan.