1. Blessures zijn niet God gegeven
Maar hebben een oorzaak, buiten het lichaam of binnen het lichaam. De blessures die ontstaan door oorzaken buiten het lichaam zijn makkelijk : de aanrijding, de val, de doodschop. Die van binnenuit komen ontstaan door tenminste drie factoren : bouw en trainingsmethode en dan noemt Noakes nog de omgeving waarin getraind wordt, inclusief de schoenen. Dat lijkt me echter een externe oorzaak. Geen loper loopt op dezelfde manier, maar enkele lopers lopen mechanisch perfect en de rest van ons “run despite varying grades of biomechanical disaster” (blz. 742). Volgt een overzicht van gewone variaties in de lichaamsbouw die vatbaar maken voor blessures, een analyse van de perfecte looppas en een lange uiteenzetting van de resultaten van onderzoek naar het ontstaan van blessurese als gevolg van de contactfase, de effecten op en de reactie van de schoenenindustrie en de effectiviteit van schoenen bij de blessurepreventie.
2. Elke blessure heeft vier fases
- Fase 1. De blessure veroorzaakt pijn na de training en vaak alleen enkele uren na afloop daarvan.
- Fase 2. Tijdens de training veroorzaakt de blessure ongemak, maar nog geen pijn, maar die is niet groot genoeg om de training te beperken.
- Fase 3. De blessure veroorzaakt zoveel ongemak, nu benoemd als pijn, dat de training beperkt moet worden.
- Fase 4. Hardlopen is niet meer mogelijk.
3. Elke blessure is een indicatie van een breakdown point
Dit is eigenlijk dezelfde wet als nummer 2. Hij stelt dat tussen de fasen een breakdown point bestaat, een intensiteit of omvang van de training die het lichaam niet aankan of een wijziging in de training. Noakes noemt drie factoren : trainingsopzet, ondergrond en schoenen.
4. De meeste blessures zijn te genezen
Gelukkig ! Behalve : de blessures de veroorzaakt worden door ernstige biomechanische afwijkingen of door ernstige degeneratie van botten of weefsels.
5. Vooruitstrevende technieken zijn zelden nodig
Loopblessures ontstaan niet in de botten, waardoor Röntgenfoto’s geen zin hebben. Rustig praten met en voelen door mensen werkt het best. Maar MRI’s kunnen weer wel handig zijn. Dus toch.
6. Behandel de oorzaak, niet het effect
Dat is een aanwijzing, geen wet. De wet is volgens mij : als de oorzaak behandeld wordt, verdwijnt de blessure. “Unfortunately, there are some runners whose injuries exist more in their heads than in their legs.” ( blz. 754 ).
7. Volledige rust is bijna nooit de beste behandeling
Volledig stoppen leidt tot ontwenningsverschijnelen, omdat veel lopers een fysieke en psychische afhankelijkheid van het lopen hebben ontwikkeld. Noakes raadt aan te blijven lopen tot je pijn voelt en daarnaast andere activiteiten te doen.
8. Accepteer nooit het advies van een niet-loper als definitief
Een behandelaar moet een algemeen begrip hebben van hardlopen en training en van het belang van het lopen voor de loper. “Your adviser shouldn’t be expensive, as most running injuries can be cured without recourse to expensive treatment” ( blz. 756 ).
9. Vermijd chirurgie
Behalve heel soms, als al het andere niet werkt.
10. Recreatief hardlopen veroorzaakt geen ostheoarthritis
Geen idee wat het is, maar wel fijn dat je het niet van hardlopen krijgt.