En zo had ik ineens drie boeken gelezen van drie vrouwen die de Pacific Crest Trail gelopen hadden. Het oerboek Wild van Cheryl Strayed uit 2012 ( klik hier voor de link naar de blogpost ), hoewel ze haar tocht al in 1995 liep, Wild girl in the woods van Aspen Matis uit 2015, over haar tocht in 2009 ( klik hier voor de link ), en Thru-hiking will break your heart, van Carrot Quinn uit 2015. Zij liep haar tocht in 2013.
Het boek van Carrot Quinn is derde boek dat ik lees over een vrouw die de PCT loopt en het minste van de drie. De eerste bladzijden zijn leuk om te lezen. Je maakt kennis met de schrijver en haar wereld. Die is bijzonder genoeg om in een boek over te lezen. Maar zodra ze gaat lopen vergist zich erin, dat het lopen van de tocht zelf interessant is. Dat is het niet. Het lopen is saai, het duurt eindeloos, het aantal stappen is talloos. Het landschap verandert heel langzaam, er gebeurt weinig. Je ziet een hert of een beer. De eerste ratelslang is spannend, om de dertigste loop je even heen. Vanaf het begin vervalt het boek meer en meer in een staccato opsomming van dagen : de moeite met vroeg opstaan, het eten dat te veel weegt, te weinig is, niet smaakt, het regelmatig schransen van burgers en salades ( Carrot Quinn heeft een voedselallergie ), het looptempo, sneller of juist langzamer dan haar vrienden. Incidenteel beschrijft ze het landschap. Op sporadische momenten, vooral in het tweede deel van het boek, krijg je nog wat informatie over Carrot Quinn, maar heel spaarzaam. Die momenten maken het boek meteen weer leuk. Zo is er het verhaal over honger in haar jeugd, het maakt de eindeloze opsommingen van eten begrijpelijk, het illegaal meereizen met treinen. Zelden vertelt ze over gedachten, hoewel ze ergens schrijft dat de gedachten loops nu wel gedaan zijn. Er is een affaire met de medewandelaar Hair Tie, maar daar worden we niets van gewaar. Cheryl Strayed is in Wild juist sterk omdat die persoonlijke zaken werden uitgewerkt. Quinn is alleen goed in de weergave van de eindeloze herhaling die de tocht is, maar daarvoor lees je het boek niet. Kortom, bespaar je de moeite.