Een voordeel van een ziekenhuisoperatie is, dat je daarna thuis moet zitten en Netflix kunt kijken. Ik ben helemaal weg van Sense8. Het is een fantasiewereld die erg op de echte wereld lijkt. Je kunt er heel goed gaten inschieten, maar ach, wat zou het. Het idee, het verhaal en de vormgeving zijn prachtig. Acht personen – de mensheid is verdeeld in twee rassen, mensen zoals jij en ik en de sensates – zijn zo met elkaar verbonden dat ze in elkaars leven kunnen leven. Er is een Afrikaanse man die goed is met auto’s, een Koreaanse vrouw die vechtmachine is, een Duitse crimineel die goed kan schieten en vechten, een Mexicaanse acteur die goed kan … acteren, een IJslandse die niets bijzonders goed kan, een Amerikaanse agent, die kan wat agenten kunnen, en een Indiase vrouw die chemicus is. En er is een Amerikaanse hacker. Het verhaal flitst heen en weer tussen de landen en de continenten en de samenlevingen waarin de personages leven, en de problemen die ze tegenkomen in hun leven en die ze dus allemaal tegelijk kunnen meemaken. De gezusters Wachovski regisseren. Het geweld is dik in orde. De seksscènes ook. De hoofdpersonen kunnen op afstand deelnemen aan elkaars seksuele ervaringen … Bijzonder is de diversiteit aan seksuele oriëntaties van de hoofd- en bijpersonen. Er is een transgender vrouw ( de hacker ) met haar vriendin, de Indiase is hetero maar verliefd op de Duitser, hoewel ze getrouwd is. De Afrikaan is ook hetero, net als de Amerikaan en de IJslandse. De Mexicaan is homo, heeft een relatie, maar later komt daar een vrouw bij die helemaal geil wordt van homoseks – een beetje typisch en ongeloofwaardig, maar ach. De Koreaanse is ook hetero, maar houdt wel van een potje knokken met haar love interest. Helaas laat Netflix het bij twee seizoenen en zitten we nu met een open einde. Een online petitie heeft daar niets aan kunnen veranderen.