Ik ben een man, dit stuk is dus geschreven vanuit het perspectief van een man.
Mensenkinderen hebben tien, twintig jaar de zorg van hun ouders nodig, een achtste tot een kwart van hun leven. De draagtijd is negen maanden en lange tijd na de geboorte is een kind afhankelijk van de moeder. Vrouwen hebben 500 eicellen. Vrouwen kunnen in hun leven hoogstens ongeveer vijftien, twintig kinderen baren.
Mannen produceren tientallen miljoenen zaadcellen per dag. Om hun genetisch materiaal te verspreiden is het hun belang om zo veel mogelijk eicellen te bevruchten en dus seks te hebben met zo veel mogelijk vrouwen. Hoeveel te krachtiger en machtiger zij zich presenteren, hoeveel te groter de kans op seks en op voortplantingssucces.
Het is deze eenvoudige biologie ( bij wijze van spreken de r/K-strategie toegepast op mannen / vrouwen ) die de MeToo-discussie veroorzaakt.
Seks kan lekker zijn, voor mannen en voor vrouwen. Vrouwen genieten evenveel van seks als mannen. Maar vrouwen dragen en zogen kinderen en mannen niet. Mannen willen kinderen maken. Het leidt ertoe dat mannen seks doen ongeacht de vrouw ; mannen nemen vrouwen.
In de MeToo-berichten van de laatste maanden troffen me vooral de schrijnende verhalen van vrouwen over hun verkrachting, aanrandig of ervaring met opdringerige mannen, bijvoorbeeld die van Marijn de Vries in Trouw ( 28-11-2016 ), Anabella Sciorra in The Newyorker ( 27-10-2017 ), Saskia Noort in de Volkskrant ( 19-10-2017 ). De laatste dagen is in het nieuws dat vooral in Turkse en Marokkaanse appgroepen vrouwen worden belasterd, zeg maar digitaal worden aangerand.
Opvallend hoe hoog de drempel voor de vrouwen is om te getuigen van misbruik, hoewel, als ik even nadenk, ik hang mijn nare ervaringen ook niet aan de grote klok, ik schrijf niet uitgebreid over mijn seksuele ervaringen, hoe heerlijk soms ook en hoe mislukt soms. Praten en schrijven over seks is taboe. Laat staan over ervaringen als aanranding en verkrachting, of alleen al een man die tegen je zin zijn handen op je borsten legt.
Ook valt op dat vrouwen zich schamen en zichzelf schuld toedichten. Niet zo gek, want dat doet de omgeving ook. Eén van de mooie kanten van MeToo is, dat het tot gesprekken leidt, maar in die gesprekken komt vaak het argument ‘ja, maar vrouwen dagen mannen ook uit’ te sprake. Of ‘het komt van twee kanten’. Van kinds af worden vrouwen opgevoed met de waarschuwing voorzichtig te zijn met mannen en met seks en te voorkomen dat ze ‘aanleiding geven’. Daarmee worden vrouwen verantwoordelijk voor het gedrag van mannen en zijn ze dus schuldig aan hun eigen verkrachting.
De meest vergaande vorm van maatschappelijke veroordeling is de gewelddadigheid waarmee sommige, niet eens weinige, mannen de vrouwen bejegenen. De inhoud is meestal, dat de vrouw lelijk is, onaantrekkelijk, nooit aandacht van mannen krijgt en daarom haar zielige verhaal doet, dat natuurlijk niet waar is, maar alleen om mannen in een kwaad daglicht te zetten. En dat ze eens goed geneukt zouden moeten worden, bij voorkeur door de afzender natuurlijk. Kortom, het zou heilzaam zijn als een slachtoffer van verkrachting eens goed verkracht zou worden … … … Er zijn geen woorden om zulke ultieme hersendoodsels te benoemen.
Maar nu, wat na MeToo ? We hebben de schrijnende verhalen gelezen en we voelen walging en vinden dat dit niet weer moet gebeuren.
Eén ding dat MeToo heeft duidelijk gemaakt is, dat het strafrecht niet altijd goed werkt tegen seksueel misbruik. De stap om te melden, de technische molen waar een slachtoffer doorheen moet en een rechtzitting, waarin het draait om feitelijk bewijs, bevorderen niet het welzijn van de slachtoffers en lijken mij nieuwe daders niet af te schrikken. De juridische bewijsbaarheid is een probleem. In hun verhalen eisen vrouwen trouwens ook zelden genoegdoening. Zoals vaker bij levensgroot verdriet is erkenning van het verhaal en het verdriet en het trauma belangrijk. Misschien komt de genoegdoening pas daarna.
De publiciteit zoeken levert een slachtoffer een hoop spanning op en een hoop gewelddadige bagger, een levenslang stempel en mogelijk zijn er negatieve maatschappelijke gevolgen, bijvoorbeeld voor actrices die ineens geen werk meer krijgen.
De grote winst van MeToo vind ik dat er nu al maanden over seksueel geweld wordt geschreven en gepraat. Op mijn werk is het onderwerp een aantal keer besproken, niet altijd alleen met compassie met de slachtoffers, maar alleen al dat we bewust bezig zijn met het feit dat misbruik bestaat en dat de omgang van mannen en vrouwen soms geweld in zich draagt, vind ik winst. Straks is het ondewerp weer weggezakt, maar het zal daarna makkelijker zijn om erover te praten. Mensen worden meer gespitst op grensoverschrijdend gedrag, we herinneren ons sneller dat er middelen zijn om op te treden en dat we moeten optreden. De manier waarop we samenleven is een heel klein beetje veranderd, in de goede richting. Dank zij de moed van de vrouwen die ondanks hun angst, weerzin en de maatschappij hun verhaal hebben gedaan.
MeToo is een hashtag op sociale media, al in 2006 bedacht door Tarana Burke. In 2017 kwam het begrip sterk in de aandacht in tientallen landen nadat de actrice Alyssa Milano op Twitter vrouwen opriep om de tag te delen als ze ervaring hadden met seksueel geweld.