“Een klassiek voorbeeld is dat van Francis Galton over het raden van het gewicht van een os. Op een landbouwshow in 1906 in Plymouth konden omstanders het slachtgewicht schatten van de os. Zo’n 800 omstanders vulden een gewicht in waarna Galton de data onderzocht. Tot zijn verrassing kwam de vox populi of stem van het volk verrassend dicht bij het werkelijke gewicht. ” Citaat van Wikipedia.
De stelling duikt nog wel eens op als politici en beleidsambtenaren de besluitvorming ‘naar de burger willen brengen’. Het idee is, dat de burger het beter weet dan de ambtenaar. Men gaat er dan vanuit dat alle burgers meedoen. Meestal is het echter maar een handvol mensen dat zich met beleid bemoeit.
In een andere vorm zie je het idee terug in de stellingen
- Ik ben deel van de massa, dus heb ik gelijk.
- Ik ben geen elite, dus heb ik gelijk.
die in sommige kringen of bij sommige gebeurtenissen opgeld doen. Maar vraag de massa eens het ontwerp van de grand unified theory te maken. Dat gaat niet lukken, alleen al omdat de massa de vraag niet begrijpt. Er zit dus wel een grens aan de wijsheid van de massa in het soort vragen dat die kan beantwoorden.
Lees bijvoorbeeld Ons feilbare denken van Daniel Kahneman over de valkuilen van het denken van ieder mens. De wetenschap is de beste methode om die te vermijden, maar zelfs daar gaat het zo vaak mis.
Op vakantie in Duitsland zag ik het boek in een etalage liggen. Ik moest het hebben. Elke ochtend zwom ik in zo’n Duits meer, bij de camping. Jaren geleden hadden we vakantie gevierd bij Neustrelitz, midden in het merengebied waar ook de meren rond Berlijn toe behoren, waar het boek over gaat.
