Mein Jahr im Wasser, Jessica J. Lee
Op vakantie in Duitsland zag ik het boek in een etalage liggen. Ik moest het hebben. Elke ochtend zwom ik in zo’n Duits meer, bij de camping. Jaren geleden hadden we vakantie gevierd bij Neustrelitz, midden in het merengebied waar ook de meren rond Berlijn toe behoren, waar het boek over gaat.
Het teken van de dood, de biografie van Jan Wolkers door Onno Blom
Ik heb hem uit, honderden bladzijden over de wilde natuurmens, schrijver en in het laatst van zijn leven natuuropa van Nederland. Een iconisch mens en een hele bevalling om het boek te lezen. Voor mij is hij vooral de man van Rottumeroog. Toen ik jong was hoorde ik de afleveringen op de radio en die maakten indruk. Ik heb nooit één van zijn literaire boeken gelezen, maar wel het boek over Rottumeroog. De natuurmens was ook jaloers en gewelddadig tegen vrouwen. Hij mocht onbeperkt rondneuken, wat hij ook deed, als zijn vrouw dat deed sloeg hij haar in elkaar. Hardvochtig en dwingend in de opvoeding. Narcistisch. Angstig. Wel een knappe en grondige biografie.
Acht bergen, Paolo Cognetti
Het uiterst succesvolle boek van Paolo Cognetti over de vriendschap van twee jongens met een totaal verschillende afkomst, tegen de achtergrond van een bergdal omringd door acht bergen. Een prachtig verhaal.
Anon ( 2018, film )
In een toekomst is de ict in mensen ingeplant. De film werkt de gevolgen daarvan uit aan de hand van een detective die moorden moet oplossen. Heel standaard, maar het wordt leuk uitgewerkt in die toekomstige wereld. Mensen delen bijvoorbeeld informatie door bestanden vrij te geven en direct aan elkaars implantaten te sturen, waarna de ontvanger ze kan zien, horen, voelen. De vormgeving vind ik ook mooi. De recensies zijn matig, hoewel hoofdrolspeelster Amanda Seyfried geprezen wordt voor haar spel. Helaas heb ik een slechte smaak.
Een voordeel van een ziekenhuisoperatie is, dat je daarna thuis moet zitten en Netflix kunt kijken. Ik ben helemaal weg van Sense8. Het is een fantasiewereld die erg op de echte wereld lijkt. Je kunt er heel goed gaten inschieten, maar ach, wat zou het. Het idee, het verhaal en de vormgeving zijn prachtig. Acht personen – de mensheid is verdeeld in twee rassen, mensen zoals jij en ik en de sensates – zijn zo met elkaar verbonden dat ze in elkaars leven kunnen leven. Er is een Afrikaanse man die goed is met auto’s, een Koreaanse vrouw die vechtmachine is, een Duitse crimineel die goed kan schieten en vechten, een Mexicaanse acteur die goed kan … acteren, een IJslandse die niets bijzonders goed kan, een Amerikaanse agent, die kan wat agenten kunnen, en een Indiase vrouw die chemicus is. En er is een Amerikaanse hacker. Het verhaal flitst heen en weer tussen de landen en de continenten en de samenlevingen waarin de personages leven, en de problemen die ze tegenkomen in hun leven en die ze dus allemaal tegelijk kunnen meemaken. De gezusters Wachovski regisseren. Het geweld is dik in orde. De seksscènes ook. De hoofdpersonen kunnen op afstand deelnemen aan elkaars seksuele ervaringen … Bijzonder is de diversiteit aan seksuele oriëntaties van de hoofd- en bijpersonen. Er is een transgender vrouw ( de hacker ) met haar vriendin, de Indiase is hetero maar verliefd op de Duitser, hoewel ze getrouwd is. De Afrikaan is ook hetero, net als de Amerikaan en de IJslandse. De Mexicaan is homo, heeft een relatie, maar later komt daar een vrouw bij die helemaal geil wordt van homoseks – een beetje typisch en ongeloofwaardig, maar ach. De Koreaanse is ook hetero, maar houdt wel van een potje knokken met haar