Het eiland voor de oostkust vanwaar Engeland gekerstend is, door Ierse monniken, vandaar de grote kerkruïne. Het heeft veel van een Waddeneiland. Je kunt het bereiken over een weg, die elk hoogwater onderloopt. In de baai rond het eiland leven honderden zeehonden.
Het eiland Lindisfarne vanaf het vasteland
De nieuwe kerk en de ruïne op Lindisfarne
De weg naar Lindisfarne met waarschuwing voor de vloed
Zeehonden op een zandbank
Eerder schreef ik over de natuur op de Oostvaardersplassen. Ik vond het nepnatuur, een dierenpark. Degenen die protesteerden tegen de dierensterfte hadden wel een punt, vond ik, maar ze hadden ook ongelijk.
Vandaag reden we met de trein langs de Oostvaardersplassen en zag ik het natuurgebied voor het eerst. Eindeloze kaalgegraasde velden met hier en daar een dode tak. Het is duidelijk dat de graasdruk te hoog is. Mijn S. vond, dat we de beesten maar moesten opeten. Dat scheelde tenslotte broeikasgassen. Maar waarom we dan juist de natuur moeten opeten en niet eerst maar eens beginnen met alle paarden, katten ( mijn vader at kat in de oorlog, vond hij lekker ) en honden ? En die dan niet vervangen. En geen koeien en varkens meer fokken, natuurlijk. Dan laten we de weilanden verwilderen en dan kunnen daar die beesten uit de Oostvaardersplassen weer op grazen en lekker natuurlijk hun ding doen.
Maar een natuurgebied ? Nee, dan moet toch dat hek weg.
De bomen zijn onze longen,
De rivieren onze bloedsomloop,
De lucht is onze ademhaling,
En de aarde is ons lichaam.
Deepak Chopra
Beste A., Jou tegenkomen is goed voor het zwemmen. Gisteravond heb ik gezwommen in L. Het was prachtig. De warmte nog in de lucht, prachtige kleuren, lekker water, geen mens te zien. Er lag een bootje bij een eiland dichtbij, maar aan de andere kant. Ik kon lekker naakt zonder dat iemand er aanstoot aan kon nemen. En onder water zie je er natuurlijk toch niets van 🙂 Lekker helemaal puur de aarde en ik. Vogelgeluiden en af en toe een visdiefje boven je hoofd of een eend. En zó rustig en stil, ondanks het zachte gebrom van de snelweg op de achtergrond. Ik wilde niet uit het water tot het wel moest omdat ik het koud kreeg. En je kunt overal staan, nou ja, ik dan, misschien dat net een paar van jouw haren nog boven water uitsteken. Nadeel van de plek is wel dat het een eind lopen is, op het laatst over een twee voeten breed paadje met overhangend nat gras en wat brandnetels. En je moet er naartoe rijden, natuurlijk. En er zijn muggen. Dus geen picknick- en mijmerplek. En sommige percelen waar je langs loopt stinken, maar daar zijn dan weer wel kikkers en kieviten en grutto’s. Op de plek waar je het water ingaat liggen betonstenen / platen en er staat een vergane damwand … Wat is hier eerder geweest ? Je moet dus heel langzaam en tastend het water in. Maar je zakt weer niet ineens onder water, zoals aan het kanaal. Hartelijke groet, J.
Natuur is alles wat gebeurt zonder handelen van de mens. Het gras dat groeit, regen die valt, bacteriën die zich vermenigvuldigen en sterven, sterren die ontstaan en sterven. Mensen zijn zelf natuur ( zie Timothy Mortons duistere ecologie : de natuur is niet het andere, niet een gebied waar je heengaat en niet iets wat je kunt gebruiken, natuur zijn we zelf ).
Begin maart is het weer tijd voor het jaarlijkse rumoer over de stervende dieren in de Oostvaardersplassen. Dit keer lopen de emoties nog weer wat hoger op en protesteren mensen bij het natuurgebied. Ze voederen de dieren bij. Controverse, dus de media smullen ervan.
Uit de beelden krijg ik de indruk dat de bijvoerders geen doorgewinterde dierenactivisten zijn. Het zijn niet de mensen zijn die protesteren bij kippenslachterijen, kippenboerderijen, legbatterijen, varkensstallen en melkveebedrijven, maar mensen die specifiek een punt maken van het dierenleed in de Oostvaardersplassen. Sommige van de sympathisanten lijken mij de veetelers, kippenslachters en varkenshouders zelf, zij die hooi en voer aanslepen met dikke tractoren en diepladers. Hun actie lijkt meer gevoed door weerzin tegen Staatsbosbeheer of tegen de staat dan tegen het dierenleed.
De dieren in de Oostvaardersplassen hebben een stuk beter leven dan de dieren in de de agrobusinessbedrijven, waar ze levende machines zijn. Goed in de zin van dat ze een natuurlijk leven hebben. De dood hoort daarbij. In de natuur gaan dagelijks tonnen aan dieren dood.
Op de Veluwe schiet Staatsbosbeheer de herten en de zwijnen dood. Waarom stonden die protesteerders de afgelopen eeuw niet in het bos te protesteren ? Boeren mopperen op vossen, kraaien, dassen, roofvogels en muizen en zie er geen been in deze te bestrijden. In ons land sterven jaarlijks honderdduizenden dieren zodat wij ze kunnen opeten. Moeten ze daar dan niet tegen protesteren ?
Maar.
Dat de dieren in de Oostvaardersplassen natuur zijn is ook onzin, zie dit artikel uit 2010 in de NRC ( Oernatuur van Staatsbosbeheer heeft hier nooit bestaan, LPL Kooijmans ). Het begin er al mee dat het gebied zelf fake is. Het is drooggelegde zeebodem. Er horen vissen te zwemmen boven de bodem van de Oostvaardersplassen. De paarden zijn geïmporteerd, de runderen ook en de edelherten ook. Om het gebied staat een hek. De beesten mogen er niet uit zoals de herten niet uit de hertenkamp mogen. Of de koeien uit de wei. De Oostvaardersplassen is gewoon een park, een groot, wild park.
Zonder de begrazing worden de OVP één groot merengebied met rietvelden en elzen. Veel minder divers, wel de natuur die hier van nature hoort. Maar de natuurevangelicalen vinden die natuur niet goed genoeg, vandaar dat ze een betere natuur hebben bedacht. Wat is het verschil met tuinieren ?
Als je het zo bekijkt is de natuur van de Oostvaardersplassen wel erg kunstmatig. En dan trekken de protestanten de lijn consequent door als ze stellen, dat als de dieren er lopen voor het mooie natuurplaatje ze ook de verzorging verdienen die onze huisdieren krijgen. Daarna horen ze dan wel op een humane manier te sterven : door de kogel of het spuitje.
Gewoon een paar rommelfoto’s, zoals het gebied nu eenmaal is.
Bomen op de Veluwe
Jeneverbessen op de Veluwe
En ik kampeerde op Flevonatuur, een groot naturistending, niet echt een camping, want er waren maar weinig plekken om een tent op te zetten en heel veel stenen, houten en plastikken vakantiewoningen, in allerlei maten. De woning waar mijn tent tegenover stond was groot, twee verdiepingen en duidelijk ontworpen door een architect. Naakt zijn was niet mogelijk, niet in de namiddag en de avond tenminste, als ik bij mijn tent was. Het was er vergeven van de muggen. Niet alleen de broek moest aan en alle andere gebruikelijke bovenkleding, maar om te koken moest mijn bivakmuts op en moesten mijn handen in de mouwen. En daarna gauw de tent in 🙂
Kom ik ineens kievitsbloemen tegen ! Gewoon in het park tegenover mijn werk.
Denk ik.
Bij de Centrale As bij Burgum is een moerasgebied ontstaan door min of meer niets te doen. Behalve dat er natuurlijk een verhard pad doorheen moest.
Het kon natuurlijk niet uitblijven. In de afgelopen week zijn er boompjes geplant naast het pad. Nergens voor nodig, het is zo mooi genoeg en het onderhoud van de boompjes kost alleen maar geld.
Een overgeschoten, te nat bos, waarschijnlijk ooit aangeplant, in het recreatiegebied De Wielen, langs de Groningerstraatweg bij Leeuwarden. Zo ziet natuur er uit als je het gewoon laat en er niets aan doet. Natuurontwikkeling is nergens voor nodig. De natuur redt zich wel. En ook onderhoud hoeft wat mij betreft niet. Dit ziet er prima uit.
Er zijn tientallen redenen om iets als rewilding te bedenken. De bloemenmengsels die Rijkswaterstaat tegenwoordig in de bermen langs de snelwegen zaait en die uitbundig bloeien, de overgeschoten stukjes grond bij afritten die natuurgebiedjes worden, zolang de beheerders er afblijven, de irritante huisbezitters die de berm langs hun huis maaien, dat je met een enkel gemaaid pad door een weide, gras of bloemen, een tuin kunt maken. En natuurlijk omdat planten goed zijn tegen het klimaatprobleem.
Ik was dus opgetogen toen eindelijk ook ik rewilding.org ontdekte. Maar meteen weer teleurgesteld toen bleek dat die beweging alleen over dieren ging en dan vooral over grote roofdieren. De wolf die terug moet en de beer. Ik vind het best, die wilde beesten, maar bomen, stuiken, gras en bloemen spreken mij meer aan. Ze zijn belangrijker voor het klimaat. Ze zijn veel makkelijker te realiseren ; je hebt alleen een stukje grond nodig waar je niets mee doet. Vanaf een vierkante meter kan iedereen de buurt verwilderen. Denk je eens in wat het oplevert als alle gemeenten en andere grondbeheerders hun handen en machines thuishouden. Leuk voor de kinderen, mochten die nog van het web los te rukken zijn en naar buiten willen. En wild groen is een voorwaarde voor de vestiging van wilde dieren.
Dus : gewoon luiheid, blijheid, de handen thuis, naar een wilde buurt. De natuur zorgt wel voor zichzelf. Dat is het hele idee achter het begrip ‘natuur’.
