Een mooie dag voor een obstacle course, misschien te mooi, in een uithoek van het land dit keer. Misschien is dat de reden van de samenvoeging van de startgroepen, waarover ik een paar dagen voor de race ineens een mail kreeg. Ik was niet blij dat ik ineens een stuk eerder zou starten dan gepland.
Een keurig partycentrum, schoongeboend aan de binnenkant en de buitenkant, keurige perkjes ook, diende dit keer als inschrijfruimte en kleedruimte, tafels aan de kant, schotjes eromheen, klaar. De garderobe waren rijtjes tafel, alles ademde een geringe opkomst.
Gelukkig was het geluid herkenbaar : hard en bonkend. Deze organisatie had, ludiek, een man in een theateruniform gestoken. I kben omgekeerd bevattelijk voor die grappen. Slaan is niet mijn ding, ik heb de neiging te vluchten.
Nog gelukkiger werd ik van het parkour, al moet ik eerst nog even gal spuwen over twee zaken. Was is de toegevoegde waarde van sproeiers en zaagsel bij de start. Je ondergaat het gelaten … maar het is niet grappig, het is afgezaagd … ja, ik weet het, geen humor … Een regelrechte fout was, wat mij betreft, de hindernis van de muren meteen na de start. De hele startgroep is dan nog bij elkaar, waardoor een enorme opstopping ontstaat. Eén of twee kilometer verderop heb je daar geen last meer van.
Het was een mooi parcours met een paar inventieve, nieuwe hindernissen, zoals de rij auto’s en een landbouwvoertuig ( waar ik een paar mensen naar heb zien uitglijden, dat weer wel ). Voor het eerst ook kennisgemaakt met een kruipdoorhindernis waarin hamers heen en weer slingerden.
Een aantal hindernissen was geleend van de mudmasters, aan het logo te zien. Ik hoorde mensen mopperen op weideafschijdingen die gepaseerde moesten worden, maar, hé, het is een hindernisbaan !
De ultieme test was echter de crossbaan, waar het parcours ruim gebruik van maakte. Met zijn rulle zand en bulten een eindeloos vermoeiende opgaaf. En de lange afstand mocht twee keer – de lange afstand was gewoon het parcours twee keer, wat het mogelijk maakte de ervarig van de eerste ronde de tweede ronde toe te passen.
Kortom, mooi parcours, goed weer en een fijne dag. ’s Avonds merkte ik dat mijn huid niet bruin was van de zon, maar van een heel fijn stof, wat er nauwelijks af te boenen was.