Hoe dat gaat. Mijn dochter volleybalt. Ze heeft een uitwedstrijd en ik moet rijden, maar zij is al in de plaats waar de wedstrijd wordt gespeelt. Ze oefent met een klasgenoot een stuk voor school got talent. Op de afgesproken plek staan drie auto´s, één te veel voor een volleybalteam. Ik rijd mee met de opa van Merijn, en met Merijn en Jamie. Merijn gaat over twee weken naar Sint Maarten, om vandaar met een boot en twintig, dertig anderen terug te varen naar Nederland. Ze zullen langdurig op elkaar aangewezen zijn.
Zo komen we op de programma´s van Floortje Dessing. Zij bezoekt mensen die ´aan het einde van de wereld´ leven, op zichzelf teruggeworpen, alleen, in onbereikbare uithoeken. De opa van Merijn heeft een programma gezien van een man en een vrouw, oorspronkelijk uit Nederland, die ergens in een tentje wonen.
Ik zoek meteen het programma op. Het gaat om een vrouw met een veel oudere man, die een wandelpad lopen van noord naar zuid Nieuw Zeeland. Het is zo´n prachtig progamma. Nieuw Zeeland is zo mooi, ze verblijven in een paradijselijk deel, groen en aan een riviertje. De vrouw is prachtig, krachtig, gespierd. Alleen haar stem en dictie … De man lijkt een watje, met een lange kluwen haar en gegroefd gezicht, waarmee hij vooral staart naar haar, die het werk doet. Maar de paar zinnen die hij zegt, met zachte stem, doen me vermoeden dat er meer kracht inzit dan het lijkt.
Ik zou ze zo na willen doen. Ze leven van bonen, van dieren die zij schiet (de uitzending heeft een prachtige scène waarin zij een haas schiet) en van brood, dat ze in een dutch oven bakken op een houtskoolvuur. En Nieuw-Zeeland is zo prachtig. Om daar anderhalf jaar in rond te lopen.