Ik zoek op internet naar mensen die de Aotearoatrail lopen. Dat zijn er toch meer dan ik dacht. Zo bijzonder is het stel Lancewood dus niet (zie 20-2-2016). Wel bijzonder is, dat ze het volgens mij heel rustig aan doen en zelf vlees schieten en brood bakken.
Ik ontdek de term thru hiking, rugzaktrekken met zo weinig mogelijk bepakking. Dat heeft raakvlakken met bushcraft. Terecht stelt Wikipedia, dat je uitrusting (gear) kunt vervangen door vaardigheden (skills). Het is een soort prestatietrekken, veeldaagse paden zo snel mogelijk lopen, paden zoals de Appelachian Trail en de Pacific Crest Trail. Jammer is dan wel , dat de wandelaar geen tijd heeft of neemt om uitgebreid van de omgeving te genieten. Ik ontdek de mooie site van solohobo.com (Ashley Hill). De template is beperkt tot het noodzakelijke (iets te : een archieffunctie mist) en de toon is een opgewekte babbel. Ze maakt prachtige foto’swat ook weer niet zo moeilijk is in dat landschap, ze heeft geen concessies gedaan aan de camera en sjouwt een zwaar apparaat mee.
In vijf maanden loopt ze de Pacific Crest Trail. Net als in de film Wild (naar de belevenissen van
Cheryl Strayed, gespeeld door Reese Witherspoon) begint Ashley Hill de tocht na het overlijden van haar moeder. Ashley pakt het wat verstandiger aan als Cheryl, die in het niet valt bij haar rugzak en daaronder zowat bezwijkt. Op het eind wordt ze nog verstandiger en gaat ze het rustig aan doen : “There was a time when I wanted to finish the PCT in under four months. It was like a race… and then this beautiful shift happened somewhere in the Sierra. I made it before the snow hit and realized that I’ve never been happier in my entire life. I don’t know when I’ll be back on a major thru-hike again so why not make it last? I’ve taken 49 zero mile days and am about 3 nights from the end.” (8-12-2014)