Haar tweede boek Het bitterzoete paradijs las ik eerst. Ik was gecharmeerd van haar no-nonsens-stijl, van schrijven en van handelen. Zo lees je niet alleen over de pracht van de landschappen, de samenlevingen, hun exotische gebruiken, doen en laten, maar ook over de verschrikkingen van het wereldreizen, de ongemakken, de exotische gebruiken. En over bulten, ziektes en ja, seks onderweg.
Het smaakte naar meer, dus kocht ik haar eerste boek. Dat viel tegen. Het is vooral een beschrijving van hoe je je door reizen heenslaat. Uit haar woorden spreekt weinig plezier in het reizen, geen contemplatie, of misschien heel kort en krachtig, zoals Iris Hannema is, kort, krachtig, stoer. Het was haar bedoeling om een boek te schrijven met tips en truuks, en die staan er dan ook in, in kaders. Ze zijn leuk om eens te lezen, maar ik wil geen wereldreiziger zijn en na een paar van de korte hoofdstukken heb ik het wel gehad. Kortom, wil je zelf op reis, lees het eerste boek, wil je niet op reis, lees het tweede.
