Net als Cheryl Strayed heeft Aspen Matis, voorheen Debby Parker, de Pacific Crest Trial ( PCT ) gelopen, een wandelpad van Mexico naar Canada langs de Amerikaanse westkust, en een boek geschreven over haar ervaring en net als Cheryl Strayed was de aanleiding om het pad te lopen een crisis in haar leven. Voor Strayed was dat de dood van haar moeder. De aanleiding voor de tocht van Matis is – voor mij – onduidelijker. Volgens de reclame voor het boek en Matis zelf is het haar verkrachting op de tweede dag van haar verblijf op de campus van college. Ik zelf denk, dat haar verstikkende thuissituatie een minstens zo grote drijfveer was, samen met de eerdere voettochten, waarin ze vrij was van thuis.
Therapie
Zoals de tocht therapeutisch was zo lijkt het erop dat Matis een zelfhulpboek heeft geschreven, niet voor anderen, maar om zichzelf te helpen. Steeds weer staan belevenissen en observaties in het teken van de verkrachting. De rol van haar gezin op de vorming van haar persoonlijkheid begint ze pas in de tweede helft van het boek te onderkennen, terwijl ik in het eerste deel bij sommige passage de neiging had haar toe te schreeuwen het eens bij haar overbeschermende moeder te zoeken of bij haar afwezige vader. Ze had het niet door. Haar moeder, een hoog opgeleide vrouw, die haar dochter beschouwde als een project en haar een kasplantje maakte. Tot haar zestiende jaar kleedde moeder haar aan ! Die houding van de moeder en vader is een vorm van verwaarlozing. Je kunt het ook geweld noemen. Ze onthouden Debby de ervaringen die haar voorbereiden op een zelfstandig leven. Het heeft een schrijnend lack of common sense and judgement tot gevolg.
Dat Aspen / Debby zich bij tijd en wijle drukker maakt om make-up en contactlenzen ( in plaats van een dikke bril ) dan om zielepijn is volgens mij vooral een uiting van afzetten tegen thuis en heeft niet met de verkrachting te maken. Maar Matis zelf haalt steeds weer de verkrachting aan. Het is een diskwalificatie van haar zelfinzicht en een teken van de oppervlakkigheid van het boek. Ze maakt haar ouders wel verwijten maar onderzoekt hen niet of hun invloed op haarzelf. Zit er in het gegeven niet een prachtig boek ? Het komt er niet uit.
Irritatie
Matis irriteert. Het begin van het boek nam me mee, ik was benieuwd, maar dan begint de herhaling. Ik heb het een paar keer weggelegd. De drie vrouwen in mijn gezin hebben het boek ook gelezen. Ze veroordeelden, de één heftiger dan de ander, de afhankelijkheid van de hoofdpersoon en haar doorlopende gehengel naar bevestiging, vooral van mannen. Aan het eind van het boek ontmoet ze een loper waar ze verliefd op wordt. Als hij zegt dat ze schrijverstalent heeft gelooft ze dat ze kan schrijven, hij geeft haar een gevoel van waarde. En hij kookt voor haar. Hoe kon ze honderden mijlen het seksistische en racistische gedrag van een medeloper verdragen, hoe kon ze van hem weglopen, maar later toch weer zijn gezelschap zoeken ? Het leidt ook tot merkwaardig en potentieel gevaarlijk gedrag als ze naakt gaat zwemmen in een zwembad, waar dat niet de bedoeling is en de omstandigheden mogelijk onveilig zijn.
Het boek irriteert ook omdat de schrijver verwend lijkt. Hoewel ze afgeeft op haar gezin, vooral omdat ze niet of weinig empatisch reageren als Matis eindelijk durft te vertellen dat ze verkracht is, en hoewel Aspen de PCT loopt om zichzelf te vinden, laat ze haar vader haar naar het beginpunt rijden, stuurt haar moeder haar onderweg dure pakketten, vliegt ze tijdens de tocht naar huis, heeft en gebruikt ze de creditcard van thuis en meldt ze zicht elke avond via de telefoon bij haar moeder, hoewel ze dat eigenlijk niet wil.
Irritatie wekt ook de herhaling van gedachten. Aan het eind van het boek is er niet veel veranderd. Hoewel Matis zegt, dat ze geleerd heeft, lees ik dat niet uit het boek. Ze beschrijft het niet overtuigend of zelfs maar duidelijk. Storend vond ik dat bij gebeurtenissen die ik met gretigheid las ineens weer de verkrachting oppopte.
En dan is er nog haar trail name. Iedere PCT-loper krijgt van de andere lopers een bijnaam. Aspen kiest zelf één : Wild Child. Als er nu één naam niet bij haar past is het Wild Child. Ze is niet wild, ze is verwend, afhankelijk en in zichzelf gekeerd, niet sterk en zelfstandig en ondernemend ( ook al is de PCT lopen een hele onderneming ).
Opzet van het boek
De PCT is lang, erg lang en het wandelen is monotoon, miljoenen stappen over een pad van een meter breed, of minder. De bomen zijn bomen, de vegetatie verandert langzaam en de zoveelste ratelslang is ook maar een ratelslang. Toch wist Cheryl Strayed die paar ontmoetingen met een slang, een stier of een hert meer inhoud te geven ( hallo, salamander, tegen een reptiel dat zich staat op te drukken ). Strayed wist humor in haar boek te brengen. Lees haar ontmoeting met de stier. De vorm die Strayed koos, steeds wisselen tussen haar leven voor, tijdens en na de PCT is noodzakelijk en dat merk je aan het boek van Matis, die een lineaire vertelling hanteert. Haar leven voor de PCT staat in het begin van het boek. Dat ben je op tweederde vergeten.
Conclusie
Interessant om twee boeken over hetzelfde te vergelijken. Wild is leuker en beter, A girl in the woods is irritant.
Link naar de bespreking van Cheryl Strayed, Wild. From lost to found on the PCT.
Aanvulling : later heb ik nog Thru hiking will break your heart gelezen, van Carrot Quinn, ook een verhaal over het lopen van de PCT. Klik hier voor de link naar de post over het boek.