Categorie: Levensbeschouwing

  • Deep survival

    Deep survival. Wie overleeft, wie niet en waarom, door Laurence Gonzales, 2017, 2003.

    Ik las het boek in één keer uit, onderbroken door een nacht slaap. Het is precies wat de titel zegt, een zoektocht naar wie ongelukken overleeft en wie niet. De ongelukken zijn vooral recreatieve ongelukken : bergbeklimmen, wandeltochten, wildwatervaren, ongelukken met zeilboten. En dan een paar vliegongelukken.

    De vaart zit vooral in de eerste helft van het boek. Daar vind je ook de analyse van wat er in je hoofd gebeurt onder spanning en als iets mis gaat. Bijvoorbeeld als je verdwaalt. De tweede helft is uitgesponnen en filosofisch.

    Het mondt uit in twaalf aanbevelingen. Die zijn niet bijzonder en erg algemeen, wat onontkoombaar is bij de verscheidenheid aan mogelijke ongelukken. Samengevat :

    1. Neem waar. Je situatie moet je leiden, niet de regels die je je eigengemaakt hebt. Je moet afstand kunnen nemen van je vertrouwde regels en de wereld om je heen waarnemen.
    2. Zie de schoonheid van de wereld om je heen.
    3. Blijf denken. Weet dat je emoties het overnemen.
    4. Organiseer kleine, overzichtelijke taken. Doe ze. Vier het voltooien.
    5. Geef je over. Tot je dood bent.

    Ik zou daar nog voorbereiding aan willen toevoegen. Bedenk in welke situatie je terecht komt en wat mis kan gaan. Leer een nuttige vaardigheid voor je begint ( maar weet ook dat kennis en vaardigheid een vals gevoel van veiligheid kunnen geven ).

    En begin niet of keer terug als het niet goed voelt. Durf de spelbreker te zijn. Maar je moet emotioneel en sociaal al stevig in je schoenen staan om dat te kunnen. Sociale normen en sociale druk zijn reëel en krachtig.

    Het boek gaat dan wel over moeilijke omstandigheden, gezocht of niet gezocht, maar uiteindelijk gaat dit over het leven en over sterven. Wat we ook doen, we sterven. Elke situatie kan leiden tot de dood. Mijn dood is dichtbij als ik nu naakt in de tuin ga zitten. Het is vijf uur ’s middags, volgens de weerapp is het één graad, windkracht twee. Als ik buiten blijf ben ik morgen dood. Als ik op het gras ga liggen gaat het sneller. Als ik mijn kleren aanhoudt duurt het langer. Wat doe je ? Kleren aanhouden en binnen blijven.

    Hetzelfde geldt voor autorijden. In 2024 stierven 675 mensen in het verkeer. Wat doe je ?

  • Gerechtigheid is lichamelijk


    Toevallig was ik in de kerkdienst in de Nieuwe Kerk in Groningen. De preek ging over de doop van Jezus. In het jodendom staat water voor dood. Bovenkomen staat voor opnieuw geboren worden. Een lichamelijke zaak. De predikant, Alexandra Merz, legde het verband met gerechtigheid : net als de doop doe je gerechtigheid. Gerechtigheid is altijd een daad, een handeling, dus lichamelijk. Voor mij was gerechtigheid altijd vaag. In zenboedistische meditatie gaat het op de eigen verlichting. Verlichting heeft misschien iets als gerechtigheid als bijeffect, maar niet als doel op zich. Dat geldt ook voor het taoïsme, dat zen sterk beïnvloedt heeft. Taoïsme vindt al die burgerlijke deugden, zoals rechtvaardigheid, maar helemaal niets. Nu is het de vraag wat gerechtigheid is en hoe je gerechtigheid doet.

  • Mediteren in de sneeuw

    Het was alweer plus één, echt warmer dan gister, toen het min tien was. Gister begonnen mijn spieren al na drie minuten te trillen van de kou, nu kon ik het kwartier rustig uitzitten.

  • Blote voeten in de sneeuw

    Daar kan je best tegen als je de kou toelaat en gewoon voelt. Net als je vingers tegen de kou kunnen als je sneeuwballen gooit.

  • Spinozahuis Rijnsburg

    Baruch Spinoza is Nederlands bekendste filosoof. Kind van vluchtelingen, Portugese joden, naar de republiek gevlucht omwille van de vrijheid hier. Relatieve vrijheid, dat wel.

    Hij werd uit de synagoge verbannen om onduidelijke redenen, mogelijk omdat hij inzake een faillissement de Nederlandse wet stelde boven de Joodse. Maar hij stond ook al bekend om zijn afwijkende, radicale mening over religie. Die, later, toen hij boeken schreef, ook niet door de gereformeerden en de katholieken werden gepruimd.

    Hij vertrok uit Amsterdam en ging wonen in dit huis in Rijnsburg. Het is zó bijzonder dat dit zo ongeschonden de eeuwen heeft doorstaan. Je kunt hem er bij wijze van spreken zien rondlopen, lenzen slijpen, boeken lezen en schrijven.

    Hij leefde waarschijnlijk erg sober. Hij sleep dus lenzen en kreeg een jaargeld en het meeste zal opgegaan zijn aan boeken. Hij had er 160. Het Spinozahuis heeft zijn bibliotheek op een paar na gereconstrueerd.

    En hij volgde colleges aan de universiteit van Leiden, anderhalf uur lopen heen, anderhalf uur terug. In die tijd mocht elke provincie één universiteit en die van Holland ( noord plus zuid samen ) stond in Leiden ( die van Friesland stond in Franeker, die van Overijssel in Harderwijk ).

    Het huis en de enthousiaste rondleiding die we kregen gaven een mooi beeld van de context van zijn leven.

  • Zwemmen Wylerbergmeer

    Op weg terug naar huis van de zweethut.

    Begin van de winter.

  • Zweethut nr. 9

    Het was prachtig mistig weer. De foto is van een dag later.

  • Zen : zo veel woorden

    Zen is een weg naar de werkelijkheid achter de werkelijkheid die gewoon de werkelijkheid is. Zen ontbloot de ervaring, de ervaring buiten woorden om. Maar gek genoeg heeft zen heel veel woorden nodig om je gereed te maken voor die ervaring.

    Toen ik nog fanatiek mediteerde verbaasde ik me er al over. Elke les hield de leraar een preek van een kwartier tot een half uur. Er waren vragen, er was gesprek. Thuis had ik een boekenplank vol zenboeken. 80 cm., niet eens veel.

    Woorden sturen verlangens. Woorden verleiden. Woorden vervormen. Woorden dwingen. Ik heb de indruk dat zen uiteindelijk toch een cognitieve bezigheid is, dat de naakte ervaring alleen bereikbaar is na langdurige cognitieve inspanning. Mensen leren verlicht te gedragen.

  • Verlichting voor luie mensen

    Door Paul Smit, 2011

    Doe geen moeite, je bent al verlicht.

    Om verlicht te raken kan je een harde, pijnlijke training volgen, zoals die in de eerste boeken over zenmeditatie die ik las, van François Viallet* en Janwillem van de Wetering**, met schreeuwende, zwijgende, sarrende leraren, harde slagen op schouders, pijn in de benen en aambeien. Niet nodig. Je bent al verlicht. Dat is de inhoud van het boekje van Paul Smit, boekje, want het is 15 cm hoog, 111 bladzijden dik met lettertype 12 op 1,5 regelhoogte. Je bent er zo doorheen en dan weet je dat je verlicht bent. Om zen vrij te pleiten : zen zegt precies hetzelfde.

    Ik had dit boek mee als luisterboek in de auto op weg naar en van vakantie in Frankrijk. Ik heb het een paar keer beluisterd, ik vond het geweldig. Het werd voor de verandering ook eens aangenaam voorgelezen. Vond ik. Is persoonlijk.

    Het is precies dit wat Sri Nisargadatta in Ik ben / Zijn eindeloos aan ons verstand probeert te peuteren. En waarom zentraining langer kost dan het lezen van Paul Smit. Zo eenvoudig als hij het voorstelt is het in de praktijk van het leven van alledag nu eenmaal niet, want ieder van ons heeft een babbelbox in het lijf die meent de regie te hebben.

    1. Je bent al verlicht. Je hoeft dus niet te oefenen om verlicht te worden. Je hoeft ook niet te oefenen.

    2. Dat je denkt dat je niet verlicht bent komt doordat je denkt ‘ik’ te zijn. Als je ‘ik’ denkt maak je dualteit, tweeheid, namelijk ‘ik’ en ‘niet ik’ oftewel de wereld of de natuur. Niet-tweeheid en non-dualiteit zijn hetzelfde als a-dvaita, een Indiase filosofie.

    3. Paul Smit stelt het leven voor als een film. De film verloopt precies zoals de bedoeling is. De vrije wil bestaat niet. Wat wij een bewuste keuze noemen is het verhaal dat we over onszelf bedenken nadat we de keuze gemaakt hebben. Eerst is er hersenactiviteit, dan een handeling, dan het verhaal van de verantwoording.

    4. JRS : Wiens gezicht verminkt is weet precies hoe diens leven bepaald is en wordt door de omgeving. Wiens gezicht min of meer normaal is wil daar niet aan denken.

    5. Het is niet mogelijk om te ontsnappen aan het maken van een zelfbeeld. Je maakt een zelfbeeld, je denkt dat je een ‘ik’ bent. Maar je kunt wel beseffen dat je dit doet. Je hebt een zelfbeeld, je bent je zelfbeeld niet.

    6. De werkelijkheid is een verbeelding. Ruimte en tijd zijn de manier waarop wij de werkelijkheid denken ( naar Einstein ).

    7. Ellende is de andere kant van geluk. Wij willen alleen geluk, altijd. Dat lukt niemand. Het is zinloos om het te proberen. JRS : Dit is de grote valkuil van deze denkwijze : het ontneemt elke drang tot verbetering. Met deze denkwijze geen medische ontwikkeling, geen riolering, geen eten in overvloed. Lijden, tja, dat is nu eenmaal onvermijdelijk.

    8. De valkuil van de verlichte is dat hij het lijden wegdrukt, want ‘ik ben toch verlicht’ dus hoef ik niet meer te lijden’ ( JRS : de edele waarheid uit het Boedisme over de opheffing van het lijden kan je makkelijk opvatten als verwoording van juist deze valkuil als je niet beseft dat de opheffing van het lijden zit in het zonder veroordeling ondergaan van het lijden. Zie het boek Job in de Bijbel).

    9. “Nadat de non-dualiteit op rationeel niveau is begrepen, gaat deze integreren in het dagelijks leven. Geleidelijk aan komt het verzet meer te vervallen en sta je meer ontspannen in het leven. De dag staat niet meer in het teken van allerlei egospelletjes zoals je zelfbeeld oppoetsen en het najagen van allerlei prikkels om je goed te voelen, maar er wordt aanschouwd wat er zich op dit moment afspeelt. Dit maakt dat jij als lichaam-geestsysteem verandert. Dat is niet alleen voor jou wennen, maar ook voor je omgeving. Wellicht gaan mensen vaker met je praten omdat ze merken dat je kunt luisteren zonder al te veel oordelen en zonder eigenbelang. Of mensen vinden de rust die in je ontstaat erg fijn. Maar de omgeving raakt ook wel eens in paniek ! Want je bent minder snel te raken en te manipuleren, je kiest niet s=zo snel meer partij en gelooft niet meer in allerlei overtuigingen. Daarnaast maak je je over diverse zaken niet meer druk en hecht je niet meer aan de uitkomsten van allerlei plannen. En dat waren mensen helemaal niet van je gewend waardoor dit nogal eens wat verzet kan veroorzaken.”

    10. “ ‘Ja, als je zo gaat leven als jij omschrijft, dan wordt het wel heel gemakkelijk! ‘ Dat klopt, dat is ook zo.”

    Ik dacht nog aan het begrip interbeing van Tich Nath Han, dat het papier met letters voor je neus afhangt van de papiermaker, de machinemaker, de ijzermaker, de houthakker, de transporteur, de boer, die hun eten maakt, de huishouders, enzovoort, enzovoort.

    * Terug met lege handen.
    ** De lege spiegel ; Het dagende niets ; Zuivere leegte.

  • Valgaudemar, Séveraisse, Gioberney

    Als je vanuit het noorden de Champsaur binnenrijdt kan je afslaan naar links, naar Saint-Firmin. Daar begint het dal van La Séveraisse dat Le Valgaudemar heet. Diep in het dal ligt de camping Les Bouleaux, een fantastische camping met schaduw en aan de rivier. Met overal borden die de evacuatieroute aangeven voor het geval de Séveraisse door een regenbui buiten zijn oevers treedt. Het is dus niet handig om je tent meteen naast de rivier op te zetten. Ik zette mijn tent dus pal naast de rivier op. Daarna merkte ik hoeveel lawaai de rivier wel maakte.

    Verder had ik het geweldig naar mijn zin. Op de plek helemaal links op de foto baadde ik elke dag een paar keer. Vreselijk koud, maar heerlijk.

    Tegen de avond, als de bergwandelaars weer naar huis zijn, reed ik naar de parkeerplaats bij het Hôtel du Gioberney, dat aan het einde van de bergweg ligt. En erg lelijk is. Zowel de P als het hotel. Ik liep het pad op, de vallei rechts in, in de richting van Mont Gioberney. Eén of twee wandelaars nog, de laagstaande zon op de bergtoppen en de ijsvelden. Een oorverdovende stilte. Stilstaan, stil zitten en luisteren en kijken.

    De eerste keer dat ik er was zat een muziekgroep te oefenen in een camper, opgeleukt zoals het een muziekgroep betaamt. Met z’n vijven of zessen, inclusief contrabas. Steeds hetzelfde stukje herhalen, iets folk-achtigs, samenvloeiend met het zicht op de vallei en de bergen.

    De camping kostte € 6,50 per nacht. Alle noodzakelijke sanitair was beschikbaar, schoon en heel. Er was een wasmachine, een ijskast en slechtweerruimte. Heel basis allemaal, maar beschikbaar. Stopcontacten voor de telefoon. Geen broodjes, maar die kon je halen in La-Chapelle-en-Valgaudémar, een paar kilometer verderop, waar de winkel ook een uitgebreide sortering kaas en levensmiddelen had. Voor een dorpswinkel.

  • De naakte kluizenaar

    A Journey to the Heart of Celtic Britain, door Nick Mayhew -Smith, 2019.

    Ja, naakt is een onderwerp en de schrijver gaat een paar keer naakt. De kluizenaar komt nauwelijks voor. ‘Naakt’ verkoopt natuurlijk goed, maar het boek is èn een serieuze verkenning van de omwenteling van het Keltisch christendom naar het Romaanse christendom in Groot-Britannië van zeg de zesde tot de negende eeuw1 èn een verkenning van de mogelijkheid van een natuurgerichte spiritualiteit ( binnen het christendom ), opgehangen aan een aantal heilige plaatsen, en met kledingloosheid.

    Keltisch Britannië

    Het helpt om je voor te stellen hoeveel mensen in Britannië leefden in de eerst duizend jaar na Christus. Dat moeten even meer dan twee miljoen mensen zijn geweest. Er was dus veel natuur, veel wildernis. Volgens het christendom was de natuur net als de mens verdorven door de erfzonde. Met dank aan Augustinus en helaas voor Pelagius2. Volgens het Keltisch christendom kon die verdorvenheid worden ingeperkt door heiligen, diepgelovige mensen. Een mens die bijvoorbeeld de zee kalmeerde door naakt in het ijskoude water te bidden.

    Bijzonder is het verband tussen het Ierse en Britse christendom en de woestijnvaders. Hoe ver de afstand ook lijkt, in afstand en in geografische omstandigheden, de Keltische levensbeschouwing lijkt meer affiniteit te hebben met de woestijnkluizenaars dan de continentale, Romeinse. Het is sowieso interessant om je te realiseren hoe veel en ver mensen ook in die tijd al reisden, met de beperkte middelen en onder de moeilijke omstandigheden van die dagen.

    Verder is het boek een verhaal over de langzame bekering van het eiland tot het Romeinse katholicisme, met al het opportunisme dat machthebbers van alle tijden kenmerkt.

    Spiritueel naturisme

    Mijn openbaring

    Noten

    1) Het boek is gebaseerd op onderzoek door de schrijver voor het behalen van een universitaire graad.

    2) Ik zou een volgeling van Pelagius zijn geweest.