Categorie: Natuur

Het algoritme bracht me naar een video over de Australische SAS in Viêt Nam, in de oorlog. Een fascinerend verhaal over een worden met het oerwoud en niet ontdekt kunnen worden. Maar hoe fascinerend ook, die Australiërs voerden oorlog in een land van een ander. Ze waren bezetters. Ze hoorden daar niet. Ze hoorden daar zeker geen mensen te doden. Maar dan het fascinerende.

Met kleine eenheden het oerwoud in om inlichtingen in te winnen, niet om gebied te veroveren. Onzichtbaar blijven. Een week voor de inzet niet meer wassen en tandenpoetsen omdat de geur van zeep en tandpasta je verraadt. Geen westers eten, maar rijst met vissaus, zodat je ruikt als de vijand. En vooral : langzaam bewegen. Stap voor stap. Weten waar je je voet neerzet zodat je stap geen geluid maakt. Eén stap, vier minuten stilstaan, waarnemen. Niet met je ogen heen en weer schieten, maar fixeren, zodat je de tijd hebt om onregelmatigheden waar te nemen. Na vier minuten de volgende stap. Honderd meter per uur. Niet de gewone militaire laarzen dragen, maar de sandalen die de tegenstander ook draagt, zodat je sporen er precies zo uitzien. Alle uitstekende onderdelen van je uitrusting vastmaken, inkorten of thuislaten. Geen radio mee. Maakt te veel lawaai. Niet schieten. Maakt te veel lawaai. Luisteren. Als het geluid in het oerwoud verandert, betekent dat iets. Als het stil wordt, dreigt gevaar. Van anderen, of doordat je jezelf verraden hebt.

Er is een heel kanaal met video’s hierover, die eigenlijk allemaal hetzelfde zijn : Australias hidden war :
https://www.youtube.com/@AustraliasHiddenWar

Het kan dan wel prachtig zijn, maar de Australiërs hadden wel een kill ratio van 500 op 1. Voor elke Australiër die omkwam 500 dode Vietnamezen. En na de oorlog waren vele Australische SAS-leden zo getraumatiseerd dat ze niet meer in de maatschappij konden functioneren. Zoals alle traumaslachtoffers, wel trauma ook.

In Deep survival trof één verhaal me in het bijzonder. Dat was het verhaal over Mark Morey. Hij heeft een wilderness school in Vermont(1) in het noorden van de USA. De schrijven van Deep survival maakt een wandeling met hem. Morey stopte regelmatig. Om naar de vogels te luisteren. Om op iets te wijzen. Iets te bestuderen. Zo kon hij aan de hand van het verhaal van die wandeling de weg terug vinden, ook weken later aan de telefoon.

Dit zijn de songlines die de Aboriginals gebruiken om hun weg te vinden, de richtingaanwijzer van liederen over vogels, zoogdieren, planten, plassen, stromen, bomen en het landschap (2).

Het lijkt een beetje op The wander society van Keri Smith, een boek dat je vrijheid geeft om te ongericht te slenteren met aandacht voor je omgeving.

De school laat kinderen van een jaar of acht die er een weekprogramma volgen elke dag tijd doorbrengen in hun zelfgekozen geheime plek. “Ze leren te stoppen en te denken. Ze leren rustig en alleen te zijn. Ze zullen nooit het gevoel hebben dat het bos vijandig is. Dus als ze ooit verdwalen of ergens niet meer uit kunnen komen, dan raken ze niet in paniek.” Een prachtige manier om vertrouwd te raken in / met de natuur.

Noot 1 : in het boek Vermont Wilderness Survival School, nu Institute for Natural Learning : https://ifnaturallearning.com/

Noot 2 : Bruce Chatwin, The songlines, 1987. Vertaald als De gezongen aarde, 1988.

Mijn bloem.

Paolo Cognetti is bekend als schrijver, van De acht bergen bijvoorbeeld, over … bergen, of van Zonder de top te bereiken, ook over bergen, of van Het geluk van de wolf, ook over bergen, maar hij heeft de filmacademie gevolgd en is ook documentairemaker. Ook zijn documentaire Fiore mio gaat over bergen. Het landschap spreekt voor zich, de film voegt zich in de stilte, de mensen leven met het landschap. “De bergen hebben ons niet nodig”, zegt één van de bergbewoners. Geen zorgen over de natuur.