Het algoritme bracht me naar een video over de Australische SAS in Viêt Nam, in de oorlog. Een fascinerend verhaal over een worden met het oerwoud en niet ontdekt kunnen worden. Maar hoe fascinerend ook, die Australiërs voerden oorlog in een land van een ander. Ze waren bezetters. Ze hoorden daar niet. Ze hoorden daar zeker geen mensen te doden. Maar dan het fascinerende.
Met kleine eenheden het oerwoud in om inlichtingen in te winnen, niet om gebied te veroveren. Onzichtbaar blijven. Een week voor de inzet niet meer wassen en tandenpoetsen omdat de geur van zeep en tandpasta je verraadt. Geen westers eten, maar rijst met vissaus, zodat je ruikt als de vijand. En vooral : langzaam bewegen. Stap voor stap. Weten waar je je voet neerzet zodat je stap geen geluid maakt. Eén stap, vier minuten stilstaan, waarnemen. Niet met je ogen heen en weer schieten, maar fixeren, zodat je de tijd hebt om onregelmatigheden waar te nemen. Na vier minuten de volgende stap. Honderd meter per uur. Niet de gewone militaire laarzen dragen, maar de sandalen die de tegenstander ook draagt, zodat je sporen er precies zo uitzien. Alle uitstekende onderdelen van je uitrusting vastmaken, inkorten of thuislaten. Geen radio mee. Maakt te veel lawaai. Niet schieten. Maakt te veel lawaai. Luisteren. Als het geluid in het oerwoud verandert, betekent dat iets. Als het stil wordt, dreigt gevaar. Van anderen, of doordat je jezelf verraden hebt.
Er is een heel kanaal met video’s hierover, die eigenlijk allemaal hetzelfde zijn : Australias hidden war :
https://www.youtube.com/@AustraliasHiddenWar
Het kan dan wel prachtig zijn, maar de Australiërs hadden wel een kill ratio van 500 op 1. Voor elke Australiër die omkwam 500 dode Vietnamezen. En na de oorlog waren vele Australische SAS-leden zo getraumatiseerd dat ze niet meer in de maatschappij konden functioneren. Zoals alle traumaslachtoffers, wel trauma ook.
