De gebroken aarde, trilogie van NK Jemisin
Ik hoorde het luisterboek, gelukkig met een passende voorleesstem, en kon niet stoppen met luisteren. Jemisin heeft een volstrekt unieke wereld gemaakt, met stenen, edelstenen en halfedelstenen, mensen die verstenen, wezens die steen eten, een tektonisch overactieve aarde en een maan uit de baan. De hoofdpersonen, uitgestotenen met steenmagie, moeten daarin hun weg vinden en, natuurlijk, de aarde redden.
De serie bestaat uit Het vijfde seizoen, De obeliskpoort, De stenen hemel. Als je lid bent van de bibliotheek kan je de boeken op je telefoon luisteren.
Make women come door Nina de la Parra
Nina voert je mee door haar leven tot nu toe, hysterisch verlangend naar verlossing door een man, één die tenminste zelfstandig een treinkaartje kan kopen. Jemig wat een snelheid heeft dit boek. Het schreeuwt en raast. Het taalgebruik en de typografie zijn geweldig. Hoofdletters, cursief, frrrrrt, noten die naar noten wijzen, Engels en Surinaams ( met verklarende woordenlijst voor witte bejaarden zoals ik ). Nina heeft trouwens gewoon een kut en daar ben ik erg voor. Weg met al die lieve bedekwoorden en verkleinwoordjes ( poesje … ). Wij mannen hebben toch ook geen lulletje of een dickje ? Nou dan. Ik ben alleen niet voor labia in plaats van schaamlippen. De schaamte schrappen ok, maar … kutlippen bijvoorbeeld ? Ja, dit is echt serieuze shit, lezer. Meer. Als je wilt weten wat een orgasme is, lees dit boek. Tot slot is dit het boek waardoor alle witte mannen wensten dat ze Surinamer waren. En alle witte vrouwen dat alle witte mannen Surinamer waren.
Aan het eind vindt Nina verlossing. Lees zelf maar hoe.
The zen teachings of homeless Kodo
Jee, wat een deprimerend boek. Kodo was zenleraar zonder klooster. Hij diende in een paar oorlogen en doodde mensen. In het Japanse boedisme kon dat. Het boek bevat geannoteerde uitspraken van Kodo, die me aan kroegpraat deden denken. Sommige zouden niet misstaan in De Telegraaf. Een bewijs dat je van zen niet zen wordt. Maar dat is ook niet de bedoeling. Lees Zuivere leegte van Janwillem van de Wetering voor hetzelfde gevoel maar met meer lering en vooral met meer humor.
Pod wiatr oftewel In de wind
Pools. Lieve Netflixfilm over een rijk meisje dat geluk vindt tussen arme surfers, arm, maar vol levenslust. Natuurlijk. Het script is dertien in een dozijn, maar tenminste een romantische film waarin ze naakt vrijen en naakt de zee in duiken ( na naakt in de duinen te hebben geslapen, wat godsonmogelijk is zonder dood te gaan van de kou, ook in de zomer ) in plaats van het neppe gedoe met bh’s. Er wordt net iets te veel zwart gekeken voor het etiket romcom. Een aantal emotionele scenes werd goed gespeeld, wat in veel Nederlandse romcoms maar matig lukt.
Ik heb nu een paar Poolse films en series gezien en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de meeste in het geniep even een statement maken over homo- en transseksualiteit. In deze film stonden ergens op het eind twee vrouwen te zoenen. Tegen de repressie.
Anne+, de film
Anne mag nog eens doen wat ze in de serie ook deed en dat doet ze goed. Meteen het argument tegen mijn uitspraak hierboven, dat Nederlandse romcoms zo karikaturaal slecht zijn. Ze is ontwapenend, eerlijk, kwetsbaar, onderzoekend, nieuwsgierig en o zo twijfelend. Anne heeft iets fijns met een trans ( eigenlijk gewoon iemand ), breekt met een partner en publiceert een boek. Een hoop gedoe allemaal, net het echte leven. Naakt wordt in de film niet vermeden, maar op het eind gaat Anne met vriendin topless zwemmen en hier vind ik blote borsten dan weer misplaatst. Net als blote borsten bij protest : alleen bloot in uiterste nood, verder abnormaal. Als bloot normaal was hielden demonstranten hun zijn kleren aan.
