De fysiotherapeut is duchtig in de weer met zijn shockwave-apparaat. De intensiteit van het geratel gaat omhoog, de frequentie omlaag. Het doet nog steeds even zeer, maar het schijnt goed voor mij te zijn. In elk geval kost het wel veel tijd. ’s Ochtends een half uur rijden, minimaal een uur oefeningen doen, de behandeling en dan naar het werk. De oefeningen op de loopladder gaan pijnloos en het wandelen op de loopband ook. Er is hoop. Ondertussen ben ik weer begonnen te zwemmen. Ik moet toch wat. Ik heb een mooie handleiding voor borstkrolzwemmen gevonden en probeer mijn techniek bij te schaven.