Aan dit boek van Andrea Hejlskov ( zie ook boeken in ‘februari’ ) zit een irritant trekje. Ik weet niet goed hoe ik het benoemen moet. ‘Zelfingenomen’ misschien. Ze het bos in, gedreven door onvrede met het eigen bestaan ( stress, overspuldheid en chronisch geldgebrek ). Ze heeft kritiek op de maatschappij. Ik denk dat die in elk geval samenhangt met die onvrede met het leven, misschien wordt die erdoor veroorzaakt. Maar de samenleving bestaat uit mensen, onder andere uit mij, dus maatschappijkritiek is kritiek op mij. Wat mij stoort is, dat zij haar keuze, of misschien alleen het rigoureuze van de breuk, als de juiste weg stelt en dat haar keuze kritiek is op mensen die deze, rigoureuze, keuze niet maken, op mij dus. Er zijn, denk ik, vele mensen, de meerderheid van onze samenleving, die zich ondanks allerlei weerzin voldoende prettig voelen in de samenleving zoals hij is. Ik vind : doe wat je vind dat je moet doen, om welke drijfveer dan ook, maar vind niet dat anderen dit ook moeten doen.
Op haar website las ik, dat ze kritiek krijgt op het gebruik van gereedschappen, zoals kettingzagen en bosbouwmachines. Haar weerwoord is, dat je in het bos praktisch wordt en daardoor dit aspect van de maatschappij omarmt. Hier klinkt opnieuw in door, dat mensen die in het bos wonen het goede doen. Ik vind het argument van ‘het is praktisch’ volledig voorbijgaan aan het ontstaan van de gereedschappen. Daarvoor is precies de maatschappij nodig die zij afwijst.
Ze woont nu weer in Denemarken. De reden is, dat ze eigenaar wilde zijn van de grond waarop ze woont. Andrea, niemand is eigenaar van de grond. Ik vind het raar dat je je website tooit met de ‘A’ van de anarchisten, je jezelf iets als ‘sjamaan’ noemt en dan verlangt naar het bezit van grond. Die is voor anarchisten en sjamanen niet te bezitten. Eén van de basisdiscussies binnen het anarchisme is het bezit. Eén van de basisgegevens van uitbuiting is het bezit van eerste levensbehoeften.