Tag: OCR obstacle course racing

5 oktober 2013 – Een ontzettend leuke run. Net als vorige week bij de Mudmasters lekker weer, minder koude wind, misschien ook door alle bomen en toen ik eenmaal bij het Henschotermeer parkeerde brak de zon door. Eerst eens zoeken naar een betaalautomaat voor de parkeerkaart. Her en der liepen al athleten hun parcours.

Het was niet druk, er stonden wat tentjes en er was niet de megadreunende bas, wel een speaker : wat vind jij het leukste onderdeel ? De organisatie maakte met de paar partytenten een amateuristische indruk, geen rugnummers maar polsbandjes, een garderobe met geschreven plakkertjes en de tas ging gewoon op de grond, maar alles klopte. Dit voelde als een echt sportevenement en niet een event met commerciële kantjes.

Het parcours was prachtig, het mooiste dat ik in mijn korte modderloopbaan heb gelopen, en het zwaarste. Meteen na de start moeste we het water in. Daarna lopen over zand, door het zand omhoog tijgeren, eindje lopen, twee keer een brug opklimmen, heuveltje op, heuveltje af, weer door zand, meer water, langs het water door zand, over palen in het water, ook eens onder een brug door, heuvel op heuvel af, door zand, omhoog tijgeren door zand en dan eindelijk langs het water ( over gras ! ). Dat was de eerste kilometer. Toen kwam pas de eerste gebouwde hindernis. Naast de gebruikelijke hindernissen was er een doolhof waar we steeds over balken moesten. Het tweede deel van het parcours was vooral veel hardlopen. Door het toch kleine aantal deelnemers liep ik grote stukken bijna alleen, wat ik erg zwaar vond. Eerst vond ik dat een nadeel van het parcours, maar later zag ik het als extra hindernis en vond ik het juist mooi.

De eerste ronde van 8,5 km eindigde door het water van het Henschotermeer. Ik was toen al kapot, maar ik zou twee ronden doen. Het is me niet gelukt dit volledig hardlopend te doen. Het eerste deel met al dat zand was een verschrikking, zo zwaar. Maar aan het eind van de ronde viel het zowaar mee. De aankomst in het water was heerlijk. Ik draaide meteen na de finisch weer het water in om even lekker af te spoelen.

Een prachtig, zwaar parcours met lekker veel water, een mooi aantal deelnemers en een fijne sportsfeer ( zonder uitgebreide horeca en afterparty ).

De tweede aflevering van de zomer Mudmasters, dit keer niet in Hoofddorp maar in Biddinghuizen, Flevoland. Geen bewolking en regen, maar een zonnetje en een koude wind. Op de parkeerplaats trek ik mijn warmteshirt aan, maar in het startvak twijfel ik nog. Ik heb het warm. Na de ervaring van drie andere runs dit jaar is dit geen bijzondere. Leuk waren de lange waterpartijen en het stuk met de uithollingen overdwars op het eind – ongelofelijk zwaar. Vervelend waren de wachtrijen voor de waterspringschans, die ik daarom heb overgeslagen, en de halve pijp, waar ik een kwartier voor heb staan wachten.

Bijzonder was de prestatie van de 31 deelnemers aan de marathon : 42 km hindernisbaan dus, 3,5 ronden. Lof en bewondering !

 

Een mooie dag voor een obstacle course, misschien te mooi, in een uithoek van het land dit keer. Misschien is dat de reden van de samenvoeging van de startgroepen, waarover ik een paar dagen voor de race ineens een mail kreeg. Ik was niet blij dat ik ineens een stuk eerder zou starten dan gepland.

Een keurig partycentrum, schoongeboend aan de binnenkant en de buitenkant, keurige perkjes ook, diende dit keer als inschrijfruimte en kleedruimte, tafels aan de kant, schotjes eromheen, klaar. De garderobe waren rijtjes tafel, alles ademde een geringe opkomst.

Gelukkig was het geluid herkenbaar : hard en bonkend. Deze organisatie had, ludiek, een man in een theateruniform gestoken. I kben omgekeerd bevattelijk voor die grappen. Slaan is niet mijn ding, ik heb de neiging te vluchten.

Nog gelukkiger werd ik van het parkour, al moet ik eerst nog even gal spuwen over twee zaken. Was is de toegevoegde waarde van sproeiers en zaagsel bij de start. Je ondergaat het gelaten … maar het is niet grappig, het is afgezaagd … ja, ik weet het, geen humor … Een regelrechte fout was, wat mij betreft, de hindernis van de muren meteen na de start. De hele startgroep is dan nog bij elkaar, waardoor een enorme opstopping ontstaat. Eén of twee kilometer verderop heb je daar geen last meer van.

Het was een mooi parcours met een paar inventieve, nieuwe hindernissen, zoals de rij auto’s en een landbouwvoertuig ( waar ik een paar mensen naar heb zien uitglijden, dat weer wel ).  Voor het eerst ook kennisgemaakt met een kruipdoorhindernis waarin hamers heen en weer slingerden.

Een aantal hindernissen was geleend van de mudmasters, aan het logo te zien. Ik hoorde mensen mopperen op weideafschijdingen die gepaseerde moesten worden, maar, hé, het is een hindernisbaan !

De ultieme test was echter de crossbaan, waar het parcours ruim gebruik van maakte. Met zijn rulle zand en bulten een eindeloos vermoeiende opgaaf. En de lange afstand mocht twee keer – de lange afstand was gewoon het parcours twee keer, wat het mogelijk maakte de ervarig van de eerste ronde de tweede ronde toe te passen.

Kortom, mooi parcours, goed weer en een fijne dag. ’s Avonds merkte ik dat mijn huid niet bruin was van de zon, maar van een heel fijn stof, wat er nauwelijks af te boenen was.

Weer een grens verlegd, of eigenlijk twee. Ten eerste 20 km hardgelopen, hoewel ik daar wel een klein kanttekeningetje bij zet, want zo hard ging het niet. Vandaag vond de Strong Vikingrun plaats rond en in een recreatiplas bij Nijmegen. Weer zo’n obstacle course. Ik houd niet van al dat Engels, maar obstacle course dekt de lading beter dan hindernisbaan. 20 km dus, met balkjes over een sloot, een touwbrug, schotten om overheen te klimmen ( 1,5 m, 2 m, 2,5 m), touwen om in te klimmen ( ging perfect ), netten om onderdoor te tijgeren ( stonden onder stroom ; marteling sla ik over ), water om doorheen te lopen ( 200 m gaat zeer doen aan de benen ). Het vreselijkst was een heuvel waar het parcours overheen ging. Dat lukte mij niet hardlopend. Met hardloopbeweging  ging ik net zo hard als wandelend. Het stuk na de berg was gewoon een paar km. hardlopen en dat was na vijftien km en de berg ook erg zwaar. Een heleboel mensen wandelden daar. Die passeerde ik dan wel hardlopend, maar ik ging misschien 2, 3 km harder dan zij. Daarna kwam een stuk met veel water om over te zwemmen en dat was heerlijk.

Op het eind lag in de plas een springschans van 5, 6 m. hoog waar je vanaf moest springen. Iets dergelijks had ik niet meer gedaan sinds ik op de basisschool van de 3 m duikplank ben afgesprongen zonder daar veel plezier aan te beleven. Ik vind het nog steeds op z’n best niet prettig. De hoogte viel me mee, maar het water schoot met een noodgang mijn neus binnen, rechtstreeks mijn schedelholtes in. Bah.

Tijd : ongeveer 2 uur 20. Snelste tijd : 1 uur 35 min !!!

Het was fantastisch weer. Zonnig, boven de 20 graden. Leuke sfeer. Meest irritant : het opgefokte bombombom-lawaai + geblèr van mannetjes met microfoons dat de organisaties van dit soort bijeenkomsten onontbeerlijk vinden.

Stel je kruipt over een touw ( catcrawl ) en je rolt eraf. Dat is vermoeiend. Hangen is vermoeiend. Op het touw kan je uitrusten. Dus is het handig als je weer op het touw kunt komen. Deze video legt het erg goed uit.

Vanochtend is het mij voor de eerste keer gelukt, ik was erg tevreden, maar het was ook erg pijnlijk en het was erg zwaar. Het argument, dat op het touw minder vermoeiend is dan onder het touw zal wel kloppen, maar laat het vooral betekenen dat je op het touw moet blijven als je daar eenmaal bent. Als je terug op het touw geklommen bent heb je ook wel een tijdje rust nodig om bij te komen van de beweging. Ik tenminste wel.

Het gaat zo, ik beschrijf de handelingen voor een rechtshandige persoon zoals ik :

1. Je hangt onder het touw.
2. Pak het touw zo vast dat beide handen ‘open’ zijn naar links ( ze zijn natuurlijk dicht, anders hang je daar niet ). De linkerhand is het verst van je voeten.
3. Maak jezelf lang.
4. Wip je bovenlijft zo omhoog, dat het touw onder je linkeroksel komt. Als dit gedaan is hang je dus op je oksel en aan een been.
5. Steek je linkerbeen ver uit naar links.
6. Strek je rechterarm naar rechts en beweeg deze met een grote boog over je hoofd naar schuin linksvoor aan de andere kant van het touw. Je lichaam rolt dan mee.
7. Grijp op tijd het touw met je rechterhand om je te stabiliseren.

Het is cruciaal dat je het linkerbeen van het touw af gestrekt houdt. Dat het mij een aantal keer niet lukte kwam omdat ik het been toch steeds weer introk. Verder kost het mij veel kracht om mijn oksel op het touw te krijgen. Het doet ontzettend zeer en veroorzaakt schaafwonden, waardoor is de beweging vooralsnog maar twee keer achter elkaar kan doen.

Het is echt een marathon ! Ik mag meedoen met de mudmasters marathon, maar ik dacht met mijn duffen griephoofd dat ze de naam geplakt hadden op een 18 km parcours – ik heb de mail met de aankondiging nog eens gelezen en daar kan je toch echt niets anders in lezen dan 42 km en drie en een halve ronde. Wat een ….

Goed. Een mooie uitdaging dus. Was ik in maart al innig tevreden dat ik voor het eerst van mijn leven aan een loop van 9 km heb meegedaan, nu heb ik nog vier maanden om naar 42 km te komen. De start van de voorbereiding is met die griep natuurlijk niet flitsend.

September 2012 heb ik meegedaan met de eerste Mudmasters op het Floraliaterrein in de Haarlemmermeer. Het was fantastisch, 12 kilometer over modderpaden, door sloten en over hindernissen. Aan het begin van mijn startgroep brak de zon ook nog door, dus het zag er ook nog mooi uit. Tegen het eind heb ik een paar kilometer lopen hopen dat het nu voorbij moest zijn, maar toen ik eenmaal over de finish was – na tien minuten wachten in het water op de voorlaatste hindernis – vond ik het jammer dat het voorbij was. Hoewel de kleedaccomodatie een modderhindernis op zich was.

De aflevering van maart 2013 ging een stuk gemakkelijker, hoewel daar enorme stukken modderpad in zaten. Voor mijn gevoel waren sommige stukken een kilometer lang, van die modder net als bij het wadlopen, waar je in wegzakt en je voeten weer uit moet trekken. Er waren jammer genoeg veel minder hindernissen en er was veel minder water, wat gezien de tijd van het jaar begrijpelijk was, maar toch jammer. De organisatie had kunnen kiezen voor klimhindernissen.

Toch was het leuk en vooral hier had ik na afloop zin om door te gaan. Het heeft nog door mijn hoofd gespeeld om gewoon met de volgende startgroep mee te gaan.

6 oktober 2013 – Vorige week Schakelsurvival, vandaag Mudmasters, in Hoofddorp, 12 km hardlopen over modderpaden, 40 keer door sloten, kanalen en vijvers, een kunstheuvel op klimmen en via modderhellingen afglijden en een paar hindernissen. Een paar keer vijf minuten staan wachten in een sloot voor een hindernis is een hindernis op zich.

Ik loop eigenlijk nooit zo’n afstand hard, maar ik ben blij dat ik het goed kon volhouden. Vanuit het achterveld, ik houd niet van het gedrang in een startgroep van 200 personen, heb ik aardig wat mensen ingehaald – die bij een rij voor een hindernis evengoed weer vlak achter mij stonden. Net bij mijn start was het droog en brak de zon door ! Ha.

Het blijft een leuke sfeer, sportieve mensen bij elkaar. Zolang ze maar niet te veel willen presteren, dan wordt er opgefokt gescholden, getrekt en geduwd.

Om half tien met een groep van 27 jeugd van ‘mijn’ kerk in de legertruck van Jorrit naar de Grote Wielen voor de survival. Met zes begeleiders. De afgelopen twee weken heb ik erg veel tijd in de organisatie gestoken en dan is het een beetje raar dat het dan echt gebeurt. Altijd anders dan in mijn voorstelling. Het weer was prachtig, weinig wind, zon ! Eerst een praatje, dan een korte warming up en hup richting overkant van de snelweg. Daar zat alleen wel een sloot door. “Ah, nee, hè, dat doe ik niet”. Het gegil was niet van de lucht. Nog een paar sloten door, even snel het evenwicht bewaren bij de stroomvijver, de oudsten een eindje zwemmen, door een moddersloot onder een zeil door en in het water bij het hondenstrand de drek afspoelen. Onder de brug over het Alddiel door. Een aantal deelnemers vond dat erg eng, maar ze bedachten op het eind ook een erg moeilijk stuk wandklimmen. Ik ga zelf lekker makkelijk door het water. Nog even bij het survivalterrein kijken – niet aankomen – en dan verder over een touwbrug ( over een sloot waarvan de oever metersbreed onder water stond, zodat je de sloot pas merkte als je ineens tot je nek in het water stond ) en door een moerasbos. Terug bij het surfstrand de viezigheid afspoelen, gewoon even zwemmen, en toen was er soep, chocolademelk en koek, lekker warm in de zon. (De kerk heet De Schakel)

Voor het eerst meegetraind met de survivalgroep. Ik zag op tegen een enorm end inlopen, maar het ging prima, evenals allen opwarmoefeningen ( 25 keer opgedrukt , zonder moeite ! Dat is me nog nooit gelukt ).

De trainer legde ons drie beginnelingen de basisbewegingen uit : over een hangende balk koprollen, touwklimmen, enzovoor. Ik bakte er helemaal niets van, in tegenstelling tot de andere twee. Maar daar heb je training voor.

De trainer is 60 ! De oudste van de twee vrouwen die meetrainde, survivalrun is een mannenzaak, is 55 !