Het boek bezit ik al jaren en ik ben er al eens in begonnen. Nu ben ik opnieuw begonnen te lezen in Ik ben – Zijn, een verslag van leergesprekken met Shri Nisargadatta Maharaj, een Indiase wijsgeer met een sigarettenwinkel met daarboven een leerruimte. Ik heb me voorgenomen lectio divina toe te passen, het langzame lezen dat monniken in kloosters doen. Tenminste, de manier die ik ervoor houd. In een paar weken tijd ben ik gekomen tot en met hoofdstuk drie, bladzijde 18 tot en met 31. Het gaat dus prima. Ik ben een paar keer overnieuw begonnen. Ik lees één of twee bladzijden per keer. Het is grappig, dat de woorden nog steeds weer nieuw zijn. Ik ga er zo mee door tot ik er flauw van ben of tot de woorden me niets meer zeggen.
Ik stel me voor, dat de Griekse filosofen ook op deze manier lesgaven en dat ze over ongeveer hetzelfde lesgaven. Socrates voerde leergesprekken, die niet zijn opgetekend, Epictetos idem. Socrates heeft geen geschreven filosofie nagelaten.
Nisargadatta spreekt in die eerste drie hoofdstukken over hoe je het ‘ik’ in de wereld kunt zien, wat waarnemen is, wat het lichaam is, wat het ‘nu’ is en het verleden en de toekomst. Goed om mee bezig te zijn.