Dit is het fietspad tussen Lange Paal en het strand. Op het diepst kwam het tot boven mijn knieën. Een man mopperde op Staatsbosbeheer, omdat hij er niet langs kon, omdat Staatsbosbeheer alleen maar aan de vogels dacht. Maar over 30 jaar is dit drinkwater voor ons !
Perfecte vakantie
Met de kabelbaan naar de Sambuy ( Haute Savoie, onder Annecy ) ging ik omhoog, in de hoop vanaf de berg, die ik kon zien van voor mijn tent, beneden in het dal mijn tent te kunnen zien staan. De kabelrit was heerlijk. Hij suisde. Bij de palen ratelden de wielen zacht, daarna stilte. Kouvlagen. Beneden stak de zon, boven was het 11 graden. Ik koos niet het pad omhoog, naar de weide met het verste uitzicht, maar een pad dat een beetje omlaag leek te leiden of tenminste horizontaal, naar het Chalet de la Bouchasse. Het pad was smal en liet al gauw het kabelbaanstation en de gedruis van mensen en dieselmotoren achter zich. Voor de ongetrainde vlakkelandloper die ik was – ben – was het inspannend, in mijn stevige bergschoenen. De Fransen lopen gewoon op sportschoenen.
Ik heb mijn tent gezien. Het is fijn om als je omhoog kijkt te weten hoe het daar is.
Het chalet is een geitenboerderij. Virginie Gros is de boerin. Ze stond kaas te verkopen toen ik aan kwam lopen. Ik dacht dat ze de dochter van de boer was. Op het gras bij de verkoopbalie, een plank op een deur, lagen twee varkens te zonnen.
In de zomer, van juni tot half oktober, grazen de geiten op de alp. Virginie melkt ze en maakt de kaas. Volgens het bord op de boerderij is het dagritme : 5.30 uur op, 6.00 uur melken, 8.00 vertrek van de geiten, verzorging andere dieren, 08.30 kaasmakerij, 13.00 verkoop, kazen omdraaien, planken schoonmaken, ander onderhoudswerk, 17.00 tot 19.00 geiten binnenhalen van de alp ( ze komen niet zelf, ze moet ze opzoeken en ophalen ), 19.00 uur melken, 20.30 uur kaas vormen en zouten, 21.30 rust. Wat een dag. En dat elke dag opnieuw. Met zo’n dag heb je geen zenmeditatie nodig.
De dag dat ik er was scheen de zon heerlijk, maar vaak hing er ’s ochtends een wolk rond de berg. Het is er dan mistig, vochtig en koud. De boerderij is met de auto te bereiken, maar alleen over een grindpad van één auto breed, dat bij de boerderij langs een helling loopt van 50%. Op een nacht lag ik buiten in mijn slaapzak en zag ik boven tegen de bergwand een lichtbundel die zich langzaam verplaatste.
De kaas ziet er prachtig uit, als een schilderij. Ik heb nog nooit geelschimmelkaas gezien en gegeten. Ik vroeg me af of je die schimmel wel kòn eten. Ja, dus, ik leef nog. De smaak was even goed als de kaas mooi is.
Hoe groter het land, hoe langer de afstand, hoe relaxter de automobilist. Als ik terugkom van een vakantie in het buitenland valt het mij op hoe aggresief Nederlanders autorijden. Groot-Brittannië, Duitsland, Frankrijk, de USA, men houdt afstand, bumperkleven komt nauwelijks voor, bestuurders met lagere snelheid gooien niet hun auto voor hen met een hogere snelheid. Het Nederlandse fenomeen, dat iemand die invoegt op de snelweg meteen doorschiet naar de linkerbaan, waardoor bestuurders die daar al rijden fors moeten remmen, heb ik in het buitenland nooit gezien. Kunnen we daar niet mee ophouden ? Misschien rijdt men in steden in het buitenland geagiteerder, met Parijs waarschijnlijk als toppunt, maar vanwege de roep van de stad heb ik me er nooit in gewaagd, net als in London of New York, dus ik weet het niet – hoewel, in New York en London staat men vooral stil. Wat mijn stelling alleen maar bevestigt.
Anekdote over New York. We zaten koffie te drinken op de hoek. Uit de kazerne links om de hoek rukt een brandweerauto uit. Mooie Amerikaanse loeiende sirenes. Hij rijdt van ons weg, het geluid wordt – heel langzaam – zachter en zachter. Tien minuten later komt van rechts de brandweerauto aanrijden, heel langzaam, het verkeer voor de auto kan niet wegkomen omdat de weg volledig verstopt zit. De brandweermannen moeten in het gebouw recht voor de koffiehoek zijn en hebben dus tien minuten nodig gehad om een blok om te rijden.
Het laat ook zien hoe wetgetrouw de Amerikanen zijn. De Nederlandse brandweer was gewoon linksom gereden, geen gezeur, ik moet een brand blussen.
Gezicht op Den Hoorn
Mijn kampeerplaats op Loodsmansduin, in een duinpan
De avondlucht boven een spiegelgladde Moksloot, vanaf de Hoornderslag.
Bloeiende heide op duinen. Niet echt een fantastische foto, maar de heide bloeit, dus.
Strandhuisjes bij een duinovergang bij de zee op Texel. ’s Ochtends heerlijk rustig zwemmen met een paar andere fanatici.
De camping Loodsmansduin op Texel heeft een klein deel waar je naakt kunt zijn. De afgelopen twee dagen is het meestal zonnig en warm. Wat is het raar om dan kleren te dragen. En ook als het bewolkt is is het vaak warm genoeg om naakt te zijn. Op het textiel gedeelte heeft iedereen dan kleding aan. Zelfs wat regen kan je prima hebben. Bovendien is het reuze handig. Als je naakt slaapt kruip je zo je tent uit als je moet plassen. En je huid is een prima badpak om mee in zee te zwemmen.
Jaren geleden ben ik begonnen met hardlopen op blote voeten. Daar ben ik weer mee opgehouden, hoewel ik soms nog wel een eindje loop, de beweging is heerlijk en heel anders dan op schoenen, maar sindsdien loop ik wel vaker en langer op blote voeten, vooral thuis en op vakantie. Ik heb wel eens een vakantielang op Vlieland op blote voeten gelopen en eens een dag op Ameland – waarna mijn zolen versleten waren en ik alleen nog kon strompelen.
Nu waren we in Duitsland en het was mega warm en droog en sinds het begin van de vakantie, nu een maand geleden heb ik nauwelijks nog de gewone schoenen gedragen.
Al voor de vakantie had ik in en om huis geen schoenen aan. We hebben een grindstrook om huis waarover ik lopen moet als de zonwering omlaag en omhoog moet, en dat moet dit jaar elke dag. Ik testte of ik een wandeling van twee kilometer op blote voeten kon en ja, dat kon. Een bezoek aan de boekhandel op blote voeten was raar en eng, maar dat ging ook. En toen kocht ik Skinners, sokken met loopvlak. Geen Vibram schoenen met voor elke teen een apart flupje, gewoon sokken.
Tijdens de vakantie heb ik 10 dagen op blote voeten gelopen. Op de camping bedwong ik elke dag meermaals een grindweg met ronde en scherpe stenen, maakte korte wandelingen. Alleen in winkels droeg ik meestal schoenen.
Na terugkomst dacht ik : als dit tijdens de vakantie kan, kan het thuis ook. Dus liep ik eerst maar eens op blote voeten van de auto naar de pinautomaat. En nog maar eens naar de boekwinkel. Voor het eerst de stad in op blote voeten voelde heel onwennig en gespannen. Op de fiets naar de groenteboer het dorp even verderop en weer naar de boekwinkel. Tot mijn geluk liep één van de medewerkers ook op blote voeten. We hadden een leuk gesprek. Het was een heel gelukkige dag, want ik ontdekte in de Linda een artikel over mensen die op blote voeten lopen. Er zijn dus meer zoals ik. Dat geeft moed. Ik ga door !
Het meer ligt op 10 km. van Ratzeburg, een uur onder Lübeck. We stonden op de nulsterrencamping Schaalseecamping, een perfecte camping. De dagelijkse leiding van de camping was in handen van een vrouw van een jaar of dertig, op blote voeten, wat voor haar spreekt, met eenzijdig geschoren lang haar, wat ook voor haar spreekt, zonder b.h. onder een strak t-shirt, waar ik geen oordeel over uitspreek, waarvan ons nooit duidelijk was wat ze precies deed, maar die ik wel hoorde zuchten bij vragen en wensen van gasten ( echt zuchtte, zo van “oké, dat zal ik dan wel doen, maar ik heb er echt geen zin in, want ik werk al zo hard” ). Waar ik vraagtekens bij zette. Veel. En dikke.
We stonden heerlijk in de schaduw onder bomen – het was een recordwarme zomer.
De grootste attractie was de Pipersee, zo’n typisch meer dat je veel op de Mecklenburgischer Seenplatte vindt, een uur verder rijden naar het oosten, met helder water en omzoomd door hoge bomen. Niet zoals in Nederland met rietoevers met hier en daar een els, waarachter de leegte gaapt van weilanden en met water troebel van klei en rottende dode planten.
’s Ochtends ging ik uitgebreid zwemmen en rondhangen op de steiger, heerlijk rustig met een enkele andere badgast, van wie 50% FKK, het is in Duitsland toch gewoner om naakt te zwemmen als er weinig mensen in de buurt zijn, met de ochtendzon op de bomen aan de oevers. Het water was zacht en rook fris, niet zompig, zoals bij ons.
En als je wilt weten wat er in de Pipersee gebeurt :
Het dal van de Ben Venue en de weg naar de top
Loch Arklet
De top van An Sidhean, bij Callander
Loch Arklet tegen een helling
Veenpluis op de helling van de Ben Venue
