Categorie: Kamperen

  • Handboek bushcraft Extrasurvival

    Bushcraft handboek

    René Nauta en Beke Olbers van Extrasurvival, organisator van gedegen bushcraftcursussen en reizen, hebben een handboek gemaakt over bushcraft. Het is een super practisch boek, in de traditie van Ray Mears, serieus en zonder poeha. De hoofdstukindeling is wat je verwacht : vuur, beschutting, water, eten, planten en paddestoelen toepassen, sporen, trekken. Het boek barst van de tekeningen en de foto’s. Exemplarisch voor de aanpak is een hele opsomming van wat allemaal mis kan gaan als je vuur maakt met een vuurboog, wat daar de oorzaak van kan zijn en wat je eraan kunt doen. Exemplarisch is ook dat lucifers worden bezongen als een grote stap voor de mensheid en niet als on-bushcraft worden verworpen.

    Het boek werd gepresenteerd op een camping bij Mariënberg, in Overijssel, of was het Drenthe, tegen de Duitse grens,de meest onhandige plek ooit voor een boekpresentatie. En buiten, natuurlijk, nou ja, in een tent. De slogan van Exstrasurvival is Maak buiten je thuis. Een prachtige slogan. Het regende bij vlagen, het waaide hard, het was bewolkt en donker. De bezoekers waren vooral man, rustige types, pijpen zouden niet misstaan, al rookte niemand, en in uniform : groen, maar geen camouflage, en met hoed, liefs van leer. De paar vrouwen waren kleurrijker. Extra had voor een paar stands in een kring gezorgd, eten, koffie, bushcraft.com. en twee parachutes met een houtvuur.

    Helaas moest ik weer naar huis voor het boek gepresenteerd werd, een lange, lange reis over 80 km-wegen in de regen, zonder gesigneerd boek. Dat kwam per post.

  • Fochteloërveen in de regen

    Het waaide en het regende zonder einde, maar de wandeling was gepland. Op de heenweg werd in aan mijn achterzijde doornat, op de terugweg aan de voorzijde.

    Fochteloërveen
    Weg bij Fochtelo

  • Chris Burkard

    Dit is zo’n prachtige foto. Overweldigende natuur, maar het grappige is, dat het natuur is met mensen erin. De bomen worden verlicht en er staat een tentje. De kleine mens maakt de natuur groter. Eén mens die dit allemaal beleeft, daar identificeer je je mee.

    Foto van Chris Burkard van een sterrenhemel boven een tent op een eilandje met dennen in een rivier in Alberta, Canada

    Als je meer foto’s van Chris Burkard bekijkt, zie je, dat hij op deze plek een aantal foto’s heeft gemaakt. Bovendien past hij de truuk van de kleine mens vaak toe. Het verhaal is ook precies wat je zoekt als buitensporter en natuurliefhebber.

    Tip van Chris Burkhard : geduld. Voor deze foto is hij de hele nacht opgebleven. Zijn vriend lichtte met een hoofdlamp de dennen uit.

  • Sidetracked

    Een paar weken geleden pikte ik een exemplaar van het tijdschrift op. De cover was mooi gefotografeerd, de foto’s binnenin waren net zo mooi, het papier was mooi. Sindsdien heb ik geprobeerd ook de teksten te lezen, maar dat lukte maar niet. Ik vroeg me af waarom ? Ik houd van buitensport, ik houd van mooie foto’s, ik ben gek op internetsites over verschillende vormen van buitensport, ik kwam er niet toe ze te lezen. Al die artikelen over kajakken van watervallen en lange tochten en verre, echt verre en moeilijk bereikbare culturen, het kon me niet boeien. Op doorzettingsvermogen heb ik het artikel van Andrew Taylor over klimmersangst doorgeworsteld, één bladzijde lang. Sorry, Andrew, het ligt ongetwijfeld aan mij en niet aan jouw schrijfkunst. Eén bladzijde ontboezemingen over een klimervaring, gevoelens, zuchten, angst en verlossing. Netjes geschreven, beter dan ik zou kunnen.

    Ik heb liever de ervaring, zelfd die van een simpele serie bodyweight oefeneningen, dan een artikel over ervaringen. Daar ben ik niet bij, die beleef ik niet. Om enthousiast te worden heb ik genoeg aan een artikel met feitelijkheden. De emoties wil ik zelf beleven. Een verzameling plaatjes is voor mij voldoende.

    Sidetracked cover

  • 23 feet

    Screenshot van de blog Karmic voyager

    Al jaren volg ik de blog van Nellyda Anslow, Karmic Voyager (klik hier voor de link). Een paar jaar geleden ging de blog nog vooral over surfen, in Oregon, westkust Verenigde Staten, lekker fris, en aquarellen en onbespoten groente. Nu is ze verhuisd naar meer zuidelijk en verslaafd aan trailrunnen en zonnige foto’s maken van de uitzichten en planten. De blog ademt een relaxte en vrolijke sfeer.

    Door haar naam te googelen kwam ik het bestaan te weten van de korte film 23 feet. Door de film maak je kennis met een aantal mensen, dat gekozen heeft voor een buitensportleven en een uiterst eenvoudig leven. Sommigen leven al meer dan twintig jaar in of uit een schoolbus of een bestelbus. Weinig spullen, veel natuur en buiten. De Verenigde Staten heeft er een beter klimaat voor dan Nederland en ook een mooiere, stillere natuur. Meteen komen wel de practische vragen op : hoe lukt het met lichamelijke ongemakken en de doktoren die je daarbij nodig hebt ? Die zijn schreeuwend duur in de VS. Waar halen ze überhaupt het geld vandaan voor hun eten en de paar spullen die ze nodig hebben ? Het prachtige aan deze film is, dat je mensen ziet die het gewoon doen. Blijkbaar is op alle angstige vragen die ik weet te stellen een antwoord dat hen toch in staat stelt, dit te blijven doen.

    Wat is 23 Feet ?

    23 Feet

    Volgens 23feet.org : “23 Feet is film about a community of people who make the conscious choice to live simply to do what they love in the great outdoors. Three women set out across the west in their 23 foot, 1970 Airstream to search for the stories of people who have turned their backs on the creature comforts of society to live in school buses, vans, and other small spaces. From an inspiring campfire chat with legendary Yosemite climber Ron Kauk, to hearing the powerful story of a woman who changed her whole life for surfing, 23 Feet gives an intimate look at the ups and downs of dedicating your life to your outdoor passion.”

     

  • Micro-avontuur op een warme dag

    In de middag ging ik erop uit om materiaal te vinden voor een vuurboog. Op Discovery Channel komen met regelmaat van klok mannen voorbij die vuur maken met een vuurboog. Zo’n man wil ik ook wel zijn.

    Het was onbarmhartig warm. Sneller dan slenteren was niet mogelijk en bovendien, bij vakantie hoort een meditatieve houding. Zo langzaam als ik de straat uitliep was ik nog nooit de straat uitgelopen. Ik zag van alles, takjes, bladeren, een ingevallen schuur die me nog nooit was opgevallen, hijgende kraaien. Heel weinig vogels, trouwens, die zaten natuurlijk lekker op een tak in de schaduw te chillen.

    Het viel nog niet mee om in ons goed onderhouden land een dode tak te vinden, maar op het bedrijfsterrein stak een dode staak uit een vlierstruik, die me graag toeëigende. Het verbaasde mij hoe hard hij was. Ik dacht dat vlier zacht was.

    Nu ik toch bezig was liep ik een rondje langs het kanaal, het grote, brede kanaal met grote schepen. Her en der aan de overkant zwommen of lagen groepjes jongeren. Het was heerlijk om ook even het water in te gaan en op en neer te zwemmen naar de overkant.

    Op de terugweg vond ik de eerste rijpe bramen van dit jaar.

    Het vuur maken mislukte. Het touw slipte op de spindel en de tak die ik als boog had uitgekozen brak al gauw.  Ik probeerde nog een vuurploeg te maken van de resterende onderdelen, maar later las ik, dat dit nog moeilijker was dan een vuurboog. Toch een leuke dag gehad.

  • Survival, mislukte oriëntatie en kou

    Tegen half tien ga ik naar het recreatiegebied met het voornemen een rondje door het gebied en het noordelijk gelegen meer te maken. Het is kouder dan ik dacht. Tot mijn verdriet doet mijn rechterhak zeer bij elke stap. Het stuk in de schemer door het grasland en over het golfterrein gaat prima. Het is leuk om illegaal over het terrein te lopen. Aan de overkant van de weg gaat het mis. In een bosje buig af naar het oosten en raak de weg kwijt. Oriënteren op de Poolster lukt niet. Ik vertrouw hem niet. Ik zwem nog een paar stukken water over en beland uiteindelijk bij de camping. Ik doe moeilijk om erop te komen. Eén maal op de camping blijkt er gewoon een open hek te zijn. Ik weet hoe het werkt op en camping en kan gewoon doen alsof mijn tent er staat. Dan ben ik al onderkoeld, ik klappertand nog net niet, maar ik moet nog een heel eind door het water. Ik zwem een stuk water over naar het ´dierenpark´. Daar moet ik een hek over klimmen. Dank zij de bootcamptraining lukt dat. De onderkoeling wordt erger. Ik zwem nog een drie, vier stukken water over. Onderhand maakt de kou me bang. Zo snel mogelijk leg ik de kilometer naar de auto af. Nog een stuk zwemmen en volledig onderkoeld kom ik bij de auto terug. Het stuk rond het noordelijke meer heb ik voor geen meter gehaald.

  • Jungfraujoch

    Het Jungfraujoch is het laagste punt tussen de Jungfrau en de Mönch, twee toppen in Zwitserland. Naast de Mönch staat de Eiger, beroemd om zijn steile noordwand. Door de bergen loopt een treinspoor, zodat je zonder moeite heel hoog de bergen in kunt. Waarna je binnen tien meter lopen tussen de noedels slurpende Chinezen staat te happen naar adem : zuurstoftekort op hoogte.

    Jungfraujoch

    Er loopt een pad naar de Mönchjochhütte, een flat van drie verdiepingen die tegen die Mönch aangeplakt zit. Het pad begint natuurlijk met vermaak, alleen natuur is saai, en zoveel natuur is er niet, er is alleen steen en sneeuw, nog saaier. Wel vliegt er een klein soort kraai. Hoewel, ze zijn wel helemaal zwart en krassen wel als kraaien, maar met een heel hoog stemmetje, waardoor ik toch twijfel of het kraaien zijn. Op 3500 m hoogte, waar leven ze van ? Toeristenafval ?

    Als we het pad een eindje opgelopen zijn en de drukte al wat vermindert, begint het achter ons te rommelen. Meestal wil S door, maar dit keer wil zij terug en wil ik doorlopen. Die hut is toch wel vlak bij, niet. Nou, dat is wel zo, maar dezelfde afstand omhoog lopen over sneeuw, dat kost wat meer tijd.

    Mönchjochhütte

    Gelukkig zet het onweer niet door. Wij bereiken de Mönchjochhütte en vergapen ons aan de echte klimmers, in hun echte klimmerskloffie, die druk zijn met klimtouwen, weliswaar gewoon plat op de sneeuw, maar het wel heel ingewikkeld. De hut is een sportcomplex. Beneden zijn kleedkamers met bakken, waar de bergsporter zijn uitrusting in kan bewaren. Boven is een kantine met blank gelakte banken en tafels, verfomfaaide bergsportboeken en bergsporttijdschriften en een oude landkaart aan de muur. In de keueken staat een lange, dunne Japanner af te wassen. We drinken een vreselijk dure kop oploskoffie of -cacao.  

    Op de terugweg zijn we de enige op het pad, afgezien van de lange Japanner op rubberlaarzen, die ons in een noodtempo achterop komt lopen. Hij moet de trein halen. De wereld is wit en geluid is gedempt, net als bij ons, als er sneeuw ligt. Maar regelmatig horen we stenen vallen of ijs afbreken.

    Terug bij het station blijkt het pad vanwege onweersdreiging gesloten te zijn toen wij nog naar de berghut aan het lopen waren.

  • Mediteren onder een koude douche

    Een experiment. Ik heb verhalen gelezen over zenbeoefenaren, die onder een waterval mediteerden. Meestal hielden ze er kwetsuren aan over. Ik zat buiten, op een warme dag met weinig wind, op een beschutte plek. Het water was wel koud, maar bij lange na niet de hoeveelheid van het bergstroompje dat ik me voorstel van een Japanse beoefenaar. Zeven minuten had ik me voorgenomen, niet erg lang dus. Het was prima te doen. Alleen het plekje op mijn kruin waar geen haar zit, werd wat koud.

    2015-07-11 Mediteren B

  • Alcoholbranderstander

    Stander voor alcoholbrander

    Een stander voor om mijn alcoholbrander.

  • Naakt en bang (Naked and afraid)

    Begin dit jaar zag ik voor het eerst een aflevering van Naked and afraid, een programma van Discovery Channel, waarin een man en een vrouw moeten overleven in een onbewoond gebied, zonder kleding en met slechts één hulpmiddel per persoon. Een intrigerend programma.

    Naakt

    Ik vind het een mooi gegeven dat de deelnemers naakt zijn. Ze hebben niets om op terug te vallen, ze zijn zoals ze zijn en niets meer. Geen kleding maakt kwetsbaar. Sommige deelnemers in sommige gebieden lijden aan massa’s bulten en andere wondjes. Aanhoudende tropische regens onderkoelen deelnemers, ook in heel warme klimaten.

    Het valt me op dat veel vrouwen zich op den duur bedekken. Hetzelfde patroon vind je op naaktstranden, veel meer mannen dan vrouwen. In alle nabeschouwingen meldde iedereen, dat ze binnen de kortste keren vergeet dat je naakt bent en dat de ander naakt is, maar na verloop van tijd herinnerde men zich dat toch weer. Blijkbaar.

    In het begin vond ik het flauw dat borsten, kutten en piemels werden vervaagd. Ik zou het juist mooi vinden om de mensen gewoon naakt bezig te zien. Maar ik begrijp wel dat door het vervagen de nadruk komt te liggen op het overleven en niet op de naaktheid.

    Seks

    Geen. Koppels liggen ’s nachts tegen elkaar om elkaar warm te houden, en soms niet, om geloofsredenen, maar net als thuis : bij spanning of vermoeidheid geen seks. In het begin, als ze nog ontspannen en energiek zijn, kennen ze elkaar onvoldoende voor seks en als ze elkaar genoeg kennen, zijn ze te uitgeput. En kunnen ze elkaar soms niet meer uitstaan.

    Bang

    De deelnemers zijn helemaal niet bang. Ze zijn moe, uitgeput, ten einde raad, boos, chagrijnig, euforisch, maar nauwelijks bang. Zo af en toe eens voor een eng beest. Ze staan in de overlevingsstand en dan is voor angst blijkbaar niet zoveel plaats. Maar ja, alleen ‘naakt’ als programmatitel wijst in niets op overleven. Waarom geen Naked survival ?

    Uitrusting

    Elke deelnemer met één hulpmiddel meenemen. Interessant is wat ze meenemen.

    • Niemand neemt kleding mee. De kleding waar het meest behoefte aan is, is schoeisel, maar alleen in sommige omgevingen. Waar het veel regent is behoefte aan kleding die daartegen beschermt en tegen de kou van het water.
    • Mes, kapmes, bijl. Elk koppel neemt iets om mee te snijden en te kappen, meer nog dan iets om vuur mee te maken. Zonder snij of kapding wordt onderdak moeilijker
    • Ik zag iemand met een gasaansteker. Waarom ook niet, als het ding tegen vocht kan en genoeg gas heeft voor 21 dagen, hoewel dat laatste niet eens nodig is, als je sintels kunt bewaren. Hij moet wel om de nek kunnen hangen. Eén koppel raakte de vuurmaker kwijt.
    • Voor zover ik weet nam één deelnemer een kookpot mee in plaats van een vuurmaker. Vervolgens lukte het dagenlang niet om met een vuurboog vuur te maken, dus hadden ze niets aan de pot. Maar toen het vuur er was konden de man – de vrouw was intussen opgestapt – soep maken van palmhart en krab. In een soep blijven meer voedingsstoffen bewaard, ik heb een aantal keer gezien dat een kostbaar stukje vlees in het vuur viel of boven het vuur verbrandde.
    • Duct tape. Leuk idee. Werd vooral gebruikt om kleding voor de vrouw mee te maken. Niet praktisch.

    Wat verder opviel

    • De onderkomens waren zo lek als een mandje. De koppels besteedden geen energie aan water- en winddichtheid, hoewel ze daar best tijd voor gehad moeten hebben.
    • Mensen zijn zo snel onderkoeld. Beetje langdurige regen op de naakte huid …
    • Mensen kunnen heel lang zonder eten.
    • De deelnemers waren erg gefixeerd op vlees, eventueel aten ze insecten, maar ze aten nauwelijks planten. Waren die er niet of wisten de deelnemers niet hoe ze te vinden ? Soms waren er vruchten, waar beschikbaar aten ze kokosnoten of palmharten, maar dat was het wel. Het zou leuk zijn om te weten wat inheemse mensen uit hun omgeving weten te halen. Aan de andere kant is een gebied onbewoond juist omdat er geen middelen van bestaan zijn.
    • Vlees werd altijd boven een vuur geroosterd. Geen van de koppels kookte op warme stenen of op ingegraven warmte.
    • Slangen zijn een handige bron van voedsel. Het valt blijkbaar wel mee om een slang te vangen.
    • Voor zover ik kan beoordelen wisten de deelnemers weinig van het gebied waar ze heengingen. Ik heb ergens gelezen dat ze vijf dagen hadden om zich voor te bereiden, maar dat is blijkbaar te kort om te weten hoe je aan voedsel kunt komen.
    • Slaaptekort is erger dan voedseltekort.
    • De prioriteiten zijn : 1) drinkwater ; 2) afhankelijk van de omstandigheden, onderdak of vuur om drinkwater te koken of vuur voor warmte ; 3) voedsel en vuur om het te bereiden.
  • Gebroken nachten zijn de norm

    Een artikel in Quest Psychologie, 2014-08, blz 93

    Hoe slapen we als we niet langer worden omgeven door lampen, lantaarnpalen, tv’s en andere schermpjes ? Wat gebeurt er als we leven zoals lang geleden, toen we opstonden wanneer de zon opkwam en naar bed gingen wanneer de zon onderging ?

    De Amerikaase psychiater Tom Wehr voerde een experiment uit waarbij deelnemers overdag normaal leefden maar ’s avonds verstoken bleven van lichtbronnen. Iedereen ging veel vroeger naar bed. Maar de slaap werd ook anders. Nooit sliepen de proefpersonen een nacht door. Eerst sliepen ze drie tot vijf uur, daarna weren ze twee uur wakker, om vervolgens aan een tweede slaaprond van drie tot vijf  uur te beginnen. ’s Nachts wakker liggen is dus niets om je zorgen over te maken. Vermoedelijk is het een natuurlijk slaappatroon, overgebleven uit de tijd dat er nog geen neplicht was.

    Het begin van de slaap is verbonden met een toename van het hormoon melatonine. De afscheiding van het hormoon door een gebied in de hersenen wordt aangezet door duisternis.