Jan Roel Smedes

Categorie: Sporten

  • Strong Viking Wijchen

    Springschans in het water vlakbij de finish

    Weer een grens verlegd, of eigenlijk twee. Ten eerste 20 km hardgelopen, hoewel ik daar wel een klein kanttekeningetje bij zet, want zo hard ging het niet. Vandaag vond de Strong Vikingrun plaats rond en in een recreatiplas bij Nijmegen. Weer zo’n obstacle course. Ik houd niet van al dat Engels, maar obstacle course dekt de lading beter dan hindernisbaan. 20 km dus, met balkjes over een sloot, een touwbrug, schotten om overheen te klimmen ( 1,5 m, 2 m, 2,5 m), touwen om in te klimmen ( ging perfect ), netten om onderdoor te tijgeren ( stonden onder stroom ; marteling sla ik over ), water om doorheen te lopen ( 200 m gaat zeer doen aan de benen ). Het vreselijkst was een heuvel waar het parcours overheen ging. Dat lukte mij niet hardlopend. Met hardloopbeweging  ging ik net zo hard als wandelend. Het stuk na de berg was gewoon een paar km. hardlopen en dat was na vijftien km en de berg ook erg zwaar. Een heleboel mensen wandelden daar. Die passeerde ik dan wel hardlopend, maar ik ging misschien 2, 3 km harder dan zij. Daarna kwam een stuk met veel water om over te zwemmen en dat was heerlijk.

    Op het eind lag in de plas een springschans van 5, 6 m. hoog waar je vanaf moest springen. Iets dergelijks had ik niet meer gedaan sinds ik op de basisschool van de 3 m duikplank ben afgesprongen zonder daar veel plezier aan te beleven. Ik vind het nog steeds op z’n best niet prettig. De hoogte viel me mee, maar het water schoot met een noodgang mijn neus binnen, rechtstreeks mijn schedelholtes in. Bah.

    Tijd : ongeveer 2 uur 20. Snelste tijd : 1 uur 35 min !!!

    Het was fantastisch weer. Zonnig, boven de 20 graden. Leuke sfeer. Meest irritant : het opgefokte bombombom-lawaai + geblèr van mannetjes met microfoons dat de organisaties van dit soort bijeenkomsten onontbeerlijk vinden.

  • Regain

    Stel je kruipt over een touw ( catcrawl ) en je rolt eraf. Dat is vermoeiend. Hangen is vermoeiend. Op het touw kan je uitrusten. Dus is het handig als je weer op het touw kunt komen. Deze video legt het erg goed uit.

    Vanochtend is het mij voor de eerste keer gelukt, ik was erg tevreden, maar het was ook erg pijnlijk en het was erg zwaar. Het argument, dat op het touw minder vermoeiend is dan onder het touw zal wel kloppen, maar laat het vooral betekenen dat je op het touw moet blijven als je daar eenmaal bent. Als je terug op het touw geklommen bent heb je ook wel een tijdje rust nodig om bij te komen van de beweging. Ik tenminste wel.

    Het gaat zo, ik beschrijf de handelingen voor een rechtshandige persoon zoals ik :

    1. Je hangt onder het touw.
    2. Pak het touw zo vast dat beide handen ‘open’ zijn naar links ( ze zijn natuurlijk dicht, anders hang je daar niet ). De linkerhand is het verst van je voeten.
    3. Maak jezelf lang.
    4. Wip je bovenlijft zo omhoog, dat het touw onder je linkeroksel komt. Als dit gedaan is hang je dus op je oksel en aan een been.
    5. Steek je linkerbeen ver uit naar links.
    6. Strek je rechterarm naar rechts en beweeg deze met een grote boog over je hoofd naar schuin linksvoor aan de andere kant van het touw. Je lichaam rolt dan mee.
    7. Grijp op tijd het touw met je rechterhand om je te stabiliseren.

    Het is cruciaal dat je het linkerbeen van het touw af gestrekt houdt. Dat het mij een aantal keer niet lukte kwam omdat ik het been toch steeds weer introk. Verder kost het mij veel kracht om mijn oksel op het touw te krijgen. Het doet ontzettend zeer en veroorzaakt schaafwonden, waardoor is de beweging vooralsnog maar twee keer achter elkaar kan doen.

  • ’s Avonds laat

    Pas om half tien was ik in de gelegenheid om te hardlopen. Alle andere hardlopers waren al weer thuis. Het was heerlijk rustig. Nog steeds warm, maar met een lekker windje.

    Vandaag liep ik drie minuten hard, in een goed tempo, en dan wandelde ik twee minuten, dat 10 keer.

    Alleen al om het buiten zijn met dit weer was de training geslaagd. Iets harder lopen is ook heerlijk en volgens Klaas Lok moet het ook goed zijn voor het uithoudingsvermogen.

  • Eerste duurtraining

    Het doel was vandaag 10 keer 3 minuten rustig hard te lopen met pauzes van 2 minuten. Die verhouding heb ik uit Het duurloopmisverstand  van Klaas Lok, waarover ik eerder schreef. Een belachelijk verhouding voor mijn gevoel. Maar ook met deze verhouding was tien keer nog teveel voor mijn lichaam. De ziekte is er blijkbaar nog niet uit. Ik haalde acht keer. Op zich liep het wel lekker, tegen het eind steeds minder natuurlijk, maar dat ik de tien niet haalde  stelde me teleur. Het lichtpuntje is, dat het begin er weer is.

  • Vroege training

    Om vijf uur was ik al wakker ! In slaap komen lukte niet meer, wat doe je dan ? Sporten. De zon scheen al en de stad was nog rustig. Van alles met touwen geoefend en goed mijn best gedaan om steeds even rust te nemen, maar desondanks waren mijn krachten heel snel op.

    Ronduit teleurstellend waren mijn pogingen om te ‘regainen’, terug te komen op het touw in catcrawlpositie, nadat je erafgevallen bent. Of als je geen zin meer hebt in de apehang. De Royal Marines hebben een onnavolgbaar ingewikkelde manier, boven een bak water, maar op internet kwam ik deze video tegen ( ReActive Vision ). Ook het riviertje is vriendelijker. Het lijkt zo gemakkelijk maar ik kon het touw niet onder mijn oksel werken. Ik hoop dat ik de techniek niet goed had ; lastig dat ik mijn laptop niet bij me had. De krachten ebden weg met alleen maar hangen en zelfs dat ging op het eind niet meer. Zielig  zitten uithijgen onder het touw was mijn deel.

    Gelukkig was er nog even tijd en gelegenheid om te zwemmen. Het water was een stuk warmer dan gisteren. De eerste minuut prikte de kou in mijn handpalmen en verstijfde mijn nek, maar, het is altijd een wonder, na een minuut merk je dat je lichaam went. Niet dat het water warm gaat voelen, maar ik plonsde genoeglijk rond en wilde er eigenlijk niet uit.

  • Tweede training na ziekte

    Meteen de volgende dag na de eerste training na ziekte weer een training is geen goed idee. Ik was niet vooruit te branden. Ik begon in te lopen en warming-up te doen en ik voelde meteen al dat het lijf leeg was. 200 m dribbelen was al een opgaaf waar ik tegenop zag. Of was dit vooral een geestelijke blokkade en had ik door moeten gaan ?

    Ik heb met beperkt tot langdurig inlopen en warming-uppen. Het was mooi weer, de zon scheen, de bladeren waren mooi lichtgroen van het uitbotten en het fluitekruid bloeide. Al met al heb ik toch fijn getraind ben ik toch lekker buiten geweest.

  • Trainingsobjecten waar je maar kijkt

    In het recreatiegebied waar ik train staan zo veel objecten die je kunt gebruiken om oefeningen mee te doen : klimmen, handstand, doorheen lopen, tegenoplopen, enzovoort.

    Oefenobjecten recreatieterrein

  • Eerste training

    Voor het eerst in drie weken weer getraind, na ziekte, en dat ging matig. Ik was al vroeg wakker. Om kwart voor zeven zat ik op te warmen op de fiets op weg naar recreatiegebied De Kleine Wielen. Het was er heerlijk rustig. Pas vlak voor het einde zag ik de eerste bezoeker. Er stond een matige noordwester wind, die best koud aanvoelde.

    Ik had me voorgenomen een kort rondje rustigaan te doen, eerst maar eens kijken of het lijf dat aankon. Een hoge hartslag, snelle ademhaling en moeite kracht te leveren betekende stoppen, beetje uithijgen, doorwandelen of dribbelen. Omdat ik toch geen lange stukken zou rennen deed ik het op blote voeten.

    De twintig keer opdrukken lukten nog aan het begin,maar waren later te veel gevraagd. Gewoonlijk is het geen probleem en zo ging het met alles : optrekken, bankdrukken, tijgeren, handstand.  Of er is nog een spoortje virus aanwezig, of ik moet weer opbouwen. Of beide.

    De nieuwe hindernis ‘evenwichtsbalk in het water’ uitgeprobeerd. De eerste stappen waren spannend, later werd het spannend omdat het niet spannend meer was en mijn aandacht afdwaalde. Nog een tijdje gezwommen. Het water is sinds maart merkbaar warmer geworden, ondanks dat april en mei naar verhouding koud waren. In maart was het water nog zo koud dat ik er meteen weer uit wilde zodra ik zwom, maar nu was het geen probleem een tweehonderd meter te zwemmen. Na een uur vond ik het weer genoeg. Fijn om weer begonnen te zijn.

  • Fysiotherapie bekkenstabiliteit

    Deze oefeningen zijn bedoeld om de benen en het bekkengebied sterker te maken en blessures bij het hardlopen te voorkomen. Ik heb ze eerst een paar keer geoefend bij de fysiotherpeut. Daarna heb ik een dunne halterstang gekocht met gewichten – de Olympische zijn dikker, zwaarder en stukken duurder en ik ga toch alleen lichte gewichten tillen. Na vier keer is de fysio duurder dan de stang. Het enige nadeel is dat de fysiotherapeut een fijn rek heeft om de stang in de leggen of op je nek te nemen. Ik heb daar geen ruimte voor. Ik moet het gewicht dus van de grond tillen. Op zich een fijne krachtoefening, maar ik kan nu ( nog ) niet het gewicht gebruiken dat ik bij de fysiotherapeut gebruikte. Daarom heb ik het aantal opgevoerd.

    • Opwarmen
    • Squat
    • Good morning ( halter in de nek, knieeën op slot, kont achteruit duwen tot je een lichte spanning achterin de bovenbenen voelt. Een lichte spanning. En ondertussen schuin omhoog blijven kijken om je rug recht te houden )
    • Lunges met handhalters

  • Fysiotherapie oefeningen

    Hoewel nog wat wiebelig in het hoofd ben ik vandaag weer beter. Vind ik. Vanmorgen dus ook maar begonnen met de lichtste  rompoefeningen die ik van de fysiotherapeut gekregen heb. Die rompoefeningen zijn bedoeld om hardloopblessures te voorkomen. Ik heb een paar jaar alleen korte stukjes kunnen hardlopen, tot 300 tot 400 meter. Daarna kreeg ik zulke pijn in mijn rechterenkel dat ik moest stoppen.

    Fysiotherapeut Herman Hessels van Fysio 058 heeft uitgevonden dat de oorzaak een verkleving in de kuit was. Hij prikte er acupunctuurnaalden in, wrikte een paar keer een minuut of wat ( wat best pijnlijk was ) en toen was het over.

    Om herhaling te voorkomen doe ik nu twee keer in de week

    Heupheffen

    Ga met één been op bijvoorbeeld een traptrede staan. Zet de knie van dat been op slot. Laat de voet van je andere been zo ver mogelijk recht naar beneden zakken. Trek zo ver mogelijk recht omhoog. Drie series van tien.

    Enkelstabiliteit

    Zoek een wiebelige ondergrond. Ga dertig seconden op één been staan. Gooi een bal tegen de muur en vang hem weer op of gooi een tennisbal op en vang hem weer, in één hand of met twee handen. Vijf series op elk been.

    Geen idee hoe ik dit moet noemen

    Ga op je rug liggen. Knik je benen door je voeten plat op de vloer te zetten. Duw je bekken ophoog en trek tegelijk je buikspieren aan, waardoor je bekken naar voren kantelt. Steek één been uit. Houd dat bijvoorbeeld tien seconden aan. Drie series van tien.

    Plank

    Zo lang mogelijk vasthouden. Of een paar keer wat korter.

  • Sporten en ziek zijn

    Sporters zijn niet immuun voor griep, topsporters bijna vanzelfsprekend niet, topsport lijkt me soms te veel voor een lichaam, maar dat ìk ziek zou kunnen worden … Tot mijn misprijzen ben ik vandaag al bijna twee weken ziek. Een normaal wandeltempo zit er niet in. Even meende ik dat het weer voorbij was, maar op weg naar een voorlichting op dochters school raakte ik al na 300 meter achterop.

    Het verlangen naar trainen is groot, het gevoel van urgentie ook, maar ik heb helemaal geen zin, en dat is maar goed ook. Volgens sportzorg.nl is sporten met griep ( koorts, spierpijn, verhoogde hartslag ) geen goed idee. Welke ellende je je op de hals haalt als je het toch doet vermeldt het bericht niet.

    • Als je vier dagen koorts hebt gehad mag je na de vierde koortsvrije dag weer sporten.
    • Griep is een virusinfectie die je lichaam zelf moet overwinnen. Er is geen middel tegen.
    • Als je alleen neusverkouden bent ( zere keel, hoesten, ook een virusinfectie ) hebt, mag je doorsporten, maar niet te intensief.

    Het bovenstaande geldt niet alleen voor griep, maar voor alle virusinfecties die koorts en hoofdpijn veroorzaken.

    Waarop de richtlijnen gebaseerd zijn heb ik niet kunnen achterhalen.

  • Mudmasters marathon

    Het is echt een marathon ! Ik mag meedoen met de mudmasters marathon, maar ik dacht met mijn duffen griephoofd dat ze de naam geplakt hadden op een 18 km parcours – ik heb de mail met de aankondiging nog eens gelezen en daar kan je toch echt niets anders in lezen dan 42 km en drie en een halve ronde. Wat een ….

    Goed. Een mooie uitdaging dus. Was ik in maart al innig tevreden dat ik voor het eerst van mijn leven aan een loop van 9 km heb meegedaan, nu heb ik nog vier maanden om naar 42 km te komen. De start van de voorbereiding is met die griep natuurlijk niet flitsend.

    September 2012 heb ik meegedaan met de eerste Mudmasters op het Floraliaterrein in de Haarlemmermeer. Het was fantastisch, 12 kilometer over modderpaden, door sloten en over hindernissen. Aan het begin van mijn startgroep brak de zon ook nog door, dus het zag er ook nog mooi uit. Tegen het eind heb ik een paar kilometer lopen hopen dat het nu voorbij moest zijn, maar toen ik eenmaal over de finish was – na tien minuten wachten in het water op de voorlaatste hindernis – vond ik het jammer dat het voorbij was. Hoewel de kleedaccomodatie een modderhindernis op zich was.

    De aflevering van maart 2013 ging een stuk gemakkelijker, hoewel daar enorme stukken modderpad in zaten. Voor mijn gevoel waren sommige stukken een kilometer lang, van die modder net als bij het wadlopen, waar je in wegzakt en je voeten weer uit moet trekken. Er waren jammer genoeg veel minder hindernissen en er was veel minder water, wat gezien de tijd van het jaar begrijpelijk was, maar toch jammer. De organisatie had kunnen kiezen voor klimhindernissen.

    Toch was het leuk en vooral hier had ik na afloop zin om door te gaan. Het heeft nog door mijn hoofd gespeeld om gewoon met de volgende startgroep mee te gaan.