Jan Roel Smedes

Categorie: Sporten

  • Tough dirt Woudrichem

    Tough Dirt Wourichem start door het water
    Vlak na de start

    5 oktober 2013 – Een ontzettend leuke run. Net als vorige week bij de Mudmasters lekker weer, minder koude wind, misschien ook door alle bomen en toen ik eenmaal bij het Henschotermeer parkeerde brak de zon door. Eerst eens zoeken naar een betaalautomaat voor de parkeerkaart. Her en der liepen al athleten hun parcours.

    Hangend een ladder passeren

    Het was niet druk, er stonden wat tentjes en er was niet de megadreunende bas, wel een speaker : wat vind jij het leukste onderdeel ? De organisatie maakte met de paar partytenten een amateuristische indruk, geen rugnummers maar polsbandjes, een garderobe met geschreven plakkertjes en de tas ging gewoon op de grond, maar alles klopte. Dit voelde als een echt sportevenement en niet een event met commerciële kantjes.

    Het parcours was prachtig, het mooiste dat ik in mijn korte modderloopbaan heb gelopen, en het zwaarste. Meteen na de start moeste we het water in. Daarna lopen over zand, door het zand omhoog tijgeren, eindje lopen, twee keer een brug opklimmen, heuveltje op, heuveltje af, weer door zand, meer water, langs het water door zand, over palen in het water, ook eens onder een brug door, heuvel op heuvel af, door zand, omhoog tijgeren door zand en dan eindelijk langs het water ( over gras ! ). Dat was de eerste kilometer. Toen kwam pas de eerste gebouwde hindernis. Naast de gebruikelijke hindernissen was er een doolhof waar we steeds over balken moesten. Het tweede deel van het parcours was vooral veel hardlopen. Door het toch kleine aantal deelnemers liep ik grote stukken bijna alleen, wat ik erg zwaar vond. Eerst vond ik dat een nadeel van het parcours, maar later zag ik het als extra hindernis en vond ik het juist mooi.

    Vanuit het water een loopbrug opklimmen
    Leuk ! Brug opklimmen

    De eerste ronde van 8,5 km eindigde door het water van het Henschotermeer. Ik was toen al kapot, maar ik zou twee ronden doen. Het is me niet gelukt dit volledig hardlopend te doen. Het eerste deel met al dat zand was een verschrikking, zo zwaar. Maar aan het eind van de ronde viel het zowaar mee. De aankomst in het water was heerlijk. Ik draaide meteen na de finisch weer het water in om even lekker af te spoelen.

    Een prachtig, zwaar parcours met lekker veel water, een mooi aantal deelnemers en een fijne sportsfeer ( zonder uitgebreide horeca en afterparty ).

  • Survivaltraining

    Aanstaande zaterdag 6 oktober vindt de Bikkelsurvivalrun plaats. Een deel van de hindernissen is al opgebouwd. Onze bootcamptrainer Marcel Copini is van de organiserende vereniging en we gaan een paar hindernissen doen. Het is nog licht, maar de schemer zet al in. Tussen de bomen is het donker, geen idee hoe het pad voor ons is, we vertrouwen er maar op dat het goedkomt.

    Het is leuk om van Marcel te leren hoe je hindernisen aanpakt. Heupen boven de voeten voorkomt slingeren in vrachtnetten, als je over een horizontale paal duikelt die boven zo’n net hangt, doe dat dan langzaam – ligt eigenlijk wel voor de hand – en als je over zo’n paal gaat zonder iets eronder, klem dan die paal tegen je borst. Maar ook met de juiste techniek is vier meter wel hoog, zonder net of steun.

    In het pikkedonker gingen we langs een touw over een sloot, wat bij sommigen nèt ging voor ze compleet verzuurden. Tot slot nog een paar standaard core-oefeningen op de camping, met licht, toch ook wel handig.

    Bepaald niet zwaar en toch een paar grenzen verlegd.

  • Ochtendzwemmen

    Vanochtend was ik laat op, ik had net nog tijd om te zwemmen. Het was nog donker om kwart over zes, half zeven, voor het eerst weer, na de zomer. Er waren sterren en een streepje nieuwe maan, net boven de boomtoppen. Het was koud. Ik twijfelde of ik wel het water in zou gaan.

    Het was fantastisch om te zwemmen met de sterren boven mij in de zwartblauwe lucht, de nog zwartere contouren van de bomen rondom en het zwarte water, en opzij dat maansikkeltje.

  • Training

    Onze trainer Nienke had een programma met oefeningen in tweetallen. Door in tweetallen te werken werden de oefeningen instabiel. Daarbij spreek je spieren meer aan en spreek je ook meer spieren aan. Een leuke was één persoon op zijn rug, armen omhoog in een omgekeerde ligsteun, de tweede persoon in ligsteun daarboven en om de beurt opdrukken. De rugliggende persoon drukt de ander omhoog, de persoon in ligsteun druk gewoon op. Door de instabiliteit, die toeneemt met de vermoeidheid, is de oefening een stuk moeilijker en zwaarden dan als je hem alleen doet.

  • Mudmasters Biddinghuizen 2013

    Deelnemers nemen de hindernis modderige loopgaven

    De tweede aflevering van de zomer Mudmasters, dit keer niet in Hoofddorp maar in Biddinghuizen, Flevoland. Geen bewolking en regen, maar een zonnetje en een koude wind. Op de parkeerplaats trek ik mijn warmteshirt aan, maar in het startvak twijfel ik nog. Ik heb het warm. Na de ervaring van drie andere runs dit jaar is dit geen bijzondere. Leuk waren de lange waterpartijen en het stuk met de uithollingen overdwars op het eind – ongelofelijk zwaar. Vervelend waren de wachtrijen voor de waterspringschans, die ik daarom heb overgeslagen, en de halve pijp, waar ik een kwartier voor heb staan wachten.

    Bijzonder was de prestatie van de 31 deelnemers aan de marathon : 42 km hindernisbaan dus, 3,5 ronden. Lof en bewondering !

    Een rij deelnemers wacht om van de springschans in het water te kunnen springen
    De rij voor de springschans
    Deelnemers die niet willen wachten zwemmen de rij voorbij
    Voorbij de rij voor de springschans

     

  • Zwaargewond

    Dat was even balen, net begonnen met de training, box jumps op zo’n metaalrooster waar stenen inzitten, glijd ik met een voet van het rooster af, waarna het eindje van zo’n metaaldraad van het rooster een hap uit mijn scheen neemt ( 7 mm ). Gek genoeg deed het geen pijn. Eén van de anderen vond mijn sok rood worden. Toch maar terug naar het beginpunt voor een pleister. Enfin, anderhalf uur later mocht ik naar de eerste hulp voor een paar hechtingen ( ook een feest : in de eerste behandelkamer deed het licht raar, in de tweede was de behandeltafel sluk en bijna waren we uit de derde verkast omdat de arts geen hechtdraad kon vinden op de plaats waar het hoorde ).

    Een paar dagen niet sporten en dan voorzichtig kijken wat de wond niet stukmaakt.

  • Hardlopen op blote voeten

    Hardlopen op blote voeten wordt meer en meer gemeengoed, als idee. Je ziet nog maar weinig blootvoetige lopers. Maar het merk inov-8 heeft een schoenenlijn met afbouwende hakhoogtes, sinds jaar en dag heb je Vibram met zijn vingerschoenen.

    Nadat ik, het moet in 2005 zijn geweest, al even geleden,  op internet een website had ontdekt van iemand die op blote voeten liep, ben ik dat ook gaan uitproberen. In het dorp waar ik toen woonde liep ik korte stukjes rond het voetbalveld gaan lopen. Het voelde lekker, maar ik merkte meteen de belasting in spieren die ik blijkbaar anders niet gebruikte. Daarna verhuisden we naar de stad deed ik het nog maar sporadisch.

    Lopen op blote voeten veranderde mijn looptechniek. Het maakte mij überhaupt bewust van techniek. Het dwingt je op je voorvoeten te landen, je zakt zover door dat je hakken net de grond raken, of niet, het wordt makkelijker om kaatsend te lopen, de beweging voelt soepeler en ik vond het heerlijk. Aan mijn looptechniek met schoenen aan veranderde niets, voorzover ik weet.

    Dat je anders gaat lopen betekent ook dat je je lichaam anders belast. Je voeten vangen meer op, maar vooral mijn onderbenen en mijn knieën moesten wennen. Korte stukjes lopen veroorzaakten al spierpijn en overbelasting, zeker met mijn instabielige benen en bekken. Het was dus zaak om heel bewust kalmaan te doen en / of tegelijk krachttraining voor lopers te doen.

    Het duurde een tijd voor mijn voetzolen tegen verharde oppervlakten konden. Vooral asfalt voor auto’s zorgde voor bloedende tenen. Je voeten krijgen niet de milimeters dikke eeltplakken die ik verwachtte. De zool wordt taai leerachtig, maar blijft soepel.

  • Dafne Schippers

    Dafne Schippers ligt op apagapen na haar 800 m race

    Dafne Schippers wint op de wereldkampioenschappen athletiek een bronzen medaille op het onderdeel meerkamp ( zevenkamp ), de zevende Nederlandse medaille ooit op zo’n kampioenschap en de eerste ooit op de zevenkamp. Ze is wereldtop op de sprintnummers, maar haar prestaties op sommige onderdelen vielen tegen. Voor het het laatste nummer, de 800 meter, stond ze derde en mocht ze ruim 3 seconden verliezen op nummer vier. Maar, als sprinter is haar 800 m niet haar sterkste nummer. Het persoonlijk record van de nummer vier was veel, veel sneller dan dat van Dafne Schippers.

    Die 800 met was een grootse demonstratie van geestkracht. Dafne verbeterde haar persoonlijk record met zeven seconden ( !!! ) en liep zich volledig leeg, zonder te verslappen tot op de streep. Vijf meter na de streep lag ze op de grond en was lange tijd niet in staat om op te staan. Maar ze behield haar derde plaats en won haar medaille.

    Dat haar lichaam in staat was tot deze prestatie op dat moment is volens mij voor een belangrijk deel een zaak van geestkracht. Om die kracht bewonder ik haar. Ik volg Dafne Schippers sinds ik jaren geleden een filmpje zag in een jeugdprogramma, waarin ze als zestienjarige – ze is nu 21 – stellig beweerde dat ze zich richtte op de Olympische Spelen van 2016. Hoe kan je als zestienjarige een doel stellen dat tien jaar voor je ligt en twee dagen duurt. Ze zit dus op schema. Ze heeft de geest van een winnaar. Nu het lichaam nog drie jaar heel houden.

  • Dirtkings, Gendringen

    Modder, uitholling overdwars
    Dit is zwaar !

    Een mooie dag voor een obstacle course, misschien te mooi, in een uithoek van het land dit keer. Misschien is dat de reden van de samenvoeging van de startgroepen, waarover ik een paar dagen voor de race ineens een mail kreeg. Ik was niet blij dat ik ineens een stuk eerder zou starten dan gepland.

    Een keurig partycentrum, schoongeboend aan de binnenkant en de buitenkant, keurige perkjes ook, diende dit keer als inschrijfruimte en kleedruimte, tafels aan de kant, schotjes eromheen, klaar. De garderobe waren rijtjes tafel, alles ademde een geringe opkomst.

    Gelukkig was het geluid herkenbaar : hard en bonkend. Deze organisatie had, ludiek, een man in een theateruniform gestoken. I kben omgekeerd bevattelijk voor die grappen. Slaan is niet mijn ding, ik heb de neiging te vluchten.

    Nog gelukkiger werd ik van het parkour, al moet ik eerst nog even gal spuwen over twee zaken. Was is de toegevoegde waarde van sproeiers en zaagsel bij de start. Je ondergaat het gelaten … maar het is niet grappig, het is afgezaagd … ja, ik weet het, geen humor … Een regelrechte fout was, wat mij betreft, de hindernis van de muren meteen na de start. De hele startgroep is dan nog bij elkaar, waardoor een enorme opstopping ontstaat. Eén of twee kilometer verderop heb je daar geen last meer van.

    Creatieve hindernis, over een landbouwaanhanger
    Creatief met landbouwmaterieel

    Het was een mooi parcours met een paar inventieve, nieuwe hindernissen, zoals de rij auto’s en een landbouwvoertuig ( waar ik een paar mensen naar heb zien uitglijden, dat weer wel ).  Voor het eerst ook kennisgemaakt met een kruipdoorhindernis waarin hamers heen en weer slingerden.

    Een aantal hindernissen was geleend van de mudmasters, aan het logo te zien. Ik hoorde mensen mopperen op weideafschijdingen die gepaseerde moesten worden, maar, hé, het is een hindernisbaan !

    De ultieme test was echter de crossbaan, waar het parcours ruim gebruik van maakte. Met zijn rulle zand en bulten een eindeloos vermoeiende opgaaf. En de lange afstand mocht twee keer – de lange afstand was gewoon het parcours twee keer, wat het mogelijk maakte de ervarig van de eerste ronde de tweede ronde toe te passen.

    Kortom, mooi parcours, goed weer en een fijne dag. ’s Avonds merkte ik dat mijn huid niet bruin was van de zon, maar van een heel fijn stof, wat er nauwelijks af te boenen was.

  • Eten voor een mudrun

    Op de site van de Stong Viking obstacle run stonden nuttige tips voor de voeding. Aan de tip de dag van tevoren veel koolhydraten te eten heb ik mij niet gehouden. Ik kreeg ander eten voorgeschoteld.

    De volgende ochtend heb ik ontbeten met drie plakken brood met gewoon boter. Onderweg in de auto heb ik af en toe een paar slokken gedronken, een banaan gegeten en een mueslireep. Een uur voor de start heb ik nog een mueslireep gegeten. Dat was alles. Het was genoeg voor de hele race.

    Tijdens de race, die tenslotte maar 2,5 uur duurde, heb ik tijd genomen om te drinken, niet veel, maar ik wilde het ook niet afraffelen en te weinig drinken. Het was tenslotte behoorlijk warm.

    Het flesje AA dat we na afloop kregen viel er goed in. Ervan afgezien dat ik sinds een paar jaar geen alcohol meer verdraag en bier maar matig vond, op z’n hoogst, waarom is het hoogtepunt na de prestatie het drinken van een plastic glas bier ? Voor mij zijn het gescheiden werelden.

  • Rust

    Twee dagen geleden was de Stong Viking obstacle course, gisteren heb ik gemountainbiked en ‘geklommen’, vandaag heb ik de training, die ik gewoonlijk op maandag doe, laten vallen. Ik vond dat het lichaam rust nodig had.

    Het verbaasde mij dat ik gisteren geen spierpijn had of andere lichamelijke verschijnselen. Ik was ook niet erg moe. Maar vandaag gaat alles wat langzamer dan gewoonlijke en ben ik erg bij dat mezelf heb toegestaan dat ik niets moet. Ergens merk ik toch vermoeidheid, vooral aan mijn zin in snoepen en eten in het algemeen.

    • Spierpijn is best, maar als die langer dan een dag duurt heb je te zwaar getraind. De stoere sporter uithangen die trots is op de grenzen die hij overscheidt is dom, onnodig en wellicht slaafs volgen van trainer of schema. Een slaaf is niet stoer. Topsporters gaan niet over hun grenzen maar voelen goed wat ze aankunnen en duwen zich tot die grens. Waar je wel trots op mag zijn is, dat je je geest in de hand hebt, die je bed zo lekker vindt en zo heerlijk aan de social media hangt, waardoor je je training mist – en al die andere hindernissen die je hoofd opwerpt.
    • Het lichaam moet wennen aan bewegingen, pezen en banden meer dan spieren, dus licht beginnen, maar steeds uitdagen.
    • Elke sport gaat gepaard met specifieke bewegingen. Getraind zijn in één sport wil niet zeggen dat je zonder training fanatiek een andere sport kunt doen. Sterker, je algemene conditie kan zo goed zijn dat je relatief onderbelaste lichaamsdelen naar verhouding te veel belast als je opeens een andere sport gaat doen. S. vertelt daarover van roeiers die als ze niet konden roeien gingen hardlopen, wat moeiteloos ging door hun goede conditie, maar hun wel blessures opleverde.
    • Vermoeidheid betekent oppassen, ook de niet sport-gerelateerde vermoeidheid. Je kunt best een keer trainen als je je aan het begin al moe voelt, maar als je dat herhaald doet vergroot je de vermoeidheid en doe je een aanslag op je lichaam.
    • Een vermoeid lichaam kan samengaan met een verminderde coördinatie en een grotere kans op blesserende bewegingen. Herhaalde minder goede bewegingspatronen kunnen leiden tot blessures. Sport je vaak door je vermoeidheid heen dan leer je je lichaam de vermoeide bewegingspatronen aan in plaats van de goede.
    • Ik heb zelf regelmatig gemerkt dat een paar dagen rust het plezier in de training en het prestatievermogen goed doet.
    • Ouderen herstellen langzamer en rusten dus langer.
    • Je leest veel over supercompensatie n verband met rust. Supercompensatie is de aanmaak van spieren. Dan gaat het vooral om kracht. Voor het ontwikkelen van kracht is supercompensatie belangrijk, maar sporten is meer dan spieren kweken. Het gaat bijvoorbeeld ook om duurvermogen, om coördinatie ( techniek ), spelinzicht.
    • Wees gerust, ook met vaak herhaalde bewegingen ontwikkel je spieren. Je wordt geen Schwartzeneggert, maar wat heb je daaraan als je een hindernisbaan wilt bedwingen. Moet je al die spieren meeslepen. Je zinkt in de eerste de beste sloot.
    • Je kunt best elke dag trainen, maar let op je lichaam, weet hoe je je voelt en handel daarnaar. Sla trainingen over als dat nodig is, maak trainingen lichter als dat nodig is, doe een ander soort training.

     

     

  • Mountain biken voor het eerst

    Voor het eerst van mijn leven op de ATB gefietst – vroeger de crossfiets, zoals de lange man die voorop reed zei : hier droomden wij van als jongetjes, maar toen hadden wij gewoon onze fietsjes en een baantje op een toekomstige bouwplaats, zolang het duurde. Het was supergaaf.

    Aan het begin de regels uitgelegd gekregen

    • naar beneden = op je zadel zitten
    • afblijven van de linkerrem (voor)
    • op tijd terugschakelen als je omhoog moet
    • afstand houden

    Die eerste twee waren moeilijk. Ik heb kilometers gestunteld met de versnelling, ik deed het steeds verkeerd om, zwaarder omhoog, lichter naar beneden. Ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om de ketting eraf te schakelen !

    Ik heb steeds bewust de hand van de linkerrem gehouden, maar toen voor mij iemand in een bocht in het rulle zand strandde en viel stond mijn fiets vertikaal. Had ik in een reflex toch in die rem geknepen.

    Het was vast een licht parcours, ruim een kilometer of tien, met wat op en neer en vooral heel veel hard tussen bomen en bosjes door fietsen. Omhoog is ook wel leuk, maar neer ligt mij niet zo. Vooral meer en vaker !