’s Ochtends eerst het bovenlichaam getraind met touwklimmen, hangen, optrekken, paalklimmen. Daarna een tijdje loopscholing gedaan met diverse vormen van skipping, trapspringen en rustige sprints. Toen kwam ik nog een muur tegen en een klimrek en een picknicktafel, waar ik leuke dingen mee kon doen. Met een voldaan gevoel kwam ik thuis.
’s Avonds zou ik nog even een stukje hardlopen, maar dat was te veel van het goede. Ik had het kunnen weten. Mijn hakken waren stijf van ’s ochtends, het lopen was stijf en pijnlijk. Het ging niet over na de eerste tweehonderd, driehonderd meter. Dus maar weer naar huis.
Op 3 juni 2013 heb ik geschreven over de regain, de beweging van hangen aan een touw naar liggen op een touw . Op internet vond ik twee filmpjes, één van een survivalist en één van de Britse mariniers. De survivalmanier lukte op den duur ten koste van pijn en blauwe plekken in de oksel ( ik ben niet ’s werelds grootste gymnast ). Die van de mariniers is helemaal een onnavolgbaar wonder van techniek en vast ook van kracht.
Ik heb er nu zelf één bedacht – ik ben vast niet de eerste – met in het achterhoofd de beweging waarmee je bij de EHBO met gemak zware mensen van de rug in de stabiele zijligging draait door aan een opgetrokken knie te trekken.
De truuk :
Je hangt aan een touw en je gaat rechtsom naar liggen op het touw ( ik ben rechts, als je links bent doe je het tegengesteld ).
Je rechterbeen moet vrij zijn om te bewegen.
Breng je kruis naar het touw. Je bovenlichaam hoef je niet naar het touw te trekken.
Strek je rechterbeen over het touw uit naar links. Hierdoor kantelt je heup naast het touw.
Als je het been zo ver mogelijk strekt en het naar de grond beweegt rolt je heup al bijna op het touw.
Trek je bovenlichaam naar het touw en beweeg je rechterbeen naar de grond. Je lichaam begint op het touw te rollen.
Volgens mij helpt het als je je hoofd zo laat mogelijk omhoog brengt. Als je het te vroeg doet maak je je rug bol. Dat bemoeilijkt het rollen. Op de video doe ik het typisch niet, misschien doet het er niet toe.
Naar mijn mening is een trainingsdagboek vooral handig om bij calamiteiten terug te gaan. Je geheugen is onbetrouwbaarder hoe langer een gebeurtenis geleden is, zeker als het niet gaat om zeg een gebroken been maar om langzame ontwikkelingen. Je vorderingen weet je uit je hoofd wel ongeveer. Bovendien doe je er steeds een schepje bovenop. Daar heb je geen dagboek voor nodig.
Hierbij het dagboek dat ik vandaag gemaakt heb, gebaseerd op een paar dagboeken die ik op internet vond.
Maandag Harde wind en regen en een heel klein trainingsgroepje vandaag, Marcel en ik. Veel gelopen, vijf keer de helling van het treinviaduct op en tussendoor wat we maar tegenkwamen : dippen op banken, opdrukken kan altijd, taluds onder viaducten, lekker droog en als je ze maar vaak genoeg neemt wordt het vanzelf een helling, optrekken aan voetbaldoelen.
Donderdag De volledige reeks fysiotherapieoefeningen plus 80 kettlebellswings (12 kg) en een aantal extra gewichtheffingen.
Vrijdag Koorts en spierpijn.
Zondag Een beetje rustig aan, alleen de fysiotherapieoefeningen.
Naar aanleiding van een gesprek met de fysiotherapeut over pijn.
Luisteren naar je lichaam suggereert dat het lichaam duidelijke taal spreekt, maar dat jij niet luistert en dat daardoor je lichamelijke problemen zijn. Het kan natuurlijk zijn dat je lichaam al tijden protesteert tegen jouw heldhaftig doorzetten, maar al te vaak krijg je de raad naar je lijf te luisteren als het kwaad al geschied is : je had beter naar je lichaam moeten luisteren. Het is één van de uitingsvormen van de redenering die de spreker immuun moet maken voor het leed van de ander. Mij zal het niet overkomen, want ik luister naar mijn lichaam. Maar luisteren naar het lichaam is één, begrijpen wat het zegt is iets anders.
Het lichaam spreekt in spierspanning, hartslag, zweten, ademhaling, moeite, ongemak en pijn. Een gebroken been is makkelijk ( hoewel, er zijn mensen die een breuk niet opmerkten en konden doorlopen ), een gescheurde achillespees ook. Een verhoogde hartslag is al lastiger. Je hem elke dag bijhouden om er iets aan te hebben. Is hij dan langere tijd hoger dan normaal – en wat is normaal ? – waar ligt dat dan aan ? Ruzie met de buren ? Geluidsoverlast door werkzaamheden ? Slechte prestaties van een kind op school ? Te veel tv kijken en te laat op bed ? Of toch te hard getraind ?
Niet elke pijn is reden om in te grijpen. Niet elke pijn is even pijnlijk. Pijnen op verschillende plekken kunnen verschillen in ernst. Een pijn op een bekende blessureplek kan alarmerend zijn. Sommige pijnen gaan na een tijdje vanzelf weer weg. Sommige pijnen gaan na een tijdje vanzelf weer weg, maar komen dan ineens dubbel zo erg terug. Dat zijn de pijen waarvan je omgeving zegt : je was toch gewaarschuwd ?
Kortom : met alleen luisteren naar je lichaam kom je er niet. Je moet verstaan. Verstaan is interpreteren en interpreteren is het gevoel verbinden met kennis. Algemene kennis over het lichaam en specifieke kennis over jouw lichaam. Algemene kennis kan je opdoen in boeken en tijdschriften en natuurlijk bij doktoren. En bij je medesporters, hoewel hun kennis erg anekdotisch kan zijn – alleen geldend voor hun lichaam of voor dat van hun nichtje ‘die dat ook had, of net iets anders’.
Eindelijk ben ik eens op tijd voor de uitverkoop. Ik heb dringend nieuwe schoenen nodig. Ik sport meer dan ooit en ruiger, vooral voor touwklimmen zijn hardloopschoenen niet gemaakt, de bovenkant slijt enorm snel. En ook van een paar mudruns gaan ze snel achteruit.
Loopschoenen zijn niet voor touwklimmen
Ik heb een paar Nike Ready gekocht speciaal voor de survivalruntrainingen die we gaan doen voor de run van maart volgend jaar. Voor de bootcamptrainingen heb ik op proef een paar schoenen gekocht met een flexibeler voorvoet, Asics Gel-Attract 2. Volgens de verkoper kan je voet daarin natuurlijker bewegen. De hak is nog wel hoog. De afstanden zijn niet zo groot, met veel onderbrekingen voor de oefeningen, zodat de voeten weer bij kunnen komen en langzaam kunnen wennen.
Survivalrunschoenen, maar zonder profielBootcampschoenen
Voor de duurtrainingen gebruik ik gewone hardloopschoenen, Brooks Glycerin 10 Medium.
Loopschoenen
Update 15 februari
De Asics Gel-Attract 2 schoenen hebben een te wijde hak. Ik heb er voor 6 euro een extra oog in laten zetten.
In een gesprek tijdens mijn behandeling raadde fysiotherapeut Herman Hessels mij het boek Elementaire trainingsleer van Tjaart Kloosterboer aan. Herman had het boek tijdens zijn opleiding moeten bestuderen.
Tjaart Kloosterboer is lange tijd schaatstrainer op nationaal niveau geweest ( en heel lang geleden één jaar lang mijn gymleraar ).
Het boek geeft een bundeling van kennis en ervaring van docenten trainingsleer aan het CIOS in Heerenveen ( Henk Gemser, Foppe de Haan en Henk Heising, ook niet onbekend ). Het is echt een basisboek. De inhoud :
Het begrip training
Trainingswetten
Energieleverantie
Uithoudingsvermogen : leer en methoden
Snelheid : leer en methoden
Kracht : leer en methoden
Lenigheid : leer en methoden
Coördinatie en techniek
Planning en periodisering
Het boek is van 1996, dus al wat ouder. In die tijd heeft de ontwikkeling van de sport niet stilgestaan en zal de trainingsleer ook wel veranderd zijn, maar de hoofdlijn die dit boek beschrijft zal evengoed nog overeind staan.
Elementaire trainingsleer en methoden, Tjaart Kloosterboer, 1996, isbn 9789060765692.
Sinds de eerste Mudmasters in de Haarlemmermeer heb ik een weerzin tegen hindernissen met electriciteit. Wat moeten die toch op zo’n parkours?
Mijn weerzin komt vooral doordat blootstelling van mensen aan electriciteit sinds de afschaffing van de electroshocktherapie bij mijn weten alleen wordt gebruikt om te martelen. Nu kan je sport in het algemeen en obstacle courses / mudruns in het bijzonder bizar en belachelijk vinden en een marteling op zich, maar voor alle obstakels behalve die electrische kan je trainen, zodat de marteling een makkie wordt en een bron van vreugde : dit is gelukt, dit kan ik.
Een boom kan je nog eens inklimmen, je kunt burpees doen om kracht te ontwikkelen, je kunt gaan hardlopen, van alles, maar electriciteit ? Je kunt een schrikdraad gaan opzoeken en dat een paar minuten vasthouden, maar je zult nooit beter tegen electriciteit kunnen. Het voltage verhogen zal ook niet werken. Er is geen vaardigheid die je kunt trainen om beter tegen electriciteit te kunnen. Je kunt jezelf niet beter isoleren, je kunt je zweten niet uitzetten om slechter te geleiden.
Kortom, wat mij betreft : schappen. En tot dat moment loop ik er gewoon omheen.
27 oktober 2013 – België. Nu we op vakantie zijn geweest in de Verenigde Staten, waar de Nederlandse afstanden lachertjes zijn, wilde ik eens ervaren hoe het is om voor één run een Amerikaanse afstand te doen. En dan ben je zomaar in België.
Het aanrijden was matig. De Belgische wegen hielden zich goed, op een enkele kuil in de snelweg na, maar bij het terrein zelf was geen parkeergelegenheid en de website verwees naar de naburige dorpen en de kusttram. Langs de hele Belgische kust loopt een tram. Belgen zijn vast een stuk zelfredzamer dan Nederlanders, want ik vond het maar lastig dat je na vijf uur rijden niet naar een parking geleid werd. Hoe de Belgen trouwens hun kust verknoeid hebben met dat aaneengesloten front van flats van zeven verdiepingen. De plaats van de run past daar prima bij : de legerplaats Kwartier Kamp, kaal en desolaat en net niet vervallen. Er stond een stevige wind.
Belangrijk voor de Belgische runs is het beschilderen van het gezicht. De verfstand had een centrale plaats in de inschrijfloods.
De startprocedure was anders dan die van de Nederlandse mudruns waar ik aan heb meegedaan. We moesten met 250 mensen in startkooien, een kwartier voor vertrek, aangegeven met startnummers en kleuren, maar in de praktijk kon ik er geen regelmaati in ontdekken. In de wind werd het een koud kwartier. Voordeel van de smalle kooien is dat de groep al vanaf het begin langgerekt is, wat opstoppingen voorkomt.
Ik heb dubbele gevoelens over de run. De tweede hindernis, zandzakken dragen, ging niet door omdat de zandzakken niet op tijd teruggereden konden worden. De derde hindernis was een huisje met een stroboscoop, een leuk experiment met je waarneming, ik kon me net nog oriënteren en rechtop houden, maar er kon maar één persoon per keer langzaamaan doorheen, zodat voor de deur een opstopping ontstond. De belachelijkste hindernis was een duinhelling met schuim. Het enige hinderlijke daaraan was dat je gedwongen werd tot wandelen omdat je niet kon zien waar je je voeten plaatste. Leuk was weer wel te merken hoezeer het schuim isoleerde. Ik kreeg warme benen.
Dan dat hele stuk over het strand, een kilometer of twee drie. Op zichzelf een goede hindernis, het was mega afzien, maar de zee was niet in het parcours betrokken. Een gemiste kans. Ik heb nog gedacht dat het vanwege de datum was dat de organisatie wilde dat je niet koud zou worden van nattigheid, maar meteen aan het begin werd je al natgespoten, dus dat kan het niet geweest zijn. Terwijl het zo simpel is : boei in het water, reddingsbrigade ernaast, klaar.
Er was wel een hindernis in het strand opgetrokken van twee diepe sleuven gevolgd door een berg van het uitgegraven zand. In één daarvan stond wat water, in de andere niet, maar in de loop van de run liep de kuil vol zand en werd de berg lager. Bovendien kon je er gemakkelijk langsheen. En hij stond na vijfonderd meter. Waarom niet op regelmatige afstanden nog zo’n hindernis ?
De laatste hindernis
Aan de andere kant
… waren een aantal tophindernissen opgebouwd, vooral leuk omdat ze lang waren. Zoals de army drill een afwisseling van tijgeren, opdrukken, klimmen, onder camouflagenetten een lange helling op, twee andere tijgerplekken, niets zo zwaar als lang tijgeren. Hellingen met vrachtnetten omhoog en zigzaggen omlaag. En er waren muren waar je op eigen kracht overheen kon, ook een pluspunt. EN ER WAREN WARME DOUCHES IN GROTE HOEVEELHEDEN !!! Koud water gaat ook prima, maar dat de organisatie dit geregeld heeft verdient een compliment.
Kortom, een leuke, lichte zondagmiddagbezigheid met een aantal verbeterpunten voor de organisatie.
