Tag: OCR obstacle course racing

Op 23 oktober werd ik opgenomen in het ziekenhuis met de verschijnselen van de ziekte van Weil : hoge koorts, nierfalen, leverontsteking en bijkomend lage bloeddruk en gevaar voor shock. Ik heb vier dagen met koorts van 39-40 graden in bed gelegen, te weinig gedronken, eten ging nauwelijks. Ik ben 4 tot 5 kilo afgevallen. Na het eerste antibioticum verdween de koorts. Verder 3 dagen lang 3 liter infuus per dag. Na vier dagen weer naar huis.

De ziekte van Weil is een van de Leptospirose-ziekten, verwant aan modderkoorts en melkerskoorts. De sterftekans bij de ziekte van Weil is 5%. De bacterie die de ziekten veroorzaakt komt het lichaam binnen door wondjes of de slijmvliezen. De bacterie die de ziekte van Weil veroorzaakt wordt verspreidt door ratten, via hun urine, met name in buitenwater. Gevallen van de ziekte moeten gemeld worden aan het RIVM. Dit registreert ongeveer 30 gevallen per jaar. Gezien het aantal mensen dat elk jaar in buitenwater zwemt ( en aan mudruns meedoet ) is dit een heel laag aantal en is het risco op de ziekte uiterst klein. Ik heb pech gehad. Bijkomend voordeel : een infectie biedt waarschijnlijk jarenlange bescherming.

De nasleep hangt af van de ernst van de ziekte. In mijn geval gaat het herstel ongeveer zes weken duren. De nieren en de lever doen het weer, maar het uithoudingsvermogen is weg en de opbouw gaat langzaam. Enige belasting van betekenis is in de eerste week onmogelijk. De spiermassa is zichtbaar verminderd.

Zie de richtlijn Leptospirose van het Landelijk Centrum Infectieziekte.

Het was prachtig weer, lekker zonnetje, lekker warm, het parcours was als het voorgaande jaar, ik herkende stukken, en toch, het viel tegen. Vanaf de eerste sloot waar we met een massa doorheen liepen tot het eind van het parcours, zelden werd mijn enthousiasme opgewekt.

Wat ongetwijfeld ook aan mijzelf lag, allereerst omdat ik weinig getraind had, niet op de 18 km waar ik voor had ingeschreven, een jaar geleden. Eigenlijk heb ik sinds het begin van mijn blessure in mei geen langere afstanden gelopen dan één kilometer achter elkaar. Geen goede voorbereiding. Van tevoren had ik al bedacht dat ik de afslag naar de 12 km route zou nemen, wat op de afslag wel een opluchting was maar helemaal niet prettig voelde, meer een afgang. Toch waren ook 12 km eigenlijk te veel.

Het zat ‘m ook in het evenement zelf. De onontkoombare bassen van de ‘muziek’, het feestterrein, waar het vooral om geld verdienen lijkt te gaan, en dan te weten dat de deelname al 50 euro kost. Het opgeklopte startritueel, waarom zijn mensen zo volgzaam ? In de eerste sloot ergerde ik mij aan de drie rijen dik van hondeden meters lengte, de gilletjes van sommige vrouwen ( wat verwacht je dan van een race die Mudmasters heet ? ), het opgeblazen bravoure van sommige mannen. Opstoppingen in de tweede sloot, en de derde, en de vierde. En het is toch eigenlijk gewoon een lang eind hardlopen met een beperkt aantal hindernissen. Misschien wordt het weer tijd voor iets anders.

11 km hindernisrun, 600 m zeezwemmen en 18 km atb-fietsen. Ik had me er bijzonder op verheugd, maar veel te weinig getraind – blessure, vakantie. Het was prachtig weer, zon, warmte, windje. Bij de start bleken we met nog geen tien man / vrouw te zijn. Ik liep in na eerste vijfhonderd meteen tweehonderd meter achter. De rest van het lopen deed ik alleen. Het is makkelijker als je gewoon achter anderen kunt aanlopen en niet zelf de route hoeft te zoeken, waarover later meer. Het lopen ging aardig, gezien de trainingsachterstand. Er waren maar weinig hindernissen van betekenis, waardoor de loop meer op een wandeling door de duinen leek, een prachtig decor om doorheen te lopen. Kwam ik nou in de verleiding om bramen te plukken ?

Het zwemmen : zes keer honderd meter van redder naar redder. Ze stonden gewoon als boei in het water, waarvoor dank. Als je vlak achter de branding zwemt lijken de golven hoog. Enig ritme is onmogelijk. Na de eerste keer de schoenen uitgedaan. Halverwege viel het zwemmen een beetje in het water doordat de reddingsmensen vonden dat er een onderstroom stond die je de zee insleurde – had ik niets van gemerkt – maar ik mocht niet meer zwemmen. Honderd meter lopen door de branding is flink zwaarder dan zwemmen.

Bij de fietswissel bleek ik vreselijk slecht voorbereid : geen handdoek, geen droge kleren, geen eten, geen drinken. Eerst een heel stuk fietsen over de dijk naar een hotel met een kanon (…), tien squats met de fiets op je hoofd, daarna datzelfde stuk terug. Vooral leuk met wind in de rug. Het moet de bedoeling zijn geweest om binnensdijks heen te fietsen, maar ik twijfelde over de kleur van een markering ( rood ipv paars ) en heb waarschijnlijk de afslag gemist. Afgezien van de squats geen hindernissen hier, wat ik jammer vond.

Na de dijk een stuk over het strand. Het was vreselijk. Ik was toch wat moe geworden ( uitgeput, uitgedroogd en uitgehongerd ) en om de haverklap liep de fiets vast in het zand. Hoe ik mijn hoofd er ook over brak, ik kon niet uitmaken waar het strand het hardst was. Achteraf waren mijn banden waarschijnlijk te hard opgepompt, waardoor ze in het zand sneden, maar dit was pas de derde keer dat ik op een ATB reed en ervaring met zoveel rul en nat zand heb ik niet. Ik durfde geen lucht uit de banden te laten. Met het idee dat je meer kunt dan je denkt heb ik mijzelf naar de finish laten ploeteren. Ondanks enorme inspanningen ging ik nauwelijks harder dan vaders die hun kinderen duwden.

Bij de finish, bovenaan een trap op de dijk, vroeg  ik een al gefinishte triatleet waar ik me moest afmelden.  Ik bleek van de verkeerde kant te zijn gekomen. Hij ook.

Maar …

… er zijn nog wel wat verbeterpunten. De route was niet goed aangegevenen hoewel het routezoeken op deze manier een extra uitdaging toevoegde aan de run, dat is alleen leuk zolang je de route vindt. Ik kwam mensen tegen die de weg kwijt waren geraakt.

De gebrekkige  route kwam niet alleen doordat markeringen weggehaald waren, zoals de organisatie zei. Bij een keuzemogelijkheid moet de juiste keuze van zichtbaar zijn en na de keuze bevestigd worden. Eén lintje aan een tak is niet genoeg. Markeringen horen aan de buitenkant van een bocht, niet aan de binnenkant, achter een uitstekende, bebladerde tak. Hoeveel te meer lintjes je ophangt, hoeveel te meer moeite het vandalen kost de hele route te vandaliseren.

De aanwijzingen van de helpers op de fietsroute leken erop te wijzen dat zij het ook niet allemaal wisten. Eén keer werd ik de verkeerde kant opgewezen. Bij splitsingen in de route werken met bordjes met pijlen en alle soorten runs benoemen bij de pijl die op hun van toepassing is.

Er waren te weinig hindernissen. Er waren gemakzuchtig op een pad gelegde tonnen waar je gewoon langs kon lopen. Er waren belachelijke hindernissen, zoals rollen door meel en stroop, wat ik dan wel weer braaf deed. Er was iets met ballen van een duin af en snorren tekenen, wat ik helemaal niet begreep. Er was wel redelijk wat water. Dat vind ik altijd leuk en het was prettig op deze warme dag.

Het grootste deel van het fietsen was langs de dijk heen en weer ( hoewel het veel kortere stuk over het strand slopend was, echt heel zwaar ). Halverwege moest je dan 10 squats doen met je fiets boven je. Oké, vooruit, maar waren niet wat meer fietshindernissen mogelijk geweest ?

Kortom, een mooie dag, een prachtig idee, waarvan het me verbaast dat maar tien mensen in Nederland dat met mij vinden, maar de uitvoering kan beter. Aan het enthousiasme van de organisator ligt het in elk geval niet.

Mijn foto gevonden van de Strong Viking Run, van zaterdag voor een week. Dit is in een hindernis van 4x { 5x ( modderhoop – moddersloot ) + 10 m tijgeren onder prikkeldraad door }. Zwaar en leuk. De moeilijkste hindernis was de bijna laatste : van 6 m in het water springen. Ik word nooit echt gelukkig van hoogte, maar er was een bewakingsmevrouw die me de tip gaf naar voren te kijken en naar voren te springen. En dat werkte.

Eigenlijk ben ik geblesseerd, maar de run is te leuk om niet aan mee te doen en ik heb me vorig jaar al ingeschreven. Dus ik ga toch. Tot mijn verbazing gaat het lopen goed, nou ja, niet slecht. Einde blessure dus.

De run begon met een vernieuwing : een 2m5 m hoge muur. Een prima uitvinding! Op die manier werd het veld meteen gedoseerd op het parcours losgelaten. De tijdwaarneming lag heel handig na die muur.

Het duurde even voor het eerste water verscheen, op de paar plasjes vlak na de start om de voeten nat te maken. Maar na een of anderhalve kilometer door het bos waren daar eerst een modderopwarmertje gevolgd door een enorm traject trenches en prikkeldraad om onderdoor te kruipen. Fantastisch. Dat mag best een paar keer herhaald worden. Volledig bemodderd ging het met een ruime omweg terug naar het startgebied, waar we lekker konden schoonspoelen in het water. Op een creatieve manier werd de route naar de finish gekruist : onder een vlot door. Daarbij kon je niet zien waar je weer boven water kwam, wat het spannend maakte. Het lekker warme water ( vermakelijk : op het strand zat een rij mensen de modder uit hun schoenen te spoelen ) werd meteen verwisseld voor ijswater, gevolgd door de vreselijke electrocutiehindernis. Ik sla hem altijd over, martelwerktuigen horen niet op een sportfeest, we doen ook niet aan waterboarding, maar ik hoorde gemopper dat er te weinig prik op stond …

Volgde nog een heleboel klimhindernissen en een aantal krachthindernissen zoals hout slepen en houtblok tillen. Ook leuke aanvullingen. Het zat allemaal goed in elkaar. Hoogstens was de loopafstand tussen de hindernissen soms wat lang. En als je zoals ik alleen meedoet heb je soms niemand die bereid is de rug gedragen te worden of je over een hindernis te helpen, hoezeer dat ook aanbevolen wordt.

Voor mij was de springschans op het eind de moeilijkste hindernis en de grootste uitdaging. Dankzij de toezichtsmevrouw heb ik hem niet overgeslagen. Ik was al op de terugweg maar zij overtuigde mij dat je vooruit moest kijken en niet naar beneden. Dat werkte prima. Eigenlijk had ik hem nog een paar keer moeten doen. Volgend jaar !

Mooi weer, lichte, kleine loop rond het dorp, hoewel ik een paar niet-recreatieve hindernissen niet kon, bijvoorbeeld een reekst klompen aan een plank waar je hangens langs moest. Te scherpe randen. Wel een lange apenhang gedaan. Veel water, heel vies water, maar dat is altijd leuk en, gezien de temperatuur, niet onprettig. Er deden een hoop kinderen aan mee, meestal met vaders ( nou niet meer jammeren, je bent toch flink, even doorzetten – ik betwijfel of dat de liefde voor de sport vergroot 🙂

In een korte serie trainingen door Marcel Copini ( van Copini Buitensport ) en Nienke Schram is de Fitplan-bootcampgroep klaargestoomd voor de survivalrun in Kootstertille, natuurlijk de korte 7 km recreantenrun, je moet niet overdrijven. Op een aantal zaterdagen en zondagen hebben we de kneepjes uitgelegd gekregen en de spieren meer of minder getraind. Er zit komt nog een hoop techniek kijken bij de apenhang, het touwklimmen of de swing over ( omhoog klimmen aan bijvoorbeeld een touw en dan duikelen over het touw, de balk of de tak waar het touw aanhangt ).

De verwachtingen in de groep waren uiterst verschillend : sommigen waren in blijde verwachting maar anderen verwachtten een hel. Gelukkig was het fantastisch mooi weer, 15 graden, begin maart ( ! ), wat voor sommigen weer niet heldhaftig genoeg was. Vorig jaar lag er sneeuw. Dat was pas bikkelen …

De start vond plaats op het plaatselijke sportpark, waar wij werden verwelkomd door een muziekkorps. In al zijn kneuterigheid gaf dat een geweldige vriendelijke en ontspannen sfeer, anders dat de opgeklopte drukte van een mudrace met zijn pompende decibellen. In de kleedkamer werd mij vriendelijk gevraagd of ik het niet te warm zou krijgen met de drie lagen bovenkleding die ik aantrok. Aardig.

Het rondje om het voetbalveld meteen vanaf de startlijn was onverwacht zwaar, met de ring van vlechtmetaal. Die droeg wel veel makkelijker en prettiger dan de traditionele boomstam, maar woog evengoed meer kilo’s op het eind. De eerste uitdaging was het polsstokspringen. De sloot was niet eens zo breed, om de wachtrij te vermijden sprongen sommigen na een aanloop droog naar de overkant, maar met polsstok haalde ik het net en kon ik net voorkomen dat ik terugviel.

Verder konden wij ons vermaken met de gebruikelijke hindernissen, veel swingovers, wat apenhangen, alleen veel meer dan bij een obstacle course. Er was minder modder en minder water ; het parcours was berekend op kou. Er was weer wel boogschieten ( maar één keer, helaas, hij was wel raak ! ). Ronduit slopend waren de hindernisseries, waarvan wij twee moesten nemen. Vooral die bij de eindstreep was erg. Eerst een stukje apenhang, dan onder een net apenhangen, wat gek genoeg een stuk zwaarder is dan aan een touw, en aan het eind van het net om de balk heen waar het net aan vast zat. Vervolgens hangend aan dwars op de bewegingsrichting hangende balken naar de laatste hindernis, een bandenrij, die door de vermoeidheid moeilijker was dan gewoonlijk. Aan het eind wachtte dan nog een schuine balk, waar je gelukkig gewoon vanaf mocht glijden.

Ik was op, maar kon in het tevreden bezit nog van mijn polsbandje ( alle hindernissen gehaald ) een slinger aan de Bel van Minne (…?) te geven.

Alle vrijwilligers en organisatoren hartelijk dank.

Op 31 augustus organiseert het Lijfstijl Centrum in Den Helder voor het eerst een cross-triathlon : 0,8 km zeezwemmen, 18 km fietsen ( ik neem aan op een ATB ) en 11 km hindernisbaan. Ik heb me ingeschreven, het lijkt me fantastisch. Ik moet nog wel een beetje trainen, wat duurvermogen opdoen bij het het zwemmen. Als het wat warmer gaat worden af en toe een rondje fietsen. Enneh, zorgen dat ik aan een fiets kom, want die heb ik niet.

Informatie op http://www.ultimatecrossrun.nl/activiteit/crossathlon/

Op 3 juni 2013 heb ik geschreven over de regain, de beweging van hangen aan een touw naar liggen op een touw . Op internet vond ik twee filmpjes, één van een survivalist en één van de Britse mariniers. De survivalmanier lukte op den duur ten koste van pijn en blauwe plekken in de oksel ( ik ben niet ’s werelds grootste gymnast ). Die van de mariniers is helemaal een onnavolgbaar wonder van techniek en vast ook van kracht.

Ik heb er nu zelf één bedacht – ik ben vast niet de eerste – met in het achterhoofd de beweging waarmee je bij de EHBO met gemak zware mensen van de rug in de stabiele zijligging draait door aan een opgetrokken knie te trekken.

De truuk :

1. Je hangt aan een touw en je gaat rechtsom naar liggen op het touw ( ik ben rechts, als je links bent doe je het tegengesteld ).
2. Je rechterbeen moet vrij zijn om te bewegen.
3. Breng je kruis naar het touw. Je bovenlichaam hoef je niet naar het touw te trekken.
4. Strek je rechterbeen over het touw uit naar links. Hierdoor kantelt je heup naast het touw.
5. Als je het been zo ver mogelijk strekt en het naar de grond beweegt rolt je heup al bijna op het touw.
6. Trek je bovenlichaam naar het touw en beweeg je rechterbeen naar de grond. Je lichaam begint op het touw te rollen.
7. Volgens mij helpt het als je je hoofd zo laat mogelijk omhoog brengt.  Als je het te vroeg doet maak je je rug bol. Dat bemoeilijkt het rollen. Op de video doe ik het typisch niet, misschien doet het er niet toe.

De beweging begint bij 0:10.