
De dag begonnen met een paar keer het kanaal op en neer zwemmen.

De dag begonnen met een paar keer het kanaal op en neer zwemmen.
Peter R. de Vries vermoord. Nu moeten we het zelf doen.
Wat roept de titel hierboven op ? Ongeloof ? Schouderophalen ? Hoofdschudden ? Tom Dumoulin won de Giro in 2017 alweer, maar slechts één keer. Daarvoor waren er sinds mensenheugenis geen Nederlandse winnaars van grote ronden. Er zijn eigenlijk maar heel weinig Nederlanders die ooit een grote ronde wonnen. Dus klopt niet, die titel.
Fout. De titel is juist. Gister heeft een Nederlander voor de vierde keer de Ronde van Italië gewonnen. Hij is alleen van het verkeerde geslacht, hij is een zij en zij heet Anna van der Breggen.
Hier in het westen is ‘zen’ gelijk geworden aan ‘ontspannen’ of ‘verheven boven de woelingen van de wereld’. Zen is geluk. Kijk maar in de Happinez of op Instagram. Ga je dan zen beoefenen om meer van dat goede gevoel te krijgen dan schrik je wel even. Een half uur in de voorgeschreven houding zitten doet zeer op plekken die je niet kende. En die gedachten en gevoelens laten wegdrijven als wolken aan de hemel klinkt gezellig maar is een hele klus, waar je steeds weer in faalt en, al zegt de leraar dat het je niet zal lukken en dat dit niet erg is, falen voelt niet ‘zen’.
Zen betekent dan ook niet ‘geluk’ maar ‘dharma’. Het is verjapanst verchineest Indisch. En ‘dharma’ betekent regels. Niks ontspanning, bevrijding ( vrijheid ) en geluk. Het opheffen van het lijden gaat niet over rozen en het achtvoudig pad is geplaveid met gedragsnormen, waarvan buigen voor de ruimte, voor het kussen, voor het Boeddhabeeld, voor de leraar en voor de thee slechts bijkomstigheden zijn. Zen gaat helemaal niet over geluk maar over compassie. En compassie is een versluierend woord dat mededogen, medeleven, medelijden, erbarmen betekent. Kortom, de opheffing van het lijden vind je in de verbinding met de ander. Niet in je eigen geluksgevoel.
’s Middags naar het naaktstrand. Het valt me op dat er zijn steeds meer vrouwen, ook alleen. Het strand is veiliger geworden na de herinrichting. Misschien ligt het ook aan #MeToo en de voortdurende aandacht voor seksueel grensoverschrijdend gedrag. Ook voor mij is de sfeer ontspannener en ongedwongener.
Kampeer bij Elspeet. Het is vreselijk koud. Ik zit te eten als een wild zwijn langs komt wandelen, op ongeveer vijftig meter. Hij is net zo hoog als ik, als ik zit. De eerste nacht lig ik in het bos in de nieuwe, tweedehands bivakzak van het leger. Het is nat, het regent en aan het eind van de nacht is de bivakzak kletsnat en doorgelekt. Het ding ademt niet alleen naar buiten, ook naar binnen, blijkbaar. De slaapzak is nat. Ik ook. De volgende nacht slaap ik in mijn tent. The new outsiders niet reizen, geen spullen
Naakt protest bevestigt de norm. Als je naaktheid gebruikt om te protesteren zeg je ‘dat waar ik tegen prostesteer is zo vreselijk, dat ik nu alleen nog het ultieme kan doen om mijn protest te laten horen : het naaktheidstaboe doorbreken’. Je bevestigt zo de norm, dat een naakt lichaam alleen in uiterste nood in de openbaarheid getoond mag worden.
Blote voeten zijn gevaarlijk. Volgens deze website is buiten lopen op blote voeten niet ongevaarlijk ( link ). Je kunt vreselijke ziekten oplopen doordat aaltjes via je voetzolen je lijf binnendringen. Wikipedia is het ermee eens. Hier is de link naar de vreselijke hookworm-infectie.
Tarpoefeningen. Oefen met de tarp in de tuin. Leer een slipknoop om een scheerlijn te stellen, dus met alleen een knoop en zonder ijzeren of kunststof dingetje. Ga er gelijk lekker in slapen. Alleen schijnt een straatlantaarn pal in mijn gezicht :-(.
Het Nederlandse bedrijf Living by nature biedt een jaaropleiding leven in de natuur aan voor € 3.000. Het is een interessant programma.
Wanderen. Blader weer eens door The wander society van Keri Smith. In het Engels klinken to wander en to wonder bijna hetzelfde. To wander betekent dwalen, wandelen, zwerven. To wonder is benieuwd zijn, zich afvragen, zich verwondereren. Een selectieve bewerking van blz. 3 en 26 : Plan niet, ga. Je hebt alles wat je nodig hebt. Wees aandachtig. Luister. Ruik. Proef. Kijk. Voel. Wees je eigen wilde natuur. Vergeet moraal. Ga naakt.
Natuur in Nederland. Het valt best mee met de natuur in Nederland. Natuur is overal :
Laura Zerra. Vind Laura Zerra terug op internet : laurazerra.com en instagram. Ze is één van mijn helden. Ze deed mee en doet nog steeds mee aan Naked and afraid, een serie op Discovery, of beter ‘naakt en niet bang’, de deelnemers zijn helemaal niet bang. Uitgeput en afgemat, maar niet bang. Na de aflevering waarin ze de 21 dagen uithield werd ze ingevlogen toen een deelnemer in een volgende aflevering het niet meer volhield. Dus even bellen, hup, naakt en met één ding het bos in. Ze heeft in de tiende serie 14 dagen overleefd in de toendra van Alaska, samen met een man en met alleen een pan en een parang, geloof ik. En een aantal dierenvellen. Verder naakt. Geweldige mentale kracht. Overleven is een mentale zaak, vindt ze. Ik zou het niet kunnen.
OA tweede reeks. Brit Marling blijft een mooie actrice, misschien wat beperkt, maar ik heb bewondering voor de carière die ze opbouwt, rond zichzelf in sterke vrouwenrollen. Al beginnen haar filmprojecten wel op elkaar te lijken. OA is een rare serie, soms potsierlijk, soms te uitleggerig. Deze tweede reeks ontspoort een beetje. Maar wel intrigerende gedachten.
Twee video’s over buiten : Wilderness – The Call of the Wild ( vimeo ) en Pursuit ( vimeo ). En dan Stef Roberts, illustrator slaapt in het bos.

Madelieven op het naaktstrand van Leeuwarden. Het is prachtig en warm weer aan het eind van de maand.


Fitgirl. Onderwijzeres doet mee aan de Nederlandse Miss bikini contest, of zo iets. Wat een wereld, verbijsterend. Ze is best mollig om mee te beginnen, dus ze moet afvallen. Ondertussen bouwt ze spieren. Dus, naast haar baan ( ! ), urenlang in de sportschool en eindeloze hoeveelheden kipfilet, broccoli, tomaat, komkommer en ei. Haar gezicht verandert in een doodsmasker, ik kan het niet anders noemen. Hilarisch vind ik de twee spuitcabines, waar de deelnemers aan de wedstrijd zonnebankbruin gespoten worden met van die verfspuiten op luchtdruk, waar ze ook auto’s mee spuiten. Op het eind is juf weer de oude, mollige vrouw, die ontspannen een grote patat wegkauwt.
Ik heb mijn Netflixaccount verwijderd. Ik kijk af en toe wat filmpjes op youtube. Vooral die van lindybeige, over, hoe zal ik het samenvatten, historische krijgskunde, met een sterk Britse inslag ( Britain is best ).
Road to Wellville, zulke grappige muziek. Ik vond het eindelijk op youtube.
En deze bestaat ook al wat langer : Merol, Kerst met de fam ( ik weet, Hou je bek en bef me is recenter, maar Kerst vind ik grappig ).
Trainen als een topatleet, Annemerel de Jongh. Ze was al hardloopblogger maar pakt haar streven naar een toptijd – voor haar doen – op de marathon professioneel aan. Met een deskundige trainer, een sportarts, een sportpsycholoog, een diëtist en een fysiotherapeut. En het werkt, maar niet dan nadat ze vlak voor de beslissende marathon geblesseerd raakt. Een zegen voor het boek, dat nu ook verslag doet van dat andere deel van het topsportersleven, de revalidatie en het omgaan met tegenslag. Het boek leest als een trein, Annemerel is openhartig en ik leer er veel van.

Verdiep me in de oorsprong van de Lebensreform, een beweging die ontstond door de negatieve effecten van de industriële revolutie en onder invloed van de romantiek. De beweging wil terug naar de natuur : gezonde voeding, lichamelijke oefening, kortom : naturisme. De beweging heeft verbindingen met het nationalisme, het Nazisme en het fascisme, maar met deze ‘ismen’ bestaan ook breuklijnen ( de romantiek kan doorgetrokken worden naar het niveau van de natiestaat ).

Verf een symbool voor natuur-isme. Jinjang in groen en blauw voor ‘natuur’, een gele ring eromheen voor de zon als energiebron en daar een rode ring omheen voor ‘houden van’. Een soort cryptogram.
Leer in de auto naar en van het werk vogelgeluiden van een cd. Ook zonder oefenen kent iedereen denk ik een heleboel geluiden, zoals die van de mus, roek, Vlaamse gaai, ekster, koolmees, vink, merel, lijster, eend, reiger, kopmeeuw, scholekster, kluut, boerenzwaluw, kauw, gans, tjiftjaf en spreeuw. Dat zijn toch al 18.
Ga vier keer in de week naar de sportschool, waar ik vooral probeer mijn stabiliteit en balans te verbeteren. Ik ben druk met de BOSUbal en met lunges in alle richtingen en met lichte gewichten. Daarnaast doe ik wat ouderwetse oefeningen met een gewichtstang : squats en voorslagen. Al die machines laat ik links liggen.
S. en ik gaan twee dagen naar Vlieland. De zon schijnt heerlijk, maar de wind is erg koud. Twee dagen buitenshuis eten, wat wandelen en het enige rondje fietsen dat je op Vlieland kunt fietsen. Natuurlijk moet ik even in zee. Het lukt me om een meter of vijftig te zwemmen in kniediep water met een behoorlijke stroming ( afgaand water … ). De temperatuur van het water valt met erg mee. Ik had verwacht dat ik flink zou gaan klappertanden nadat ik de kleren weer aan had, maar niet. De Vliehorsexpressen zaten ook op deze zondag al weer helemaal vol.

Aan dit boek van Andrea Hejlskov ( zie ook boeken in ‘februari’ ) zit een irritant trekje. Ik weet niet goed hoe ik het benoemen moet. ‘Zelfingenomen’ misschien. Ze het bos in, gedreven door onvrede met het eigen bestaan ( stress, overspuldheid en chronisch geldgebrek ). Ze heeft kritiek op de maatschappij. Ik denk dat die in elk geval samenhangt met die onvrede met het leven, misschien wordt die erdoor veroorzaakt. Maar de samenleving bestaat uit mensen, onder andere uit mij, dus maatschappijkritiek is kritiek op mij. Wat mij stoort is, dat zij haar keuze, of misschien alleen het rigoureuze van de breuk, als de juiste weg stelt en dat haar keuze kritiek is op mensen die deze, rigoureuze, keuze niet maken, op mij dus. Er zijn, denk ik, vele mensen, de meerderheid van onze samenleving, die zich ondanks allerlei weerzin voldoende prettig voelen in de samenleving zoals hij is. Ik vind : doe wat je vind dat je moet doen, om welke drijfveer dan ook, maar vind niet dat anderen dit ook moeten doen.
Op haar website las ik, dat ze kritiek krijgt op het gebruik van gereedschappen, zoals kettingzagen en bosbouwmachines. Haar weerwoord is, dat je in het bos praktisch wordt en daardoor dit aspect van de maatschappij omarmt. Hier klinkt opnieuw in door, dat mensen die in het bos wonen het goede doen. Ik vind het argument van ‘het is praktisch’ volledig voorbijgaan aan het ontstaan van de gereedschappen. Daarvoor is precies de maatschappij nodig die zij afwijst.
Ze woont nu weer in Denemarken. De reden is, dat ze eigenaar wilde zijn van de grond waarop ze woont. Andrea, niemand is eigenaar van de grond. Ik vind het raar dat je je website tooit met de ‘A’ van de anarchisten, je jezelf iets als ‘sjamaan’ noemt en dan verlangt naar het bezit van grond. Die is voor anarchisten en sjamanen niet te bezitten. Eén van de basisdiscussies binnen het anarchisme is het bezit. Eén van de basisgegevens van uitbuiting is het bezit van eerste levensbehoeften.
Nadat het nieuwe scherm van mijn oude telefoon na drie weken rechtszijdig verlamd is geraakt koop ik een nieuwe. Ik installeer alleen de hoognodige apps : Whatsapp, OneNote ( dat ik aan het uitfaseren ben ), een agenda-app, waar ik zelfs voor betaald heb, Het weer in Nederland, browser, NPO1, de bankapp. Helaas kan ik niet van de googlerommel af die ik nooit gebruik.
Ontdek Marisa Papen. Ze is een naaktmodel. Het internet staat natuurlijk vol met haar foto’s, maar ze noemt in één van haar interviews de vier afspraken ( overeenkomsten of akkoorden : agreements ) van Don Miguel Ruiz als levensleidraad. Ze lijken erg op de vier deugden – het zijn er ook vier. Ha. Ha. :
Ze maakte nogal gedurfde foto’s in of bij heilige plaatsen. Je kunt je afvragen waar dat nu goed voor is – ze hoopt er zelf het taboe op naaktheid mee te bestrijden ( en ze is wel comfortabel in haar vel ) – maar ze moet wel stalen zenuwen hebben, en haar fotograaf ook.
( voortgaand op januari 2019 ) Het verschil tussen mijmeren en mediteren is de aandacht. Bij mijmeren laat je je verhalenmachine zijn gaan gaan. Er gebeurt van alles in het hoofd. Als er drukte of boosheid of verdriet in het hoofd zit, gebeurt dat. Dan ontspan je niet, maar ga je malen. Misschien werkt dat ook wel ontspannend op de lange termijn. Bij mediteren richt je de aandacht steeds weer op iets. Het maakt niet uit waarop. Het is een aandachtsoefening. Je bent bezig.
Douche buiten. Geniet van de zonsopkomst en de zang van vogels.
Sneeuwklokjes en heel veel crocussen en eind februari het eerste speenkruid, op een plekje in de luwte en in de zon.
Helge van Steinunn Sigurðhardóttir. Ik kom er niet doorheen. Hoofdpersoon is … Helge, schapenboer(in) in IJsland. Korte zinnen, wat past bij haar. Maar het verhaal spreekt me niet aan. Op de achterflap is sprake van dat Helge een modellenbestaan opgeeft om boer te zijn, maar dat modellenbestaan is nooit echt van de grond gekomen. Eigenlijk gaat het over een schapenboer op IJsland.
Zoutpad van Raynor Winn.
Wij in het wild van Andrea Hejlskov, over een Deens gezin dat in een hut in Zweden gaat wonen. Het verhaal is me te gemakkelijk. De schrijfster wijst de huidige maatschappij af, of heeft er kritiek op, maar blijft er wel met één voet in staan. Ach, waarom ook niet. Ik zou het meer doen van ‘dit is mijn keuze, wat jullie doen moet je zelf weten’. Ze gebruiken bijvoorbeeld allemaal gereedschappen. Die zijn van metaal. Om metaal te maken heb je hoogovens nodig en brandstof en erts. Er moeten mensen werken in de hoogovens en mensen moeten de brandstof winnen en het erts. Dat moet georganiseerd gebeuren. Ik vind het wel belangrijk dat die mensen ook een prettig leven kunnen hebben, ook als dat niet in het bos is.
En My first year in the Siera van John Muir is aangekomen.
( naar aanleiding van het boek Weg ermee van Dennis Storm ) ´Hebben´ kan ook slaan op herinneringen, zoals foto´s van een gebeurtenis die je wilt hebben, vasthouden. Het staat al in de Bijbel, in het verhaal dat Elia en Mozes terugkomen op aarde om Jezus te ontmoeten en Petrus tenten wil bouwen om de gebeurtenis vast te houden. Zo kan je ook gedachten willen vasthouden. Een tuin bij mijn werk staat elk jaar vol met winterakonieten en sneeuwklokjes, echt het einde van de kou en het donker. Ik wil er elk jaar foto’s van maken – ik wil het geluk houden. En elke keer dat ik foto’s maakte was ik teleurgesteld omdat het plaatje niet de ervaring bracht van het kijken op een zonnige dag in de winter. Ik kan de ervaring niet hebben, alleen ervaren.
Lid geworden van een sportschool. Sport nu in de pauze, vier keer per week. Doe stabiliteit en kracht, in de vorm van squats. Het werkt goed tegen stress. Als je door stress cortisol aanmaakt kan je dat kwijtraken door energie te verbruiken door lichamelijke inspanning. En het verzet de zinnen.
Stop met dagelijks mediteren. ’s Ochtends wakker worden en dan lekker liggen te mijmeren is ook heel rustgevend. Wat is het verschil tussen mediteren en mijmeren ? Meditatie is Latijn en betekent overdenken, maar tegenwoordig is het stil zitten en gedachten laten gaan. Contemplatie is de Christelijke vorm van meditatie. Je neemt bijvoorbeeld een Bijbelverhaal en denkt erover. Dat lijkt meer op het Latijnse mediteren. Het nieuwe mediteren komt uit het boeddhisme. In dat soort meditatie volg je je ademhaling of breder, wat in je lichaam gebeurt. Bij zenmeditatie heb je een vorm waarbij je op een koan kauwt, een onlogisch raadsel ( wat is het geluid van een klappende hand ? ). Dat lijkt weer op contemplatie – maar dan anders.
Mijn telefoon gaat stuk. Doe meer dan een week zonder, wat best gaat.
Loop zo veel mogelijk op blote voeten, zolang het een beetje sociaal acceptabel is.
Zwem een paar keer, nou ja, het water in, hoofd onder water, een paar slagen en dan gauw terug. Het water is erg koud. Maar na het zwemmen uit het water zijn is wel lekker. Douche wel de meeste ochtenden buiten. Het uitzicht is, als altijd, veel mooier dan binnen.
Weg ermee, Dennis Storm. Het is niet alleen goedkoop, maar ook erg. De inhoud is eigenlijk ‘weinig spullen is goed ; het zorgt voor rust, ontspanning en concentratie’. Na de helft van de 109 bladzijden wist ik het wel. Wat mij wel verraste en plezierde was dat Dennis Storm citaten uit Kinderen van moeder aarde aanhaalt en dit boek een belangrijke inspiratiebron voor hem noemt.
The wander society, Keri Smith. Een vakantiedoeboek voor volwassenen, een boek om elke dag vakantie te maken, een verzameling fragmenten. Het is het verslag van de tocht van de schrijfster, die begint met de aantekening in een boek. Die leidt naar een geheim genootschap. Dat ze misschien zelf bedacht heeft. Het is toch raar om een boek te schrijven over een geheim genootschap, dat je na aan het hart ligt. Dat is niet het idee van geheim.
Irritant is dat het boek de oplossing geeft voor een goed leven. Doe dit en je wordt gelukkig. Irritant is ook het gebruik van het woord wanderen. Dat is verengelst Nederlands, de vertaling van to wander, struinen. In het Engels klinkt er ook to wonder in door, verwonderen, maar in het Nederlands heb je die dubbele betekenis niet. Wandelen is alleen maar lopen Dwalen misschien in de buurt maar is het ook niet. Het boek legt ook veel te veel uit.
Wel mooi : “Realiseerde me dat HWG [ Het Wander Genootschap ] voor mij werkt omdat ik heel introvert ben. Ik vind het geweldig dat ik niet met ande mensen hoef te communiceren terwijl ik toch deelneem aan een groepsactiviteit. Wat het concept betreft lijkt het op radio ( realtime ). Ik heb hier vaak over nagedacht met btrekking tot mijn eigen boeken ( Wreck ). Mijn jongere versie ( tiener ) had graag deelgenomen aan zo’n soort gemeenschap waarvan de leden elkaar niet ontmoeten.” Bladzijde 131
Struin in Leaves of grass van Walt Whitman ( naar aanleiding van The wander society ), lee s ook Natuur in mensenland, Vrede en oorlog van Jonathan Hoslag en Heuvels van het paradijs van Mineke Schipper.