Gewoon een paar rommelfoto’s, zoals het gebied nu eenmaal is.
Bomen op de Veluwe
Jeneverbessen op de Veluwe
En ik kampeerde op Flevonatuur, een groot naturistending, niet echt een camping, want er waren maar weinig plekken om een tent op te zetten en heel veel stenen, houten en plastikken vakantiewoningen, in allerlei maten. De woning waar mijn tent tegenover stond was groot, twee verdiepingen en duidelijk ontworpen door een architect. Naakt zijn was niet mogelijk, niet in de namiddag en de avond tenminste, als ik bij mijn tent was. Het was er vergeven van de muggen. Niet alleen de broek moest aan en alle andere gebruikelijke bovenkleding, maar om te koken moest mijn bivakmuts op en moesten mijn handen in de mouwen. En daarna gauw de tent in 🙂
Bij de Centrale As bij Burgum is een moerasgebied ontstaan door min of meer niets te doen. Behalve dat er natuurlijk een verhard pad doorheen moest.
Het kon natuurlijk niet uitblijven. In de afgelopen week zijn er boompjes geplant naast het pad. Nergens voor nodig, het is zo mooi genoeg en het onderhoud van de boompjes kost alleen maar geld.
Een overgeschoten, te nat bos, waarschijnlijk ooit aangeplant, in het recreatiegebied De Wielen, langs de Groningerstraatweg bij Leeuwarden. Zo ziet natuur er uit als je het gewoon laat en er niets aan doet. Natuurontwikkeling is nergens voor nodig. De natuur redt zich wel. En ook onderhoud hoeft wat mij betreft niet. Dit ziet er prima uit.
Er zijn tientallen redenen om iets als rewilding te bedenken. De bloemenmengsels die Rijkswaterstaat tegenwoordig in de bermen langs de snelwegen zaait en die uitbundig bloeien, de overgeschoten stukjes grond bij afritten die natuurgebiedjes worden, zolang de beheerders er afblijven, de irritante huisbezitters die de berm langs hun huis maaien, dat je met een enkel gemaaid pad door een weide, gras of bloemen, een tuin kunt maken. En natuurlijk omdat planten goed zijn tegen het klimaatprobleem.
Ik was dus opgetogen toen eindelijk ook ik rewilding.org ontdekte. Maar meteen weer teleurgesteld toen bleek dat die beweging alleen over dieren ging en dan vooral over grote roofdieren. De wolf die terug moet en de beer. Ik vind het best, die wilde beesten, maar bomen, stuiken, gras en bloemen spreken mij meer aan. Ze zijn belangrijker voor het klimaat. Ze zijn veel makkelijker te realiseren ; je hebt alleen een stukje grond nodig waar je niets mee doet. Vanaf een vierkante meter kan iedereen de buurt verwilderen. Denk je eens in wat het oplevert als alle gemeenten en andere grondbeheerders hun handen en machines thuishouden. Leuk voor de kinderen, mochten die nog van het web los te rukken zijn en naar buiten willen. En wild groen is een voorwaarde voor de vestiging van wilde dieren.
Dus : gewoon luiheid, blijheid, de handen thuis, naar een wilde buurt. De natuur zorgt wel voor zichzelf. Dat is het hele idee achter het begrip ‘natuur’.
In het boeddhisme is veel te doen om verlichting. Als het al geen doel is van het boeddhisme op zich of van meditatie, dan is het toch een begeerlijk bijeffect. Maar wat is dat, verlicht zijn ? In Ik ben / Zijn, gesprekken met Shri Nisargadatta Maharaj, vond ik de beste beschrijving die ik tot nogtoe las ( blz. 47 ).
( … ) Ik leef in een wereld van realiteit, terwijl de jouwe aan elkaar hangt van voorstellingen. Jouw wereld is een persoonlijke, een privé-wereld die je met niemand kunt delen en waar je heel diep mee verweven bent. Niemand kan haar betredenen zien zoals jij ziet of horen zoals jij hoort ; niemand kan jouw gevoelens beleven en jouw gedachten denken. Je bent in jouw werld echt helemaal alleen, ingeloten door je droom, die steeds verandert en die jij aanziet voor het leven. Mijn wereld is een pen wereld die alle mensen gemeen hebben en waar iedereen toegang heeft. In mijn wereld is er saamhorighei, inzicht, liefde, perfectie ; het individu is het totaal en het totaal zit in het individu. Alle dingen zijn één en het ene is alle dingen.
Vraag : Is uw wereld ook vol met dingen en mensen, zoals de mijne ?
Neen, zij is gevuld met mijzelf.
Vraag : Maar, ziet u en hoort u niet zoals wij ?
Ja, het lijkt alsof ik actief ben en hoor en zie en praat, maar wat mij betreft gebeurt dat net zoals zich bij jou de spijsvertering of het transpireren vanzelf voltrekken. De geest-lichaammachine zorgt ervoor, maar die laat mij erbuiten. Net zoals jij geen moeite hoeft te doen om je haar te laten groeien, zo ben ik onbekommerd over woorden en activiteiten. Ze gebeuren vanzelf, ik ben er niet bij betrokken en ik maak me er geen zorgen over, want in mijn wereld gaat nooit iets verkeerd.
Dit is een fantastisch boek. Het was even doorlezen, het is een dik boek, maar het leest als een trein, zelfs in het Engels. Zoals The Guardian schreef : “It’s hard to imagine a better rough guide to science”. Bill Bryson schetst de huidige stand van de natuurwetenschappen, van sterrenkunde, quantumfysica en geologie tot biologie en celkunde. En niet alleen dat, ook de geschiedenis van de vakgebieden beschrijft hij met allerlei wetenswaardigheden, hebbelijkheden en onhebbelijkheden van ( ruzies tussen ) de wetenschappers. Het is daarmee ook een geschiedenis van alles maar vooral een geschiedenis van de wetenschap, de geschiedenis van onze bewustwording van onszelf en onze omgeving en een kijkje in de menselijke activiteit ‘wetenschap’. Met Britse onderkoeldheid, wat knap is voor een Amerikaan, die zelfs voor mij als matig Engelslezer te volgen is, meestal.
Elastisch universum. ABC van de baanbrekende ideeën van Erik Verlinde.
Tijdens het lezen van het boek van Bill Bryson kwam ik in de boekhandel dit boek tegen. Het is een begrijpelijke inleiding in de theorie van Verlinde over het gat dat de zwaartekracht vormt tussen de algemene relativiteitstheorie en de quantumfysica en over de missende donkere materie. Leuk om te lezen, hoewel Van Hal door de opzet van het boek als ABC veel herhaalt. Dat voelt drammerig. Het is natuurlijk maar afwachten of dit nu echt een begaanbare weg zal blijken.
The big short ( 2015 )
Het werd toch eens tijd om hem te bekijken. Ook jaren na de crisis van 2008 is het schokkend om te zien hoezeer een hele bedrijfstak van – naar ik aanneem – gemiddeld hoog opgeleide mensen nooit te moeite namen om zich te verdiepen in hun producten en alleen voor de opbrengst te gaan. De manier waarop ze neerkeken op één van de titelhelden toen hij ze een zakenvoorstel deed dat compleet strijdig was met hun idee van business as usual, maar dat hem na de crisis die hij voorspelde honderden miljoenen opleverde … En de andere partij werkloos maakte. Niemand behalve de helden van de film die onderzochten wat ze kochten en verkochten. Niemand die het gewone handwerk deed.
De film volgt drie tot vijf hoofdrolspelers – misschien eigenlijk maar één, Michael Burry van Scion Capital, een voormalig neuroloog. Hij analyseerde de handel in pakketten subprime mortgages en ontdekte dat de waarde van de pakketten niet gerelateerd was aan het risico ervan en dat het risico op korte termijn zou toenemen. Op basis hiervan voorspelde hij een sterke waardedaling van de pakketten, terwijl de handelende banken zich blind staarden op commissies, zonder interesse te hebben in de inhoud van de pakketten of in de analyse daarvan en de rating agencies veel te hoge zekerheid toekenden aan de pakketten. Burry bedacht credit default swaps waarmee hij speculeerde op de komende waardedaling. Ook enkele andere actoren kwamen tot zijn conclusie. De waardedaling vond inderdaad plaats en werd de internationale economische crisis vna 2007-2008. Burry en de enkele anderen werden rijk.
Ik vond het verontrustend te zien dat maar enkelen, zoals Burry, de moeite namen te begrijpen waarin ze investeerden en handelen. Bijna niemand van enige naam nam de moeite de ellenlange tabellen met de hypotheken en de betalingsdicipline van de schuldenaren door te nemen of gewoon eens de verhypotheekte woningen te bezoeken. Een goede aansporing om dat zelf wel te blijven doen.
Wim Hof, Koen de Jong, Koud kunstje, wat kun je leren van de iceman ? 2017, Uitgeverij Lucht BV
Over de methode is een boekje geschreven dat ik al een hele tijd heb zien liggen, maar steeds niet gekocht heb, tot een moment van zwakte. Het is lichte kost. Het bevat een biografie van Wim Hof, een deel over zijn methode of werkwijze en getuigenissen van beoefenaren, vooral mensen met aandoeningen. Het wetenschappelijk gehalte daarvan kan ik niet beoordelen, de getuigenissen zijn anekdotisch. Interessant is de manier van ademen die beschreven wordt, een typisch dieet ( alleen in de namiddag eten, niet ’s ochtends, niet ’s middags, echt vloeken in de kerk van vandaag en helemaal in tegenspraak met de sportvoedingsmethoden van nu ) en de korte levensloop van Wim Hof.
Ademen
De aanbeveling is dertig keer uitademen en wachten met in ademen tot je licht wordt in je hoofd. Ik ben gewend om mijn adem te volgen, niet om hem te tellen. Tellen tot 10 is al moeilijk, ademen tot 30 is mij bijna onmogelijk. Het duurt ook erg lang, 10 minuten of meer. Er zit een theorie achter over het lichaam die je maar in het boek moet lezen. Anders zou ik hem moeten overschrijven.
Koude
Kou is goed voor je lichaam en voor je geest. De makkelijkste, best in ons leven inpasbare manier, is de warme douche vervangen door een koude douche.
Gelukkig bevat het boek een 30 dagen methode. Je kunt ook gewoon blijven proberen. Lukt vanzelf. Als je in de zomer begint geleiden de seizoenen je vanzelf de kou in.
