Of gewoon ‘de Maglia’. Een bijzondere canyon, weer heel anders dan de vorige twee. Groene delen, fel witte rotsen, voor het eerst hoge sprongen, een abseil in een grot met druipsteen, een stuk tokkelen en een stuk via ferrata. De langste canyon van deze week en voorlopig de koudste, ondanks de dikke neopreenpakken, de lunch in de zon en andere zonnige gedeelten.
Meer van hetzelfde maar toch anders. Nog verder rijden, bijvoorbeeld.
Een uur of meer rijden vanaf Sospel. Bij Puget-Thénierne pikken we zeven andere deelnemers op, één gezin van vijf, dat al voor het derde jaar tochten loopt en een stel uit Twente. Eerst nog een half uur rijden, slingerend langs de bergwand. Bij een brug verwijdt de weg tot twee rijbanen met wat parkeervakken in het midden. Daar kleden we ons om. Nog een eindje met de auto naar het beginpad. Eind afdalen over een pad met losse stenen van het soort dat je op de spoorbaan vindt. Beneden stroomt een beek door een veel te brede bedding van keien. In de andere jaargetijden zal het hier wel woester toegaan. We beginnen de tocht.
Ik begin er niet aan de tocht te beschrijven. Hoe het is om door een brandgang met een halve meter water erin te lopen, omhoog te kijken in een kloof van hoe oud, hoe lang duurt het voor het water zover is ingesleten, in de verte de suggestie te zien van felle zonneschijn, de koelte te voelen, het geluid te horen van kabbelend of klaterend water, minuut na minuut, uren lang, steeds anders om elke kleine bocht.
We glijden van natuurlijke glijbanen, dalen stukjes af langs een touw, springen kleine stukjes. Er zit ook een abseil in. Nog nooit gedaan, voelt erg onwennig, maar is wel leuk. Ik vertrouw maar half op de acht die mij moet afremmen. Het is een geweldige tocht.
’s Avonds verse pizza uit de houtoven op de camping. Het leven is goed.
Vandaag van Taizé naar Sospel, waar ik komende week kampeer.
Om half zeven zwaai ik de Taizé-groep uit. Als ze weg zijn pak ik de tent in, verzamel water en ga ik op een stenen rand de route uitwerken. Dat duurt behoorlijk lang. In Cluny rijd ik naar de eerste supermarkt, maar die is nog dicht. Ik rijd naar de volgende. Ook dicht. Dan rijd ik vast naar de laatste in Cluny, op de weg naar Mâcon. Die is ook nog dicht, maar er staan al mensen voor te wachten. Ik koop mijn boodschappen, brood, vleeswaren en een geitekaas, demi-sec, en wat fruit. Bij de bakker, die apart zit, koop ik een millefeuille en een flan. Je moet niet een flan bestellen, want dan denken ze dat je een hele wilt ( un gros ??? ??? ), maar une pièce de flan, dan krijg je een stuk. Voor € 1,00. De millefeuille kost € 1,80. Om 09.27 uur ga ik op pad voor de grote reis.
Bij Lyon raak ik helemaal in de war. De wegwijzers wijzen niet naar de weg die ik heb opgeschreven ( ik heb geen navigatie maar lijstjes met wegnummers en afslagen ). Ik kom op de A46 terecht en die staat niet op mijn lijst. Bij het eerste het beste tankstation kijk ik wat er aan de hand is. Het is een rondsnelweg. Zet koffie met de brander en eet er twee halve stukken gebak bij en brood met de geitekaas. Die is hard. Dus dát betekent demi-sec.
De hele weg mag ik maar 110 km/u en daar houd ik me aan, omdat het druk is en iedereen zich eraan houdt. Na Valance neem ik om 12.30 uur pauze, op een overvolle parkeerplaats. De parkeerplaats is speels aangelegd met grasvelden en bomen en een slingerende weg, maar op elke beschikbare plek staat een auto en overal lopen mensen en hangen mensen rond. Ik schiet mijn autootje nog net in een hoekje, dat niet bedoeld is voor parkeren. Gelukkig is er schaduw. Eet lopend onder de bomen stokbrood met vlees en kaas.
Tussen Valance en Orange staat de andere kant op een file of rijdt het verkeer langzaam, 40 tot 50 km lang. Bij Orange komen de A7 uit het oosten en de A9 uit het westen bij elkaar. Ik besluit meteen dat ik hier op de terugweg niet langs wil en zolang in de file staan, met mijn minieme benzinetank.
Na de volgende 400 km tank ik op de Aire des Morrières. Het waait hevig. Er staan lange dunnen cipressen die zwiepen in de wind. Ik maak een filmpje en stuur het naar huis. Om 14.16 uur rijd ik weer. De druiven uit Cluny zijn klein, maar heel intens van smaak. Het zijn muskaatdruiven.
Bij Aix worden de heuvels en de bossen stoffig en bruin, desolaat en saai. Om 16.50 uur stop ik op de Aire de Vidauban-Sud. Het is er zo heet, dat mensen buiten de auto in de schaduw van verkeersborden staan. Hier zijn geen Nederlandse kentekens, alleen Franse en Italiaanse. Iedereen draagt een zonnebril en slentert en sloft van de hitte. Het is nog een heel eind rijden voor ik bij Menton de snelweg afkan. Eerst moet ik door en langs Nice, een eindeloze agglomeratie, met bekende plaatsen als Cannes, Antibes, Monaco. Menton zit er ook aan vast.
De weg naar Sospel kronkelt omhoog. Het is prachtig, niet meer dat stoffige, roodbruine, maar groen en met een leuk kerkje. Stop om foto’s te maken. In Sospel blijkt, dat ik het adres van de camping niet heb opgeschreven. Ik kan ook nergens een wegwijzer vinden. Rijd een brug over, ga stilstaan op een parkeerplaats, zoek in mijn telefoon en ga dan maar weer rijden. Uiteindelijk zie ik toch een wegwijzer, op het kruispunt bij de brug had ik rechtdoor gemoeten. Het duurt eindeloos voor ik bij de camping kom – later blijkt het maar zes minuten rijden te zijn. Een mooie camping, met terrassen, bomen, ruime plaatsen een zwembad, waar ik nooit in zal zitten. Zet rustig aan mijn tent op. Hij staat prachtig en ik ben trots op mijn opzetvaardigheden, als ik ontdek, dat de tentluier verkeerd om zit. Zucht. Als die dan ook eindelijk goed ligt heb ik geen zin meer om tijd de steken in een instantmaaltijd. Ik eet nog wat brood en ga slapen.
Ik glip de kamer in de jeugdherberg uit als de anderen nog slapen. Als ik weg rijd kom ik na vijftig meter langs de Maas. Ik stap uit om een foto te maken. Het water is zo helder, dat ik de stenen op de bodem kan zien. Ik ga zwemmen, midden in de stad. Fantastisch.
Onderweg, koffie met broodjes, kooktoestel op een picknickbank.
Al jaren wil ik er eens kijken, de abdij van Fontenay. Hij valt tegen. Het is werelderfgoed en bijzonder goed onderhouden, maar de gebouwen ontberen hun bewoners, de rommel op het erf, een fout opgehangen plaatje. Het gazon is zo perfect als in Engeland, zo perfect, dat ik er een foto van maak, die helaas mislukt. Bovendien was er toch niets op te zien geweest ; hoe doe je dat eigelijk, perfect geschoren, vochtig gras fotograferen ?
De plaatjes staan wel op internet. Maar dit is ook Frankrijk – niet het prachtige vakantieland. Dit op een uur rijden van Fontenay. Het kan natuurlijk nog erger, meer in het Noorden, waar niemand op vakantie gaat.
’s Avonds zet ik mijn tent op in Taizé, in het jongerenklooster, waar mijn S, A en K, met een groep verblijven, met nog een paar duizend mensen. Ik pas er stiekem nog wel bij. Ik eet een kleffe hap en bezoek een kerkdienst met heel veel kaarsjes.
De afgelopen week moest ik het huishouden doen, werken en mijn spullen pakken. Vandaag, ’s avonds, na het werk, rijd ik naar Maastricht, de eerste stop op mijn reis naar het zuiden van Frankrijk. Ik ga naar Sospel voor vijf canyoningtochten. In Maastricht slaap ik in de Jeugdherberg. Ik rijd vreselijk fout. Door de omleidingen in verband met de verbouwing van de A2 neem ik een afslag te vroeg. Ik heb geen idee waar ik langs kom, maar na een half uur kom ik als door een wonder over de goede brug over de Maas.
Ik slaap op een kamer met drie Nederlanders, waarvan één uitstekend Duits spreekt. Hij kan praten met de Japanse, die in Duitsland gewoond heeft en die kan praten met de Engelsman, op zoek naar een kamer in Maastricht, die in Japan gewoond heeft en goed Japans spreekt. Ze doen een drinkspel als ik saai ga slapen.
Net zo magisch als gisteren en minder koud. Magischer nog. Ik poedelde wat rond en wilde weer naar de wal toen ik op vijftien, twintig meter iets zag bewegen. Het kwam naar mij toe en zwaaide onduidelijk. ‘Lepelaar’ bedacht ik. Het wàs een lepelaar. Hij stapte ritmisch op mij toe. Ik bleef roerloos, alleen het hoofd boven water. Toen werd het wel steeds kouder. Pas op vier meter kreeg de vogel argwaan en staakte hij het zeven om te kijken. Ik, koud, probeerde rustig om hem heen naar de wal te komen, maar hij vloog toch op.
Als je goed kijkt heeft Texel weinig natuurgebied. Er is de veelgeprezen Slufter, maar, behalve ’s ochtends vroeg, daar ben je altijd met veel mensen. Er is ‘bos’, aanplant, en in het zuiden een groot strand, met uitzicht op de marinehaven van Den Helder en duingebied, met aangelegde meren. De Hors, een slenk in het zuiden, grenst aan de veerhaven en is de thuishaven van de mariniers. Ik deel niet de verering die Jan Wolkers voor het eiland had.
Ik had geen zin in vakantie op Texel, wel in vakantie, maar niet daar. Jaren geleden waren we er een paar jaar achter elkaar geweest, leuk met kinderen, maar nu wist ik het wel. Vanwege de kinderen gingen we toch, het was onontkoombaar logisch. Ik maakte er het beste van, zwom alle twintig dag tenminste één keer in zee, fietste met en zonder dochter op de racefiets, keek vogels met S. Texel heeft dan weinig natuurschoon maar wel heel veel vogels, al waren de meeste al weer weg. Ze zijn er vooral in de broedtijd, mei, juni.
We maakten een lange wandeling van De Cocksdorp naar De Waal, door een eentonig polderlandschap dat je op de wal ook hebt, maar doorsneden door dijken en dijkjes. De Waal is pittoresk, maar ademt de dufheid van een gereformeerd dorp tijdens de middagdienst. Je zal er maar wonen als 15 jarige.
Oversteek door de Slufter
Dijk tussen De Cocksdorp en De Waal
Strandhuisjes
Het reddinghuis op Vlieland als luchtspiegeling
Vuurtoren van Texel
Zonsondergang achter de duinen
Vuurtoren van Texel bij avondgloren
De bolletjes ijs in de desserts zijn opgemaakt met een leuk, oranje bloemetje, Oostindische kers zo te zien. Helaas is de warme appeltaart van binnen koud, maar we hebben lang zitten wachten tot we iemand konden bereiken die onze bestelling wilde opnemen, we zetten door ! De bloem smaakt overigens niet, proef ik, niet lekker, niet vies, gewoon niet.
Dochter K. moppert een beetje en prikt in haar ijs, ze wil naar huis, werpt zich dan zo ver ze kan achteruit onder het slaken van een diep WTF. Uit haar Oostindische kers kruipt een oorworm.
Mijn vrouw rekent af en noemt het koude gebak en de oorworm. Het antwoord van het restaurant : a) Het gebak had u meteen terug moeten sturen, en, b) over de oorworm : dat had-ie nou niet moeten doen.
Zorg, Paal 9, dat je gerechten op orde zijn of dat personeel binnen 20 minuten bereikbaar is. Stel dat elke interactie 20 minuten duurt, zoals het geval was, dan hadden we na 1 uur 20 het dessert gehad dat we besteld hadden :
En dan : ongedierte in je eten is gewoon slecht. Had de oorworm in mijn bloem gezeten, dan was hij in mijn mond verdwenen ( dat is lachen natuurlijk, alleen betaal ik daar niet voor.
En serveer je klanten niet af. Kortom : slecht restaurant, matig tot slecht personeel, geld elders besteden.
De maan boven Texel in de schemer, nog net wat avondrood aan de horizon
Maansikkel, kraters zichtbaar
