De film had ik al gezien, een paar maanden nadat hij uitkwam. Ik verwachtte een film waarin een vrouw door het landschap loopt, zoals de film Tracks over de tocht van Robyn Davidson net een paar kamelen dwars door Australië. In Wild is de hoofdrol voor Reese Witherspoon, vooral bekend van lichte komedies als Legally Blonde. Je moet ervan houden.
De film boeide me niet zo, vooral door de flashbacks naar het sterfbed van de moeder van de hoofdpersoon. Die vond ik niet relevant voor de tocht. Ik wilde een film over wilderniservaring en ontbering.
Toen zou ik in de vakantie naar Zuid-Frankrijk en om de tijd te doden tijdens de lange rit, alleen in mijn kleine autootje, zocht ik een luisterboek. Ik kocht Wild, een paar maanden voor de rit. Een paar maanden voor de tocht had ik het luisterboek uit. Een paar keer.
Het begin viel niet mee. Ik had moeite de voorleesstem te accepteren. De uitspraak is modern Nederlands, een beetje ongearticuleerd. Echt irritant vond ik de matige beheersing van het Engels : de letter ‘j’ in O.J. Simpson spreekt ze uit als ‘dzjie’, wat toch echt de uitspraak is van de letter ‘g’, ‘Josh’ wordt ‘Jos’ en ’three’ is ’tree’. Zelfs het Nederlands is soms te moeilijk ( indenditeit ). Irritant in het boek zijn de opsommingen, die zijn natuurlijk van Cheryl Strayed, of het moet de leesstem zijn, die van komma’s puntkomma’s maakt.
In het boek geen adrenaline, geen gevaarlijk of belangrijk doel. Geen romantisch eind. Wel een soort van verlossing. Wel een eindeloze herhaling, een tocht, die zich voortsleept, wel ontberingen, zoals losrakende teennagels, blader, schaafwonden en toch doorlopen. En flashbacks. Flashbacks naar het verhaal van iemand uit de marge, armoedige jeugd, een gewelddadige vader, een losse seksuele moraal, flirten met heroïne. Ze zegt een stabiele relatie en een goed huwelijk op met het doel losse seksuele contacten te hebben, of voor iets anders. Centraal in het boek staat de dood van de moeder van de schrijfster. Dat is ook de drijvende kracht achter de tocht.
Juist dat levensverhaal maakte me gretig verder te luisteren. De armoede, de pijn van de rugzak, de VW-Kever op haar rug, de dood van de moeder, waarna het gezin uiteenvalt, de blaren en de zwarte teennagels, rotsblokken om over te klimmen en struiken met scherpe doorns om in te klimmen als een eland stier op je af rent. Wat ook helpt het boek te verteren is de ironie waarmee Cheryl Strayed haar avontuur beschrijft. Dat begint al met het begin van de eerste dag. Ze heeft geen ervaring met rugzaktochten en veel te veel spullen gekocht. Als ze die in haar rugzak heeft gestouwd, samen met tien liter water, kan ze niet overeind komen, tenminste niet met de rugzak op. En zo struikelt ze van de ene onhandigheid in de andere.
Uiteindelijk doet de tocht iets met haar dat in het huidige taalgebruik ´helen´ heet. Voortdurend lichamelijk bezig, buiten, zodat ze ´s nachts van moeheid niets anders kan doen dan slapen, en de pijn, die onontkoombaar is, ook als je je best doet het hard weg te zingen, en het gebrek aan contact, verdringen het verdriet, de angst en de pijn van de herinnering. Kathryn Shulz slaat in NY-magazine van 3-12-2014 de spijker op zijn kop : het is een pelgrimage. Shulz slaat trouwens een heleboel spijkers op koppen. Lees vooral haar artikel : http://www.vulture.com/2014/12/cheryl-strayed-wild-movie.html
Waar het lopen van zo’n tocht over gaat
Cheryl Strayed schrijft het beter dan ik ooit zou kunnen, daarom schrijf ik het integraal over.
( begin hoofdstuk 13 )
I’d read the section in my guidebook about the trail’s history the winter before, but it wasn’t until now ( OED : op tweederde van de tocht ) that the realization of what that story meant picked up force and hit me squarely in the chest : [the creators] had imagined the people who would walk that high trail that wound down the heights of our western mountains, they’d been imagining me. (…) It had nothing to do with gear or footwear or the backpacking fads or philosophies of any particular era or even with getting form point A to point B.
It had only to do with how it felt to be in the wild. With what it was like to walk for miles for no reason other than to witness the acumulation of trees and meadows, mountains and deserts, streams and rocks, rivers and grasses, sunrises and sunsets. The experience was powerful and fundamental. It seemed to me that it had always felt like this to be a human in the wild, and as long as the wild existed it would always feel the way. That’s what Montgomery knew, I supposed,. And what Clarke knew and Rogers and what thousands of poeple who preceded and followed them knew. It was what I knew before I even really did, befor I could have known how truly hard and glorious the PCT would be, how profoundly the trail would both shatter and shelter me.
( eind hoofdstuk 14 )
There were so many other amazing things in this world. [other than a father who didn’t father]
They opened up inside of me like a river. Like I didn’t know I could take a breath and then I breathed. I laughed with the joy of it, ande the next moment I was crying my first tears on the PCT. I cried and I cried and I cried. I wasn’t crying because I was happy. I wasn’t crying because I was sad. I wasn’t crying because of my mother or my father or Paul [ex husband]. I was crying because I was full. Of those fifty-some hard days on the trail and of the 9,760 days that had come before them too.
I was entering. I was leaving. California streamed behind me like a long silk veil. I didn’t feel like a big fat idiot anymore. And I didn’t feel like a hard-ass motherfucking Amazonian queen. I felt fierce and humble and gathered up inside, lik I was safe in this world too.
Aanvulling
Later heb ik nog A girl in the woods van Aspen Matis gelezen. Ook zij liep de PCT en schreef daar een boek over. Klik hier voor de link naar de post over het boek van Aspen Matis.
En ook Carrot Quinn schreeft een boek over het lopen van de PCT : Thru hiking will break your heart. Klik hier voor de link naar de post over het boek van Carrot Quinn.
