Mensen denken in hokjes. Het zit in ons gebakken, omdat het reuze handig is. Hokjes zijn gestolde informatie over wat veilig is en onveilig in een wereld die je niet volledig kunt kennen en een toekomst die je niet kunt kennen. Dus kiezen bazen hun evenbeeld, het beeld dat ze het beste kennen en het meest vertrouwen. Zo kiezen mannen hun evenbeeld en omdat mannen tot nog niet zo lang geleden alle formele functies vervulden blijven mannen hardnekkig mannen kiezen. In Nederland zijn dat blanke mannen. In Noord-Ierland zijn dat protestantse mannen. Iemand die afwijkt moet iets extra’s meebrengen om door de schotten van het hok heen te breken. Dat geldt voor vrouwen, niet-blanken, langharigen toentertijd. Het schijnt dat mensen die in Nederland een minderheid zijn evengoed discrimineren – ik ben een blanke man, dus ik ken alleen de standaard discriminatie. Dat hok is op mij van toepassing, hoewel ik misschien wel enorme afwijkende hokjes heb. Probeer het voor de grap eens met iets onschuldigs als beroepen : de doorsnee bibliothecaris heeft een doorzichtige huid, een bril op en mompelt en is een vrouw. Ze rijdt geen motor. Een bouwvakker is dik omdat hij bier drinkt en hij fluit naar vrouwen. Hij houdt niet van bloemschikken. Voetballers zijn nooit homo. Verpleegsters houden niet van s-m en teakwondo. Wel van doktoren.

Hippies bestaan nog steeds, er zijn nog oude mensen die geen maatpak dragen en een leidingevende positie hebben en er zijn twintigers die zich bekennen tot het hippiedom. Op tumblr bewijzen ze hun deelname aan het ideaal door een foto te plaatsen van het boek The lonely traveler, geschreven door Sereno Sky, geen Amerikaan, maar een Zwitser met de doopnaam Bernardo en een niet te vinden achternaam. De tumblr-promotie werkte en ik schafte mij het boek aan.

Het is een vreselijk boek. Onderwerp is het levensverhaal van Sereno / Bernardo, van zijn zeg zeventiende, als hij  eind jaren zestig van de vorige eeuw het hippiedom ontdekt, tot een paar jaar later, als hij zich vestigt, omdat hij en zijn vrouw een kind krijgen. Het lamenteert met staccato zinnen en een ‘en toen, en toen’ stijl, die het mij onmogelijk maakten het boek zin voor zin tot het eind uit te lezen.

Bijzonder irritant is ook de gewoonte om als mevrouw Sky iets tegen mijnheer Sky zegt de zin te beginnen met ‘Bernardo’. Bernardo, ik houd zo van je, Bernardo, ik vind dit zo’n goede beslissing, Bernardo, wat fijn, Bernardo, het wc-papier is op.

Wat me bijzonder opviel in het verhaal was de rol van geld verdienen. Bij hippies verwacht ik afstand nemen van de maatschappij en het kapitalisme in het bijzonder, buiten de maatschappelijke structuren werken aan een betere en vooral lievere wereld, samen delen en weerzin tegen geld.  Geld staat voor hebzucht en geweld en daar geef ik ze tot op zekere hoogte gelijk in. Geld speelt een rol in de uitoefening van macht.

Het tweede helft van het boek is een voortdurende zoektoch naar middelen van bestaan. Wat zullen we verkopen zodat we geld kunnen verdienen ? Al helemaal als mevrouw Sky zwanger blijkt te zijn. Dan komt de door en door betrouwbare, verantwoordelijke Zwitser in Sky naar boven. Hij reist af naar een toeristenoord om als zanger geld te verdienen voor zijn gezin. Hij is dan wel – vooruit – kunstenaar en zijn vrouw ambachtsvrouw, ze beschildert peulen en maakt sieraden voor de toeristen, maar alleen om op een makkelijke en prettige manier aan geld te komen. Geld is toch het doel.

Wil je hippie zijn, wees dan arm en besteed je geld niet aan dit boek. Zoek iemand met een mobiele telefoon en zoek op tumblr ( verruil meteen instagram voor tumblr, dat niet zo panisch overmoralistisch omgaat met naakt en zogende vrouwen gewoon toestaat ) of wees / doe / vindt / heb :

• Rasta haar
• Uitbundig kleurgebruik in onder andere kleding
• Naakt is gewoon natuurlijk
• Vegetarisme
• Geld is niet belangrijk
• Zelf groente kweken
• Vrede en vriendelijkheid
• Yoga
• Kunstzinnig

Ondertussen werkt Sereno Sky aan een vervolg op zijn boek. Zucht.

Op internet vond ik plaatjes die de grootte van onze aarde, onze zon en wat andere hemellichamen weergeven. Klik hier voor de afbeeldingen. En hier staan ze ook. Het is hier toch allemaal erg klein. Als ik ze zie vraag ik me af waar ik me nou toch druk om maak, klein mensje tussen miljarden gigantische sterren. En verder niks.

Ik heb geen idee van wie de afbeeldingen zijn.

Op 30 maart 1924, Mothering Sunday, die ene dag in het jaar dat bedienden familie bezoeken mochten, ligt Jane Fairchild in bed, het bed boven, waar zij, meid op een landgoed, nooit in zou liggen, als ze niet neukte met Paul Sherigan. Jane Fairchild is wees. Vandaag heeft ze tijd, zíj heeft geen familie. Vandaag is de laatste keer met Paul, voor het laatst in zeven jaar. Paul gaat trouwen en naar Londen.

Het hele boek beslaat een dag, of eigenlijk maar een deel van een dag, de beslissende dag in het leven van Jane Fairchild, als ze naakt in het bed van haar geliefde ligt en later naakt door het huis dwaalt, de beslissende dag, waarop ze schrijver wordt, de dag waarop ze aan het eind van haar leven terugkijkt.

Graham Swift vertelt het verhaal loom zoals in loom na seks op een zonovergoten zondag in maart. Prachtige zinnen, prachtige gedachten, een prachtig boek voor een zonovergoten dag in april en voor alle andere dagen van het jaar.