Blog
-
Natuur of niet ? Damherten schieten
Cat: VerwilderenTag: NatuurDamherten in de duinen mogen worden afgeschoten, ganzen mogen alleen vergast, paarden in de Oostvaardersplassen moeten worden bijgevoerd. Wat is natuur ? Wat is natuurlijk ? De mens kan ingrijpen naar hoe de pet staat en de wind waait.
De damherten eten al het eten op voor ze zelf creperen aan voedsel tekort. Voor zij sterven zijn ontelbare onnoembare – onaanraakbare – dieren gestorven doordat de herten hun eten opgegeten hebben. Maar, vinden wij, dat is e natuur. Als dan de herten ook sterven vinden wij dat zielig. De roep om bijvoederen klinkt. De herten zijn geen natuur. Dat klopt, ze zijn gefokt en uitgezet. Maar ze mogen niet worden afgeschoten om de natuurlijke dieren en diertjes van het bos levenskansen te bieden.
Misschien moeten we de herten verzamelen een stuk land met veel gras, hertenkamp, een weide. En dan noemen we het veeteelt.
-
Laura Dekker
Cat: BuitenTag: BoekenIk wil hier mijn ongelijk bekennen. Toen het jaren geleden speelde dat Laura Dekker op pad wilde om haar record te vestigen en de jongste rond de wereld zeilster ooit worden, had ik begrip voor de ambtenaren die haar aan de leerplicht wilden houden. Ik had ongelijk. Sommige talenten weten genoeg voordat de leerplicht afgelopen is. Prima dat de rechter dat toetst, anders is binnenkort iedereen een uitzonderlijk talent, maar dan moet de overheid ook niet meer morren. Goed dat Laura Dekker ging, jammer dat het juridische gevecht zo lang moest duren.
Vorig jaar deed ze mee aan het televisie spelprogramma Atlas (zo’n afval- en wegstemprogramma). Ze was één van de stoerste deelnemers met een praktische, aanpakkenmentaliteit. Hilarisch was haar commentaar bij het oversteken van een erg ondiepe rivier. Ze was alleen niet opgewassen tegen de chicanerie van het programma. Dat ze weggestemd werd hoewel ze het goed deed bracht haar in tranen. En hoepla, opeeens bleek ze toch te mogen blijven.
(nb. Ik heb een ontzettende hekel aan de term ‘zeilmeisje’. Dit is volwassen prestatie, niet die van een kind op een meer in de buurt)
Tania Aebi, Solo
Voor Laura Dekker voer Tania Aebi de wereld rond. Zij begon op achttien jarige leeftijd, zonder veel voorbereiding. Ze had nauwelijks zeilervaring en leerde onderweg te navigeren. GPS was nog niet beschikbaar voor niet-militair gebruik. Ze had geen proefvaart gemaakt. Ondeweg kreeg ze te maken met fabricagefouten. Ook zij schreef een boek, maar dat vond ik minder leesbaar dan dat van Laura Dekker.
-
Muziek voor Tom and Jerry
Cat: Al het andereTom and Jerry, de tekenfilms over de kat die achter de muis aanzat en altijd het onderspit delfde. De tekenfilms waren zonder tekst en ik kan me geen muziek herinneren. Hij moet er wel geweest zijn, een stomme Tom and Jerry zou niet te pruimen zijn geweest, en hij voegt zich blijkbaar precies naar de actie.
Toevallig kwam ik een video tegen van de uitvoering van de Music for Tom and Jerry door het orkest van John Wilson, een dirigent die zich gespecialseerd heeft in de filmmuziek van voor en na de oorlog. De muziek is zo afwisselend, zoveel sferen, zoveel lijnen. In mijn hoofd zag ik de actie, Tom die achter Jerry aanzit, Jerry op zijn tenen lopend, Tom kruipend, Tom die in een val van Jerry loopt, één van beide die staat te trillen van angst, dizzy wordt geslagen, spullen die door de lucht vliegen. De slagwerksectie produceert een enorme hoeveelheid geluiden, toeters, aambeelden, borden in een afvalemmer, een pistoolschot, schreeuwen, blaffen. Ik zag één man bezig met een waterbak. En ook het orkest maakt een grote hoeveelheid klankkleuren in de zeven, acht minuten dat het stuk duurt. Het is een ingewikkeld stuk, zonder structuur, maar het orkest speelt strak en zeker de slagwerksectie weet precies op het juiste moment een geluid te plaatsen. De muziek is gecomponeerd door Scott Bradley.
-
Sneeuwklokjes 2016
Cat: BuitenTag: NatuurNiet echt origineel, en helaas niet scherp, maar elk jaar het begin van het licht.
-
Thru hiking en solohobo
Ik zoek op internet naar mensen die de Aotearoatrail lopen. Dat zijn er toch meer dan ik dacht. Zo bijzonder is het stel Lancewood dus niet (zie 20-2-2016). Wel bijzonder is, dat ze het volgens mij heel rustig aan doen en zelf vlees schieten en brood bakken.
Ik ontdek de term thru hiking, rugzaktrekken met zo weinig mogelijk bepakking. Dat heeft raakvlakken met bushcraft. Terecht stelt Wikipedia, dat je uitrusting (gear) kunt vervangen door vaardigheden (skills). Het is een soort prestatietrekken, veeldaagse paden zo snel mogelijk lopen, paden zoals de Appelachian Trail en de Pacific Crest Trail. Jammer is dan wel , dat de wandelaar geen tijd heeft of neemt om uitgebreid van de omgeving te genieten. Ik ontdek de mooie site van solohobo.com (Ashley Hill). De template is beperkt tot het noodzakelijke (iets te : een archieffunctie mist) en de toon is een opgewekte babbel. Ze maakt prachtige foto’swat ook weer niet zo moeilijk is in dat landschap, ze heeft geen concessies gedaan aan de camera en sjouwt een zwaar apparaat mee.
In vijf maanden loopt ze de Pacific Crest Trail. Net als in de film Wild (naar de belevenissen van
Cheryl Strayed, gespeeld door Reese Witherspoon) begint Ashley Hill de tocht na het overlijden van haar moeder. Ashley pakt het wat verstandiger aan als Cheryl, die in het niet valt bij haar rugzak en daaronder zowat bezwijkt. Op het eind wordt ze nog verstandiger en gaat ze het rustig aan doen : “There was a time when I wanted to finish the PCT in under four months. It was like a race… and then this beautiful shift happened somewhere in the Sierra. I made it before the snow hit and realized that I’ve never been happier in my entire life. I don’t know when I’ll be back on a major thru-hike again so why not make it last? I’ve taken 49 zero mile days and am about 3 nights from the end.” (8-12-2014)
-
Floortje en de Te Aotearoa Trail
Hoe dat gaat. Mijn dochter volleybalt. Ze heeft een uitwedstrijd en ik moet rijden, maar zij is al in de plaats waar de wedstrijd wordt gespeelt. Ze oefent met een klasgenoot een stuk voor school got talent. Op de afgesproken plek staan drie auto´s, één te veel voor een volleybalteam. Ik rijd mee met de opa van Merijn, en met Merijn en Jamie. Merijn gaat over twee weken naar Sint Maarten, om vandaar met een boot en twintig, dertig anderen terug te varen naar Nederland. Ze zullen langdurig op elkaar aangewezen zijn.
Zo komen we op de programma´s van Floortje Dessing. Zij bezoekt mensen die ´aan het einde van de wereld´ leven, op zichzelf teruggeworpen, alleen, in onbereikbare uithoeken. De opa van Merijn heeft een programma gezien van een man en een vrouw, oorspronkelijk uit Nederland, die ergens in een tentje wonen.
Ik zoek meteen het programma op. Het gaat om een vrouw met een veel oudere man, die een wandelpad lopen van noord naar zuid Nieuw Zeeland. Het is zo´n prachtig progamma. Nieuw Zeeland is zo mooi, ze verblijven in een paradijselijk deel, groen en aan een riviertje. De vrouw is prachtig, krachtig, gespierd. Alleen haar stem en dictie … De man lijkt een watje, met een lange kluwen haar en gegroefd gezicht, waarmee hij vooral staart naar haar, die het werk doet. Maar de paar zinnen die hij zegt, met zachte stem, doen me vermoeden dat er meer kracht inzit dan het lijkt.
Ik zou ze zo na willen doen. Ze leven van bonen, van dieren die zij schiet (de uitzending heeft een prachtige scène waarin zij een haas schiet) en van brood, dat ze in een dutch oven bakken op een houtskoolvuur. En Nieuw-Zeeland is zo prachtig. Om daar anderhalf jaar in rond te lopen.
-
Lees dit als je topfoto’s wilt maken
Cat: Al het andereLees dit als je topfoto’s wilt maken door Henry Carroll is een handleiding voor het fototoestel, elk fototoestel, en een kernachtige inleiding tot de fotografie. Makkelijk leesbaar en duidelijk.
Carroll behandelt de basisbegrippen sluitertijd, diafragma ( scherptediepte ) en gevoeligheid / belichtingscompsensatie en de functies P, S en A op het toestel die ermee samenhangen. Hij legt uit hoe het fotobeeld in elkaar zit : beeldlijnen, vlakken, kleuren, kadrering. Dan zijn er hoofdstukken over licht, hard en zacht en over lenzen en tot slot twintig bladzijden over kijken.
Mooi boek.
-
God, een kwal in het heelal
Cat: LevensbeschouwingUit : Lars Gustafsson, De dood van een imker, geciteerd in : Jan Oegema, De godheid heeft geen gezicht, Trouw, 6 januari 2007
„Ongeveer zoals een spinnetje kan slapen in een hoek van het web dat hij heeft gemaakt, zo sliep God twintig miljoen jaar in een afgelegen hoek van het universum.
Het was een gebied dat zeer arm aan sterrenstelsels was. Niets stoorde haar. Ze zweefde als een reusachtige schermkwal, dertien parsec in doorsnede en prachtig om te zien met haar voortdurend verschietende roze, groene en diepblauwe kleuren die onder de doorzichtige buitenkant de hele tijd van toon veranderden. [Een parsec bedraagt 3,26 lichtjaar.]
Heel de bodemloze ruimte verleende zij, lichtjaren in alle richtingen, een soort frisheid. Zonder dat daar iets was, had een reiziger haar nabijheid toch kunnen ervaren, zoals je voelt dat je vanuit het binnenland de kust nadert, of zoals je onbekommerd en zorgeloos door een frisse lenteregen loopt en het water over je gezicht laat stromen. Ze verschafte de lege ruimte een bijzonder gevoel van frisheid, van nieuw groen, ja van verliefdheid.
Voor dit wonderbaarlijk en unieke schepsel, ouder dan het universum en eigenlijk vreemd aan ruimte en tijd en dus zowel ouder als jonger dan al het geschapene, zowel groter dan de ruimte in zijn geheel als kleiner dan het kleinste elementaire deeltje, was een slaap van twintig miljoen jaar minder dan slaap. Het was een ogenblik van afwezigheid, ongeveer zoals wanneer een chauffeur een moment zijn blik van de weg laat glijden om iets te overdenken.”
Een mooi beeld van God. Als je wel eens kwal hebt zien zwemmen in een zee-aquarium weet je hoe mooi en gracieus deze schepsels zijn. Ze bestaan bijna alleen uit water, maar ze leven : levend water …, ook erg Bijbels …
Voor de letterlijk lezende christenen onder ons : nee, ik geloof niet dat God een kwal ís, nee, de schrijver gelooft ook niet dat God een kwal is. Je leest een gelijkenis.
