In het recreatiegebied waar ik train staan zo veel objecten die je kunt gebruiken om oefeningen mee te doen : klimmen, handstand, doorheen lopen, tegenoplopen, enzovoort.















In het recreatiegebied waar ik train staan zo veel objecten die je kunt gebruiken om oefeningen mee te doen : klimmen, handstand, doorheen lopen, tegenoplopen, enzovoort.















Voor het eerst in drie weken weer getraind, na ziekte, en dat ging matig. Ik was al vroeg wakker. Om kwart voor zeven zat ik op te warmen op de fiets op weg naar recreatiegebied De Kleine Wielen. Het was er heerlijk rustig. Pas vlak voor het einde zag ik de eerste bezoeker. Er stond een matige noordwester wind, die best koud aanvoelde.
Ik had me voorgenomen een kort rondje rustigaan te doen, eerst maar eens kijken of het lijf dat aankon. Een hoge hartslag, snelle ademhaling en moeite kracht te leveren betekende stoppen, beetje uithijgen, doorwandelen of dribbelen. Omdat ik toch geen lange stukken zou rennen deed ik het op blote voeten.
De twintig keer opdrukken lukten nog aan het begin,maar waren later te veel gevraagd. Gewoonlijk is het geen probleem en zo ging het met alles : optrekken, bankdrukken, tijgeren, handstand. Of er is nog een spoortje virus aanwezig, of ik moet weer opbouwen. Of beide.
De nieuwe hindernis ‘evenwichtsbalk in het water’ uitgeprobeerd. De eerste stappen waren spannend, later werd het spannend omdat het niet spannend meer was en mijn aandacht afdwaalde. Nog een tijdje gezwommen. Het water is sinds maart merkbaar warmer geworden, ondanks dat april en mei naar verhouding koud waren. In maart was het water nog zo koud dat ik er meteen weer uit wilde zodra ik zwom, maar nu was het geen probleem een tweehonderd meter te zwemmen. Na een uur vond ik het weer genoeg. Fijn om weer begonnen te zijn.
Deze oefeningen zijn bedoeld om de benen en het bekkengebied sterker te maken en blessures bij het hardlopen te voorkomen. Ik heb ze eerst een paar keer geoefend bij de fysiotherpeut. Daarna heb ik een dunne halterstang gekocht met gewichten – de Olympische zijn dikker, zwaarder en stukken duurder en ik ga toch alleen lichte gewichten tillen. Na vier keer is de fysio duurder dan de stang. Het enige nadeel is dat de fysiotherapeut een fijn rek heeft om de stang in de leggen of op je nek te nemen. Ik heb daar geen ruimte voor. Ik moet het gewicht dus van de grond tillen. Op zich een fijne krachtoefening, maar ik kan nu ( nog ) niet het gewicht gebruiken dat ik bij de fysiotherapeut gebruikte. Daarom heb ik het aantal opgevoerd.
Hoewel nog wat wiebelig in het hoofd ben ik vandaag weer beter. Vind ik. Vanmorgen dus ook maar begonnen met de lichtste rompoefeningen die ik van de fysiotherapeut gekregen heb. Die rompoefeningen zijn bedoeld om hardloopblessures te voorkomen. Ik heb een paar jaar alleen korte stukjes kunnen hardlopen, tot 300 tot 400 meter. Daarna kreeg ik zulke pijn in mijn rechterenkel dat ik moest stoppen.
Fysiotherapeut Herman Hessels van Fysio 058 heeft uitgevonden dat de oorzaak een verkleving in de kuit was. Hij prikte er acupunctuurnaalden in, wrikte een paar keer een minuut of wat ( wat best pijnlijk was ) en toen was het over.
Om herhaling te voorkomen doe ik nu twee keer in de week
Ga met één been op bijvoorbeeld een traptrede staan. Zet de knie van dat been op slot. Laat de voet van je andere been zo ver mogelijk recht naar beneden zakken. Trek zo ver mogelijk recht omhoog. Drie series van tien.
Zoek een wiebelige ondergrond. Ga dertig seconden op één been staan. Gooi een bal tegen de muur en vang hem weer op of gooi een tennisbal op en vang hem weer, in één hand of met twee handen. Vijf series op elk been.
Ga op je rug liggen. Knik je benen door je voeten plat op de vloer te zetten. Duw je bekken ophoog en trek tegelijk je buikspieren aan, waardoor je bekken naar voren kantelt. Steek één been uit. Houd dat bijvoorbeeld tien seconden aan. Drie series van tien.
Zo lang mogelijk vasthouden. Of een paar keer wat korter.
Sporters zijn niet immuun voor griep, topsporters bijna vanzelfsprekend niet, topsport lijkt me soms te veel voor een lichaam, maar dat ìk ziek zou kunnen worden … Tot mijn misprijzen ben ik vandaag al bijna twee weken ziek. Een normaal wandeltempo zit er niet in. Even meende ik dat het weer voorbij was, maar op weg naar een voorlichting op dochters school raakte ik al na 300 meter achterop.
Het verlangen naar trainen is groot, het gevoel van urgentie ook, maar ik heb helemaal geen zin, en dat is maar goed ook. Volgens sportzorg.nl is sporten met griep ( koorts, spierpijn, verhoogde hartslag ) geen goed idee. Welke ellende je je op de hals haalt als je het toch doet vermeldt het bericht niet.
Het bovenstaande geldt niet alleen voor griep, maar voor alle virusinfecties die koorts en hoofdpijn veroorzaken.
Waarop de richtlijnen gebaseerd zijn heb ik niet kunnen achterhalen.
Het is echt een marathon ! Ik mag meedoen met de mudmasters marathon, maar ik dacht met mijn duffen griephoofd dat ze de naam geplakt hadden op een 18 km parcours – ik heb de mail met de aankondiging nog eens gelezen en daar kan je toch echt niets anders in lezen dan 42 km en drie en een halve ronde. Wat een ….
Goed. Een mooie uitdaging dus. Was ik in maart al innig tevreden dat ik voor het eerst van mijn leven aan een loop van 9 km heb meegedaan, nu heb ik nog vier maanden om naar 42 km te komen. De start van de voorbereiding is met die griep natuurlijk niet flitsend.
September 2012 heb ik meegedaan met de eerste Mudmasters op het Floraliaterrein in de Haarlemmermeer. Het was fantastisch, 12 kilometer over modderpaden, door sloten en over hindernissen. Aan het begin van mijn startgroep brak de zon ook nog door, dus het zag er ook nog mooi uit. Tegen het eind heb ik een paar kilometer lopen hopen dat het nu voorbij moest zijn, maar toen ik eenmaal over de finish was – na tien minuten wachten in het water op de voorlaatste hindernis – vond ik het jammer dat het voorbij was. Hoewel de kleedaccomodatie een modderhindernis op zich was.
De aflevering van maart 2013 ging een stuk gemakkelijker, hoewel daar enorme stukken modderpad in zaten. Voor mijn gevoel waren sommige stukken een kilometer lang, van die modder net als bij het wadlopen, waar je in wegzakt en je voeten weer uit moet trekken. Er waren jammer genoeg veel minder hindernissen en er was veel minder water, wat gezien de tijd van het jaar begrijpelijk was, maar toch jammer. De organisatie had kunnen kiezen voor klimhindernissen.
Toch was het leuk en vooral hier had ik na afloop zin om door te gaan. Het heeft nog door mijn hoofd gespeeld om gewoon met de volgende startgroep mee te gaan.

Gehaald, 9 km in één keer in 50:35 en het ging best gemakkelijk (ambtenarenveldloop, Groningen). Voor de zekerheid heel langzaam begonnen. Na één rondje ging het nog steeds gemakkelijk, maar toen bleken we nog een klein rondje te moeten, maar even weer wat gas terug genomen. Op één km van de finish begreep ik de bordjes en durfde ik wel wat aan te zetten. De laatste ronde op de atletiekbaan kon ik mooi nog sprinten.
Naderhand wel spierpijn en stijfheid, maar vooral een heel goed gevoel. En erg gezellig.
Loopschema’s werken met intervallen. De beginnersschema’s met heel korte intervallen, die steeds langer worden. Ook gevorderde lopers werken met arbeid-rust-intervallen. Dan is het handig een ding te hebben dat piept als je interval is afgelopen.

Deze keukenwekker koop je bij de Blokker voor drie of vier euro. Je houd hem gemakkelijk in een hand en bedient de knoppen met je duim. Nadeel is, dat hij maar één tijdsinstelling kan onthouden. Voor een interval met rust heb je twee tijden nodig en dat kan niet, maar resetten gaat snel en het instellen van intervallen van 1,2,3,4,5 minuten gaat ook snel. Ze gaan lang mee. Ze kunnen tegen vocht maar ze zijn niet waterdicht. Op den duur gaat het geluid achteruit. Je kunt de batterij vervangen, hoewel ik dat geen succes vond. Weggooien en de volgende pakken werkt – helaas – beter.

Op mijn telefoon gebruik ik A HIT timer, de betaalde versie, zonder de reclame. Hij kost € 1,30. Eet je een Big Mac minder, snijdt het mes aan twee kanten. Ik heb er een eindeloze reeks combinaties ingezet van
Je kunt deze verschillende routines weer samenvatten tot een complete training. Twee nadelen : de alfabetische sorteerfunctie werkt niet goed en als een workout is afgelopen moet je eerst weer naar het menu voor je hem kunt opstarten. Verder is de layout op mijn telefoon niet altijd perfect, maar ik heb een klein scherm, maar een kniesoor die daarop let

Gymboss is ook een leuke,ik zag hem bij één van mijn trainers. Hij is klein, je kunt er twee intervallen in opslaan, hij is waterdicht en hij heeft een clip, waarmee je hem aan je kleding kunt vastmaken.

Net terug van trainen voor de Ambtenarenveldloop, over een maand in Groningen. Echt heel bijzonder, ambtenaren die hardlopen. Ik loop 9 km. Ik heb nog nooit zover hard gelopen en ik weet nu ook weer precies waarom. 10,5 km in drie stukken van 20 minuten en ik vind het helemaal niets, nou ja, de eerste twintig minuten vallen mee en het zou leuk zijn om eens gedaan te hebben. Maar goed, het gaat vooruit. Twee weken geleden nog 4 * 12 minuten. Dus.
Voor de Amerikaanse verfilming van Mannen die vrouwen haten, het eerste deel van de Millenniumtrilogie, waarvan iedereen waarschijnlijk de Zweedse serie al gezien heeft, is een filmposter gemaakt waarop de hoofdrolspeelster Rooney Mara topless staat afgebeeld met achter haar de mede-hoofdrolspeler Daniel Craig, volledig gekleed, die een arm om haar borst geslagen heeft, maar wel zo, dat haar borsten en tepels zichtbaar zijn.

De poster vertelt een verhaal dat het boek van Stig Larsson en de film nu juist niet willen vertellen. De naaktheid van Mara drukt of beschikbaarheid voor seks uit en de kracht om het taboe op blote vrouwenborsten te trotseren. De arm van Craig drukt bezit uit. Dat Mara naakt is en Craig gekleed heeft een zweem van vernedering in zich, zoals bewakers gevangenen dwingen zich uit te kleden.
Lisbet Salander, het karakter dat Mara speelt hoeft geen beschermende arm, ze verdedigt zichzelf, door aan te vallen. Ze wreekt zich op wie haar iets aandoet – of wie andere vrouwen iets aandoet. Ze ontbloot zich niet om te protesteren of uit te dagen, wat anderen denken interesseert haar niet. De poster slaat de plank dus erg mis. Bij Entertainment Weekly hebben ze het beter begrepen.

Ook de Amerikaanse titel deugt niet : De vrouw met de drakentatouage. ´Mannen die vrouwen haten´ geeft precies de bedoeling van de schrijver aan. Een vrouw met een tatouage van een draak, dat zegt niets. De Zweedse titel De vrouw die speelde met vuur ( Kvinnan som lekte med elden ) vind ik ook niet fantastisch.
Maar het is niet allemaal kommer en kwel met de Amerikaanse uitgaaf. Deze video maakt overtuigend duidelijk dat de film van David Fincher het verhaal een klasse beter vertelt.

6 oktober 2013 – Vorige week Schakelsurvival, vandaag Mudmasters, in Hoofddorp, 12 km hardlopen over modderpaden, 40 keer door sloten, kanalen en vijvers, een kunstheuvel op klimmen en via modderhellingen afglijden en een paar hindernissen. Een paar keer vijf minuten staan wachten in een sloot voor een hindernis is een hindernis op zich.
Ik loop eigenlijk nooit zo’n afstand hard, maar ik ben blij dat ik het goed kon volhouden. Vanuit het achterveld, ik houd niet van het gedrang in een startgroep van 200 personen, heb ik aardig wat mensen ingehaald – die bij een rij voor een hindernis evengoed weer vlak achter mij stonden. Net bij mijn start was het droog en brak de zon door ! Ha.
Het blijft een leuke sfeer, sportieve mensen bij elkaar. Zolang ze maar niet te veel willen presteren, dan wordt er opgefokt gescholden, getrekt en geduwd.

Om half tien met een groep van 27 jeugd van ‘mijn’ kerk in de legertruck van Jorrit naar de Grote Wielen voor de survival. Met zes begeleiders. De afgelopen twee weken heb ik erg veel tijd in de organisatie gestoken en dan is het een beetje raar dat het dan echt gebeurt. Altijd anders dan in mijn voorstelling. Het weer was prachtig, weinig wind, zon ! Eerst een praatje, dan een korte warming up en hup richting overkant van de snelweg. Daar zat alleen wel een sloot door. “Ah, nee, hè, dat doe ik niet”. Het gegil was niet van de lucht. Nog een paar sloten door, even snel het evenwicht bewaren bij de stroomvijver, de oudsten een eindje zwemmen, door een moddersloot onder een zeil door en in het water bij het hondenstrand de drek afspoelen. Onder de brug over het Alddiel door. Een aantal deelnemers vond dat erg eng, maar ze bedachten op het eind ook een erg moeilijk stuk wandklimmen. Ik ga zelf lekker makkelijk door het water. Nog even bij het survivalterrein kijken – niet aankomen – en dan verder over een touwbrug ( over een sloot waarvan de oever metersbreed onder water stond, zodat je de sloot pas merkte als je ineens tot je nek in het water stond ) en door een moerasbos. Terug bij het surfstrand de viezigheid afspoelen, gewoon even zwemmen, en toen was er soep, chocolademelk en koek, lekker warm in de zon. (De kerk heet De Schakel)