Een mooie dag voor een obstacle course, misschien te mooi, in een uithoek van het land dit keer. Misschien is dat de reden van de samenvoeging van de startgroepen, waarover ik een paar dagen voor de race ineens een mail kreeg. Ik was niet blij dat ik ineens een stuk eerder zou starten dan gepland.

Een keurig partycentrum, schoongeboend aan de binnenkant en de buitenkant, keurige perkjes ook, diende dit keer als inschrijfruimte en kleedruimte, tafels aan de kant, schotjes eromheen, klaar. De garderobe waren rijtjes tafel, alles ademde een geringe opkomst.

Gelukkig was het geluid herkenbaar : hard en bonkend. Deze organisatie had, ludiek, een man in een theateruniform gestoken. I kben omgekeerd bevattelijk voor die grappen. Slaan is niet mijn ding, ik heb de neiging te vluchten.

Nog gelukkiger werd ik van het parkour, al moet ik eerst nog even gal spuwen over twee zaken. Was is de toegevoegde waarde van sproeiers en zaagsel bij de start. Je ondergaat het gelaten … maar het is niet grappig, het is afgezaagd … ja, ik weet het, geen humor … Een regelrechte fout was, wat mij betreft, de hindernis van de muren meteen na de start. De hele startgroep is dan nog bij elkaar, waardoor een enorme opstopping ontstaat. Eén of twee kilometer verderop heb je daar geen last meer van.

Het was een mooi parcours met een paar inventieve, nieuwe hindernissen, zoals de rij auto’s en een landbouwvoertuig ( waar ik een paar mensen naar heb zien uitglijden, dat weer wel ).  Voor het eerst ook kennisgemaakt met een kruipdoorhindernis waarin hamers heen en weer slingerden.

Een aantal hindernissen was geleend van de mudmasters, aan het logo te zien. Ik hoorde mensen mopperen op weideafschijdingen die gepaseerde moesten worden, maar, hé, het is een hindernisbaan !

De ultieme test was echter de crossbaan, waar het parcours ruim gebruik van maakte. Met zijn rulle zand en bulten een eindeloos vermoeiende opgaaf. En de lange afstand mocht twee keer – de lange afstand was gewoon het parcours twee keer, wat het mogelijk maakte de ervarig van de eerste ronde de tweede ronde toe te passen.

Kortom, mooi parcours, goed weer en een fijne dag. ’s Avonds merkte ik dat mijn huid niet bruin was van de zon, maar van een heel fijn stof, wat er nauwelijks af te boenen was.

Weer een grens verlegd, of eigenlijk twee. Ten eerste 20 km hardgelopen, hoewel ik daar wel een klein kanttekeningetje bij zet, want zo hard ging het niet. Vandaag vond de Strong Vikingrun plaats rond en in een recreatiplas bij Nijmegen. Weer zo’n obstacle course. Ik houd niet van al dat Engels, maar obstacle course dekt de lading beter dan hindernisbaan. 20 km dus, met balkjes over een sloot, een touwbrug, schotten om overheen te klimmen ( 1,5 m, 2 m, 2,5 m), touwen om in te klimmen ( ging perfect ), netten om onderdoor te tijgeren ( stonden onder stroom ; marteling sla ik over ), water om doorheen te lopen ( 200 m gaat zeer doen aan de benen ). Het vreselijkst was een heuvel waar het parcours overheen ging. Dat lukte mij niet hardlopend. Met hardloopbeweging  ging ik net zo hard als wandelend. Het stuk na de berg was gewoon een paar km. hardlopen en dat was na vijftien km en de berg ook erg zwaar. Een heleboel mensen wandelden daar. Die passeerde ik dan wel hardlopend, maar ik ging misschien 2, 3 km harder dan zij. Daarna kwam een stuk met veel water om over te zwemmen en dat was heerlijk.

Op het eind lag in de plas een springschans van 5, 6 m. hoog waar je vanaf moest springen. Iets dergelijks had ik niet meer gedaan sinds ik op de basisschool van de 3 m duikplank ben afgesprongen zonder daar veel plezier aan te beleven. Ik vind het nog steeds op z’n best niet prettig. De hoogte viel me mee, maar het water schoot met een noodgang mijn neus binnen, rechtstreeks mijn schedelholtes in. Bah.

Tijd : ongeveer 2 uur 20. Snelste tijd : 1 uur 35 min !!!

Het was fantastisch weer. Zonnig, boven de 20 graden. Leuke sfeer. Meest irritant : het opgefokte bombombom-lawaai + geblèr van mannetjes met microfoons dat de organisaties van dit soort bijeenkomsten onontbeerlijk vinden.

Stel je kruipt over een touw ( catcrawl ) en je rolt eraf. Dat is vermoeiend. Hangen is vermoeiend. Op het touw kan je uitrusten. Dus is het handig als je weer op het touw kunt komen. Deze video legt het erg goed uit.

Vanochtend is het mij voor de eerste keer gelukt, ik was erg tevreden, maar het was ook erg pijnlijk en het was erg zwaar. Het argument, dat op het touw minder vermoeiend is dan onder het touw zal wel kloppen, maar laat het vooral betekenen dat je op het touw moet blijven als je daar eenmaal bent. Als je terug op het touw geklommen bent heb je ook wel een tijdje rust nodig om bij te komen van de beweging. Ik tenminste wel.

Het gaat zo, ik beschrijf de handelingen voor een rechtshandige persoon zoals ik :

1. Je hangt onder het touw.
2. Pak het touw zo vast dat beide handen ‘open’ zijn naar links ( ze zijn natuurlijk dicht, anders hang je daar niet ). De linkerhand is het verst van je voeten.
3. Maak jezelf lang.
4. Wip je bovenlijft zo omhoog, dat het touw onder je linkeroksel komt. Als dit gedaan is hang je dus op je oksel en aan een been.
5. Steek je linkerbeen ver uit naar links.
6. Strek je rechterarm naar rechts en beweeg deze met een grote boog over je hoofd naar schuin linksvoor aan de andere kant van het touw. Je lichaam rolt dan mee.
7. Grijp op tijd het touw met je rechterhand om je te stabiliseren.

Het is cruciaal dat je het linkerbeen van het touw af gestrekt houdt. Dat het mij een aantal keer niet lukte kwam omdat ik het been toch steeds weer introk. Verder kost het mij veel kracht om mijn oksel op het touw te krijgen. Het doet ontzettend zeer en veroorzaakt schaafwonden, waardoor is de beweging vooralsnog maar twee keer achter elkaar kan doen.