Mijn dochter liet me de dans ´Slip´ zien van Phillip Chbeeb en Renee Kester. Een prachtige film, prachtig om te zien hoe ze bewegen en om hun lichaamsbeheersing te zien, de stabiliteit, de versnelling en de vertraging. Streven naar schoonheid of perfectie van de beweging lijkt me ook iets toevoegen aan bodyweight-oefeningen, Pilatesoefeningen, calisthenics-oefeningen en dergelijke. Klik hier voor de video op YouTube.
Een paar kilometer verderop ligt een meer. Aan het meer een zandstrand met uitspanning. Het is nog donker als ik het water inging. Vanwege de warme dagen van de afgelopen tijd verwacht ik warm water, maar het is koud. Ik moet een heel stuk waden naar zwemwater en ik ril, wat ik meestal niet hoef.
Onder een donkere donkerblauwe hemel zwem ik richting één van de eilanden. Halverwege komen kokmeeuwen boven me vliegen. Eén maakt vage duikvluchten naar mij. Als ik nog even doorzwem vliegen aalscholvers op. Het spijt me, zonder mijn aanwezigheid zouden ze een rustig begin van de dag hebben gehad. Het is een gek besef dat al dat gedoe van de verschillende vogels en vogelsoorten doorgaat als ik er niet ben, en van al dat andere leven. Ik zwem naar een ander eiland. Het wordt lichter en blauwer, maar het water blijft een beetje koud.
Op de terugweg zie ik twee reeën, één ver weg in een weiland, één graast op minder dan vijftig meter bij een boomwal. Na een kwartier verdwijnt hij in bosschages.
In de middag ging ik erop uit om materiaal te vinden voor een vuurboog. Op Discovery Channel komen met regelmaat van klok mannen voorbij die vuur maken met een vuurboog. Zo’n man wil ik ook wel zijn.
Het was onbarmhartig warm. Sneller dan slenteren was niet mogelijk en bovendien, bij vakantie hoort een meditatieve houding. Zo langzaam als ik de straat uitliep was ik nog nooit de straat uitgelopen. Ik zag van alles, takjes, bladeren, een ingevallen schuur die me nog nooit was opgevallen, hijgende kraaien. Heel weinig vogels, trouwens, die zaten natuurlijk lekker op een tak in de schaduw te chillen.
Het viel nog niet mee om in ons goed onderhouden land een dode tak te vinden, maar op het bedrijfsterrein stak een dode staak uit een vlierstruik, die me graag toeëigende. Het verbaasde mij hoe hard hij was. Ik dacht dat vlier zacht was.
Nu ik toch bezig was liep ik een rondje langs het kanaal, het grote, brede kanaal met grote schepen. Her en der aan de overkant zwommen of lagen groepjes jongeren. Het was heerlijk om ook even het water in te gaan en op en neer te zwemmen naar de overkant.
Op de terugweg vond ik de eerste rijpe bramen van dit jaar.
Het vuur maken mislukte. Het touw slipte op de spindel en de tak die ik als boog had uitgekozen brak al gauw. Ik probeerde nog een vuurploeg te maken van de resterende onderdelen, maar later las ik, dat dit nog moeilijker was dan een vuurboog. Toch een leuke dag gehad.
Tegen half tien ga ik naar het recreatiegebied met het voornemen een rondje door het gebied en het noordelijk gelegen meer te maken. Het is kouder dan ik dacht. Tot mijn verdriet doet mijn rechterhak zeer bij elke stap. Het stuk in de schemer door het grasland en over het golfterrein gaat prima. Het is leuk om illegaal over het terrein te lopen. Aan de overkant van de weg gaat het mis. In een bosje buig af naar het oosten en raak de weg kwijt. Oriënteren op de Poolster lukt niet. Ik vertrouw hem niet. Ik zwem nog een paar stukken water over en beland uiteindelijk bij de camping. Ik doe moeilijk om erop te komen. Eén maal op de camping blijkt er gewoon een open hek te zijn. Ik weet hoe het werkt op en camping en kan gewoon doen alsof mijn tent er staat. Dan ben ik al onderkoeld, ik klappertand nog net niet, maar ik moet nog een heel eind door het water. Ik zwem een stuk water over naar het ´dierenpark´. Daar moet ik een hek over klimmen. Dank zij de bootcamptraining lukt dat. De onderkoeling wordt erger. Ik zwem nog een drie, vier stukken water over. Onderhand maakt de kou me bang. Zo snel mogelijk leg ik de kilometer naar de auto af. Nog een stuk zwemmen en volledig onderkoeld kom ik bij de auto terug. Het stuk rond het noordelijke meer heb ik voor geen meter gehaald.
Grindelwald ligt aan de voet van de Eiger, niet de hoogste berg van Zwitserland ( net geen 4.000 m. ), maar wel één met beroemde, dramatische beklimmingen van de steile noordwand. Natuurlijk omdat er mensen bij omgekomen zijn. Volgens Wikipedia 64 tot nog toe. De Eiger rijst in één keer op uit het dal, net als een paar buurbergen van vergelijkbare hoogte, maar zonder een drama waar een film van is gemaakt. Ueli Steck heeft de noordwand keer op keer in een noodtempo beklommen. De laatste keer, in 2015, deed hij er 2 uur en 22 minuten over !
De Eiger Nordwand. Ziet er niet erg moorddadig uit.
Met de kabelbaan omhoog en op de fiets naar beneden. Ook al is het pad breed, hij is verhard met steenslag en de afgrond is diep. Ik vertrouw maar maar weinig. Ik ben wel heel tevreden met de rijrichting : naar beneden. Dat gaat wel even fijner dan de fietsers die ons tegemoet komen. Afzien, afzien, afzien. Het passeren van de postbus is ook een evenement. Je hoort zijn toeter en denkt dat hij pal achter je rijdt, maar nee, hij is nog een paar haarspeldbogen weg. Dan denk je, hij zal zo wel bij mij zijn. Nee, hij moet die bochten nog door en hij moet mensen inladen met veel koffers en vast ook met veel kleingeld. Dus uiteindelijk denk je, het duurt nog wel even, maar dan word je van je fiets geblazen door die toeter en stuift de bus je voorbij, hoofdschuddend over je trage reactie. Ik heb dan ook geen foto van de postbus. Ik stond bij te komen van de schrik.
Je kunt met de kabelbaan van Grindelwald naar Wengen. Eerst omhoog de Männlichen op, en dan steil naar beneden. Met de trein kan je dan om de Männlichen heen weer terug naar Grindelwald. Overal kan je uitstappen, een eindje wandelen en rondkijken. En taart eten.
Panorama
Op een ochtend werden we wakker van een enorm lawaai. De buren kregen een nieuw dak op het huis en in de Alpen doe je dat met een helicopter.
Koeien natuurlijk. Voor de chocolade.
We maken een wandeling naar de Bachalpsee. Op de terugweg horen we marmotten gealarmeerd krijsen. Her en der zien we ze rechtop staan. De aanleiding is een vos. Vrij snel valt een wolkendeken het dal in. In de mist lopen we terug naar de kabelbaan.
De vos die de marmotten in de wijde omtrek alarmeert
Alpenweide
Eindeloos rollen meterspoortreinen van de Berner Oberland Bahn voor de ruit van het appartement langs.
Het Jungfraujoch is het laagste punt tussen de Jungfrau en de Mönch, twee toppen in Zwitserland. Naast de Mönch staat de Eiger, beroemd om zijn steile noordwand. Door de bergen loopt een treinspoor, zodat je zonder moeite heel hoog de bergen in kunt. Waarna je binnen tien meter lopen tussen de noedels slurpende Chinezen staat te happen naar adem : zuurstoftekort op hoogte.
Er loopt een pad naar de Mönchjochhütte, een flat van drie verdiepingen die tegen die Mönch aangeplakt zit. Het pad begint natuurlijk met vermaak, alleen natuur is saai, en zoveel natuur is er niet, er is alleen steen en sneeuw, nog saaier. Wel vliegt er een klein soort kraai. Hoewel, ze zijn wel helemaal zwart en krassen wel als kraaien, maar met een heel hoog stemmetje, waardoor ik toch twijfel of het kraaien zijn. Op 3500 m hoogte, waar leven ze van ? Toeristenafval ?
Als we het pad een eindje opgelopen zijn en de drukte al wat vermindert, begint het achter ons te rommelen. Meestal wil S door, maar dit keer wil zij terug en wil ik doorlopen. Die hut is toch wel vlak bij, niet. Nou, dat is wel zo, maar dezelfde afstand omhoog lopen over sneeuw, dat kost wat meer tijd.
Gelukkig zet het onweer niet door. Wij bereiken de Mönchjochhütte en vergapen ons aan de echte klimmers, in hun echte klimmerskloffie, die druk zijn met klimtouwen, weliswaar gewoon plat op de sneeuw, maar het wel heel ingewikkeld. De hut is een sportcomplex. Beneden zijn kleedkamers met bakken, waar de bergsporter zijn uitrusting in kan bewaren. Boven is een kantine met blank gelakte banken en tafels, verfomfaaide bergsportboeken en bergsporttijdschriften en een oude landkaart aan de muur. In de keueken staat een lange, dunne Japanner af te wassen. We drinken een vreselijk dure kop oploskoffie of -cacao.
Op de terugweg zijn we de enige op het pad, afgezien van de lange Japanner op rubberlaarzen, die ons in een noodtempo achterop komt lopen. Hij moet de trein halen. De wereld is wit en geluid is gedempt, net als bij ons, als er sneeuw ligt. Maar regelmatig horen we stenen vallen of ijs afbreken.
Terug bij het station blijkt het pad vanwege onweersdreiging gesloten te zijn toen wij nog naar de berghut aan het lopen waren.
Een experiment. Ik heb verhalen gelezen over zenbeoefenaren, die onder een waterval mediteerden. Meestal hielden ze er kwetsuren aan over. Ik zat buiten, op een warme dag met weinig wind, op een beschutte plek. Het water was wel koud, maar bij lange na niet de hoeveelheid van het bergstroompje dat ik me voorstel van een Japanse beoefenaar. Zeven minuten had ik me voorgenomen, niet erg lang dus. Het was prima te doen. Alleen het plekje op mijn kruin waar geen haar zit, werd wat koud.
Moet je nu rusten bij spierpijn of niet ? Deze week heb ik geen oefeningen gedaan als ik spierpijn had, maar volgens wikipedia zou je dat best kunnen doen, tenzij je pijn voelt die duidt op spierscheuring. Citaat van de website optimaalsporten.nl ( link naar het artikel ) :
“Bij een eerstegraads spierscheuring zal minder dan 5% van de spiervezels beschadigd zijn. Je voelt tijdens explosieve en maximale belasting een stekende en scherpe pijn in de spier, maar je kunt nog wel rustig lopen en fietsen zonder daarbij klachten te ervaren. Daarentegen zal bij een tweedegraads spierscheuring lichte belasting al pijn geven. Het oprekken van de spier is tevens pijnlijk en de kracht in de spier neemt af.”
Spierpijn treedt alleen op bij eccentrische spierbewegingen ( de spier levert kracht en verlengt ( wordt langer )).
URL citaat : http://www.optimaalsporten.nl/blessures/spierscheuring-behandeling-en-symptomen.asp
Helaas, het is voorbij. Twee weken geleden vond de fysio dat ik kon beginnen met hardlopen op de loopband, vijf keer een minuut op acht km per uur. Langzamer kon ik niet hardlopen. Nog voor de vijfde minuut had ik stekende pijn in mijn enkel. Ik heb het nog een paar sessies aangezien, maar alle inspanningen van de afgelopen drie maanden hebben niet geleid tot minder pijn. Ik ben goed verzekerd en kan nog wel even doorbehandeld worden, maar er is geen teken van verbetering. Ik heb de behandeling beëindigd.
