Jan Roel Smedes

Blog

  • Cross triathlon Den Helder

    Cat:
    Tag:

    11 km hindernisrun, 600 m zeezwemmen en 18 km atb-fietsen. Ik had me er bijzonder op verheugd, maar veel te weinig getraind – blessure, vakantie. Het was prachtig weer, zon, warmte, windje. Bij de start bleken we met nog geen tien man / vrouw te zijn. Ik liep in na eerste vijfhonderd meteen tweehonderd meter achter. De rest van het lopen deed ik alleen. Het is makkelijker als je gewoon achter anderen kunt aanlopen en niet zelf de route hoeft te zoeken, waarover later meer. Het lopen ging aardig, gezien de trainingsachterstand. Er waren maar weinig hindernissen van betekenis, waardoor de loop meer op een wandeling door de duinen leek, een prachtig decor om doorheen te lopen. Kwam ik nou in de verleiding om bramen te plukken ?

    Het zwemmen : zes keer honderd meter van redder naar redder. Ze stonden gewoon als boei in het water, waarvoor dank. Als je vlak achter de branding zwemt lijken de golven hoog. Enig ritme is onmogelijk. Na de eerste keer de schoenen uitgedaan. Halverwege viel het zwemmen een beetje in het water doordat de reddingsmensen vonden dat er een onderstroom stond die je de zee insleurde – had ik niets van gemerkt – maar ik mocht niet meer zwemmen. Honderd meter lopen door de branding is flink zwaarder dan zwemmen.

    Bij de fietswissel bleek ik vreselijk slecht voorbereid : geen handdoek, geen droge kleren, geen eten, geen drinken. Eerst een heel stuk fietsen over de dijk naar een hotel met een kanon (…), tien squats met de fiets op je hoofd, daarna datzelfde stuk terug. Vooral leuk met wind in de rug. Het moet de bedoeling zijn geweest om binnensdijks heen te fietsen, maar ik twijfelde over de kleur van een markering ( rood ipv paars ) en heb waarschijnlijk de afslag gemist. Afgezien van de squats geen hindernissen hier, wat ik jammer vond.

    Na de dijk een stuk over het strand. Het was vreselijk. Ik was toch wat moe geworden ( uitgeput, uitgedroogd en uitgehongerd ) en om de haverklap liep de fiets vast in het zand. Hoe ik mijn hoofd er ook over brak, ik kon niet uitmaken waar het strand het hardst was. Achteraf waren mijn banden waarschijnlijk te hard opgepompt, waardoor ze in het zand sneden, maar dit was pas de derde keer dat ik op een ATB reed en ervaring met zoveel rul en nat zand heb ik niet. Ik durfde geen lucht uit de banden te laten. Met het idee dat je meer kunt dan je denkt heb ik mijzelf naar de finish laten ploeteren. Ondanks enorme inspanningen ging ik nauwelijks harder dan vaders die hun kinderen duwden.

    Bij de finish, bovenaan een trap op de dijk, vroeg  ik een al gefinishte triatleet waar ik me moest afmelden.  Ik bleek van de verkeerde kant te zijn gekomen. Hij ook.

    Maar …

    … er zijn nog wel wat verbeterpunten. De route was niet goed aangegevenen hoewel het routezoeken op deze manier een extra uitdaging toevoegde aan de run, dat is alleen leuk zolang je de route vindt. Ik kwam mensen tegen die de weg kwijt waren geraakt.

    De gebrekkige  route kwam niet alleen doordat markeringen weggehaald waren, zoals de organisatie zei. Bij een keuzemogelijkheid moet de juiste keuze van zichtbaar zijn en na de keuze bevestigd worden. Eén lintje aan een tak is niet genoeg. Markeringen horen aan de buitenkant van een bocht, niet aan de binnenkant, achter een uitstekende, bebladerde tak. Hoeveel te meer lintjes je ophangt, hoeveel te meer moeite het vandalen kost de hele route te vandaliseren.

    De aanwijzingen van de helpers op de fietsroute leken erop te wijzen dat zij het ook niet allemaal wisten. Eén keer werd ik de verkeerde kant opgewezen. Bij splitsingen in de route werken met bordjes met pijlen en alle soorten runs benoemen bij de pijl die op hun van toepassing is.

    Er waren te weinig hindernissen. Er waren gemakzuchtig op een pad gelegde tonnen waar je gewoon langs kon lopen. Er waren belachelijke hindernissen, zoals rollen door meel en stroop, wat ik dan wel weer braaf deed. Er was iets met ballen van een duin af en snorren tekenen, wat ik helemaal niet begreep. Er was wel redelijk wat water. Dat vind ik altijd leuk en het was prettig op deze warme dag.

    Het grootste deel van het fietsen was langs de dijk heen en weer ( hoewel het veel kortere stuk over het strand slopend was, echt heel zwaar ). Halverwege moest je dan 10 squats doen met je fiets boven je. Oké, vooruit, maar waren niet wat meer fietshindernissen mogelijk geweest ?

    Kortom, een mooie dag, een prachtig idee, waarvan het me verbaast dat maar tien mensen in Nederland dat met mij vinden, maar de uitvoering kan beter. Aan het enthousiasme van de organisator ligt het in elk geval niet.

  • Gebroken nachten zijn de norm

    Cat:

    Een artikel in Quest Psychologie, 2014-08, blz 93

    Hoe slapen we als we niet langer worden omgeven door lampen, lantaarnpalen, tv’s en andere schermpjes ? Wat gebeurt er als we leven zoals lang geleden, toen we opstonden wanneer de zon opkwam en naar bed gingen wanneer de zon onderging ?

    De Amerikaase psychiater Tom Wehr voerde een experiment uit waarbij deelnemers overdag normaal leefden maar ’s avonds verstoken bleven van lichtbronnen. Iedereen ging veel vroeger naar bed. Maar de slaap werd ook anders. Nooit sliepen de proefpersonen een nacht door. Eerst sliepen ze drie tot vijf uur, daarna weren ze twee uur wakker, om vervolgens aan een tweede slaaprond van drie tot vijf  uur te beginnen. ’s Nachts wakker liggen is dus niets om je zorgen over te maken. Vermoedelijk is het een natuurlijk slaappatroon, overgebleven uit de tijd dat er nog geen neplicht was.

    Het begin van de slaap is verbonden met een toename van het hormoon melatonine. De afscheiding van het hormoon door een gebied in de hersenen wordt aangezet door duisternis.

  • 10 blessurewetten van Noakes

    Cat:
    Tim Noakes, Lore of running, 1985, vierde editie, 2001, isbn 0873229592.
    Nu ik al een tijdje geblesseerd ben lees ik van alles over blessures. Tim Noakes geeft zijn zijn hardloopbijbel tien blessurewetten.

    1. Blessures zijn niet God gegeven

    Maar hebben een oorzaak, buiten het lichaam of binnen het lichaam. De blessures die ontstaan door oorzaken buiten het lichaam zijn makkelijk : de aanrijding, de val, de doodschop. Die van binnenuit komen ontstaan door tenminste drie factoren : bouw en trainingsmethode en dan noemt Noakes nog de omgeving waarin getraind wordt, inclusief de schoenen. Dat lijkt me echter een externe oorzaak. Geen loper loopt op dezelfde manier, maar enkele lopers lopen mechanisch perfect en de rest van ons “run despite varying grades of biomechanical disaster” (blz. 742). Volgt een overzicht van gewone variaties in de lichaamsbouw die vatbaar maken voor blessures, een analyse van de perfecte looppas en een lange uiteenzetting van de resultaten van onderzoek naar het ontstaan van blessurese als gevolg van de contactfase, de effecten op en de reactie van de schoenenindustrie en de effectiviteit van schoenen bij de blessurepreventie.

    2. Elke blessure heeft vier fases

    • Fase 1. De blessure veroorzaakt pijn na de training en vaak alleen enkele uren na afloop daarvan.
    • Fase 2. Tijdens de training veroorzaakt de blessure ongemak, maar nog geen pijn, maar die is niet groot genoeg om de training te beperken.
    • Fase 3. De blessure veroorzaakt zoveel ongemak, nu benoemd als pijn, dat de training beperkt moet worden.
    • Fase 4. Hardlopen is niet meer mogelijk.

    3. Elke blessure is een indicatie van een breakdown point

    Dit is eigenlijk dezelfde wet als nummer 2. Hij stelt dat tussen de fasen een breakdown point bestaat, een intensiteit of omvang van de training die het lichaam niet aankan of een wijziging in de training. Noakes noemt drie factoren : trainingsopzet, ondergrond en schoenen.

    4. De meeste blessures zijn te genezen

    Gelukkig ! Behalve : de blessures de veroorzaakt worden door ernstige biomechanische afwijkingen of door ernstige degeneratie van botten of weefsels.

    5. Vooruitstrevende technieken zijn zelden nodig

    Loopblessures ontstaan niet in de botten, waardoor Röntgenfoto’s geen zin hebben. Rustig praten met en voelen door mensen werkt het best. Maar MRI’s kunnen weer wel handig zijn. Dus toch.

    6. Behandel de oorzaak, niet het effect

    Dat is een aanwijzing, geen wet. De wet is volgens mij : als de oorzaak behandeld wordt, verdwijnt de blessure. “Unfortunately, there are some runners whose injuries exist more in their heads than in their legs.” ( blz. 754 ).

    7. Volledige rust is bijna nooit de beste behandeling

    Volledig stoppen leidt tot ontwenningsverschijnelen, omdat veel lopers een fysieke en psychische afhankelijkheid van het lopen hebben ontwikkeld. Noakes raadt aan te blijven lopen tot je pijn voelt en daarnaast andere activiteiten te doen.

    8. Accepteer nooit het advies van een niet-loper als definitief

    Een behandelaar moet een algemeen begrip hebben van hardlopen en training en van het belang van het lopen voor de loper. “Your adviser shouldn’t be expensive, as most running injuries can be cured without recourse to expensive treatment” ( blz. 756 ).

    9. Vermijd chirurgie

    Behalve heel soms, als al het andere niet werkt.

    10. Recreatief hardlopen veroorzaakt geen ostheoarthritis

    Geen idee wat het is, maar wel fijn dat je het niet van hardlopen krijgt.

  • Primitieve camping

    Cat: ,
    Primitieve Staatsbosbeheercamping Horsterwold

    Staatsbosbeheer heeft sinds niet al te lang een aantal primitieve campings, waaronder één in Flevoland, in het Horsterwold. Ik heb daar gekampeerd, één nacht slechts. Het is een prachtig initiatief, een veldje van 30 bij 10 meter, met achteraf in het hakhout een kakdoos, een doos met een wc bril op een vierkant gat ( werkt perfect ). Als ik goed heb rondgekeken was er geen waterpomp. Je zet je auto op een parkeerterrein, loopt een eind op een fietspad, dan nog een eind over een karrespoor en dan nog over een graspad – niets is aangegeven.

    Kakdoos met wc-bril op SBB camping Horsterwold

    Toen ik er kampeerde was er een verjaardagsfeestje van een groep van vooral jongetjes van tien. Ze moeten een prachtige tijd hebben gehad. Met elkaar rommelen, kampvuur stoken en in een tent slapen. Naast mij was een man primitief kamperen aan het oefenen, weer primitiever dan ik : slapen onder – naast – een lintoe gemaakt van een poncho en koken op hout. Ik gebruikte een esbitbrander en een tarp, en voor het eerst een klamboe. Beviel goed natuurlijk, geen gezoem om het hoofd en geen geprik in het hoofd.

    Het vallen van de nacht en het ochtendgloren zijn altijd weer zo mooi om mee te maken.

  • Het paleodieet

    Cat:

    Het paleodieet is de laatste loot aan de dieetboom. Hi jbestaat alweer zo lang dat zelfs Albert Heijn erop ingesprongen is, het kan dus maar zo zijn dat de trend op zijn laatste benen loopt. Martijn Katan heeft al in 2010 in een artikel in de NRC de vloer aangeveegd met het dieet, wat de gelovigen natuurlijk op geen enkele wijze heeft gedeerd. Lees vooral het artikel.

    Samengevat : Het paleodieet bestaat uit vruchten, noten, planten, vis en vlees ( van langzaam geteelde of wilde dieren ). Granen en graanproducten worden vermeden. De redenatie is, dat het menselijk lichaam nog steeds is afgestemd op de voedingsmiddelen die onze voorouders in het paleolithicum ( eindigt 12.500 v.C. ) tot hun beschikking hadden.

    Martijn Katan zet voor ons keurig de bezwaren op een rijtje :

    Het dieet heeft als doel de levensduur te verlengen ( langer gezond blijven ), maar de evolutie, die de mensen zo heeft afgestemd op bessen, noten, planten, vlees, selecteert op voortplantingssucces en niet op levensduur. Voor de evolutie is een vrouw boven de 45 jaar onnuttig ( OED : het nut van de man doet er even niet toe ).

    De gemiddelde ouderdom in het paleolithicum was beduidend minder dan de huidige 75 tot 85 jaar in de Westerse wereld ( OED : met gebruik van graanproducten en te weinig groente ).

    Het vaststellen van het dieet in het paleolithicum is giswerk, wel beredeneerd, maar met een grote mate van onzekerheid ( OED : en modegevoeligheid ).

    De effecten van het paleodieet op de lange termijn zijn niet bekend.

    Katan, Martijn, Het paleodieet, in NRC, 10-4-2010

  • Lichtvoetig hardlopen

    Cat:
    Tag: ,
    Boekomslag lichtvoetig hardlopen

    Al jaren heb ik de wens een goede looptechniek te trainen, maar zonder lid te worden van een vereniging ( negatieve ervaring met een zwemclub ). Op internet en in tijdschriften kan je tips verzamelen, maar die is gefragmenteerd en je moet al een beetje inzicht hebben om de betrouwbaarheid ervan te kunnen beoordelen en zelf je programma te maken.

    Lichtvoetig hardlopen is het antwoord, voorlopig, bij gebrek aan een cursus en een levende trainer. De deskundigheid schrijver heb ik niet kunnen vaststellen. Bea Splinter is fysiotherapeut. Lichtvoetig hardlopen betekent :

    • een soepele beweging
    • een hoge pasfrequentie
    • voorvoetlanding
    • een houding met een stevige romp en ontspannen nek en schouders

    Afgezien van de voorvoetlanding een aantal kenmerken dat te vinden is in vele hedendaagse publicaties over looptechniek, zie bijvoorbeeld de BK-methode. De voorvoetlanding wordt nog wel eens vervangen door de middenvoetlanding.

    Een groot deel van Lichtvoetig hardlopen bestaat uit een stappenplan en trainingsschema´s in de drie snelheden rustig, gewoon en snel voor de beginnende of oudere tot en met de gevorderde of jongere loper. De schema´s beginnen met oefeningen om de belastbaarheid van het bewegingsapparaat te vergoten. Dat is nodig omdat de looptechniek de spieren anders belast en het lichaam daaraan moet wennen. Er zijn oefeningen voor de kernkracht, de kernstabiliteit, de flexibiliteit en de kracht in de voeten en de benen. Daarna volgen oefeningen voor de beweging. De auteurs doen suggesties om de oefeningen in te passen in de training. Naast de buitenoefeningen zijn er oefeningen voor binnen.

    Dit alles wordt ingebed in een uitgebreide bespreking van de ( mechanica van de ) landing, van de bouw en de eigenschappen van de voet in relatie tot die landing en van de rol van de schoenen en de ontwikkelingen daarin, of, zo je wilt, van de veranderende schoenmode.

    Het boek eindigt met een overzicht van de stand van de wetenschap en met een handleiding voor en aandachtspunten bij het maken van een videoanalyse.

    In kort bestek, het boek telt maar 124 bladzijden, is Lichtvoetig hardlopen een complete, waarschijnlijk verantwoorde en praktische gids om te schaven aan de hardloopbeweging.

    Turksma, Siebe, en Bea Splinter, Lichtvoetig hardlopen, in de serie ‘De vrije loper, isbn 9789064105852

  • Naar de podoloog

    Cat:
    Tag:

    Naar de podoloog geweest. De fysiotherapeut drong erop aan – ik was niet overtuigd van de noodzaak. Het was erg interessant. Mijn voeten werden op minstens vijf manieren bekeken en en vastgelegd. Maar eigenlijk had de podoloog ( Joop Veenstra, CVS Sportpodologie, Drachten ) de diagnose al snel klaar : holvoeten + achillespeesklachten, dat hangt samen.

    Welnu, ter lering, met name voor hen met holvoeten.

    Ik heb twee holvoeten, één iets uitgezakt, maar dat is bijzaak. Bij holvoeten staat het hielbeen iets achterover gekanteld. Dat is niet te verhelpen, zo is de bouw. Daardoor staat de achillespees iets meer onder spanning en is deze blessuregevoeliger. Terzijde : ik heb nog steeds pijn bij de aanhechting van de pees op het been, nu aan beide zijden gelijk.

    Bij holvoeten, ik herinner me niet of dit nu alle voeten zijn of alleen de mijne, drukt het lichaamsgewicht in stand niet of bijna niet op de binnenzijde van de voorvoet. Als ik hardlopend land doe ik dat op de hak / middenvoet, dat doet er niet zo toe. Het kuitbeen staat netjes recht. Bij de afwikkeling verplaatst het gewicht zich naar de buitenkant van de voorvoet, beweegt de enkel naar binnen en komt het kuitbeen schuiner naar buiten te staan. Dat is ook nog niet zo’n probleem.

    Mijn probleem ontstaat in de volgende fase, die van de afwikkeling over de tenen. Het gewicht wordt verplaatst van de buitenzijde voorvoet naar de gehele voorvoet ( inclusief bal en grote teen ). De hiel moet omhoog, de kuitspieren beginnen samen te trekken, maar het kuitbeen staat scheef en de enkel is naar binnen gezakt, dus dat geheel moet eerst rechtopgetrokken worden. En dan dus tegelijk het gewicht van de buitenzijde van de voorvoet naar de binnenzijde trekken.

    Die draaiing gevoegd bij het feit dat de achillespees door de vorm van de voet sowieso al extra onder spanning staat, zorgt volgens de podoloog de geïrriteerde peesaanhechting.

  • Jay Johnsons oefeningenseries

    Cat:
    Tag:
    Jay Johnson and Sara Vaughn

    Rompstabiliteits- en krachtoefeningen voor hardlopers.

    Jay Johnson is coach voor high scools (14-18 jarigen) en organiseert hardloopkampen in Boulder, Colorado, VS. Hij traint wat bekendere athleten of heeft die getraind.

    Hij heeft een serie van vijf video’s op internet gezet met rompstabiliteits- en krachtoefeningen voor hardlopers : 8 week general strength progression. De oefeningen worden voorgedaan door de athlete Sara Vaughn, zodat je kunt zien hoe ze goed gedaan moeten worden. De serie bouwt op in acht weken.

    Ze zijn bedoeld om het lichaam sterker te maken, de belasting van het lopen beter aan te kunnen en de loopbeweging beter te kunnen uitvoeren. Ze sluiten aan bij de opmerking die ik vond bij een verslag van zevenkampster Nadine Visser ( www.nadinevisser.nl, 18 april 2014 ) van een trainingsstage bij Rana Reider, die athleten een zogenaamde continue warming up laat doen “In deze warming-ups zat dit alles door elkaar en dat gaat achter elkaar door. Na zo’n warming-up was je wel gelijk goed warm. Ook is het erg goed voor je basis conditie. Na de training doen de atleten nog algemene dingen zoals core stability, ballen gooien of hordenstappen.”

    Jay Johnson heeft een website, coachjayjohnson.com, met een beperkte blog. Interessant is dat hij daarop zijn uitgangpunten weergeeft. Zie ook thisibelieve.com, een verzameling essays over de kernwaarden die mensen leiden in hun leven.

  • Strong Viking 2014

    Cat:
    Tag:
    Glijdend van een modderbult

    Mijn foto gevonden van de Strong Viking Run, van zaterdag voor een week. Dit is in een hindernis van 4x { 5x ( modderhoop – moddersloot ) + 10 m tijgeren onder prikkeldraad door }. Zwaar en leuk. De moeilijkste hindernis was de bijna laatste : van 6 m in het water springen. Ik word nooit echt gelukkig van hoogte, maar er was een bewakingsmevrouw die me de tip gaf naar voren te kijken en naar voren te springen. En dat werkte.

  • Strong Viking Nijmegen 2014

    Cat:
    Tag:

    Eigenlijk ben ik geblesseerd, maar de run is te leuk om niet aan mee te doen en ik heb me vorig jaar al ingeschreven. Dus ik ga toch. Tot mijn verbazing gaat het lopen goed, nou ja, niet slecht. Einde blessure dus.

    De run begon met een vernieuwing : een 2,5 m hoge muur. Een prima uitvinding! Op die manier werd het veld meteen gedoseerd op het parcours losgelaten. De tijdwaarneming lag heel handig na die muur.

    Het duurde even voor het eerste water verscheen, op de paar plasjes vlak na de start om de voeten nat te maken. Maar na een of anderhalve kilometer door het bos waren daar eerst een modderopwarmertje gevolgd door een enorm traject trenches en prikkeldraad om onderdoor te kruipen. Fantastisch. Dat mag best een paar keer herhaald worden. Volledig bemodderd ging het met een ruime omweg terug naar het startgebied, waar we lekker konden schoonspoelen in het water. Op een creatieve manier werd de route naar de finish gekruist : onder een vlot door. Daarbij kon je niet zien waar je weer boven water kwam, wat het spannend maakte. Het lekker warme water ( vermakelijk : op het strand zat een rij mensen de modder uit hun schoenen te spoelen ) werd meteen verwisseld voor ijswater, gevolgd door de vreselijke electrocutiehindernis. Ik sla hem altijd over, martelwerktuigen horen niet op een sportfeest, we doen ook niet aan waterboarding, maar ik hoorde gemopper dat er te weinig prik op stond …

    Volgde nog een heleboel klimhindernissen en een aantal krachthindernissen zoals hout slepen en houtblok tillen. Ook leuke aanvullingen. Het zat allemaal goed in elkaar. Hoogstens was de loopafstand tussen de hindernissen soms wat lang. En als je zoals ik alleen meedoet heb je soms niemand die bereid is de rug gedragen te worden of je over een hindernis te helpen, hoezeer dat ook aanbevolen wordt.

    Voor mij was de springschans op het eind de moeilijkste hindernis en de grootste uitdaging. Dankzij de toezichtsmevrouw heb ik hem niet overgeslagen. Ik was al op de terugweg maar zij overtuigde mij dat je vooruit moest kijken en niet naar beneden. Dat werkte prima. Eigenlijk had ik hem nog een paar keer moeten doen. Volgend jaar !

     

  • Training week 2-6-2014

    Cat:
    Tag:

    Maandag
    Mijn lijst met oefeningen afgewerkt en vooral veel gehangen en geklomen. Proefstukjes van 50 meter gelopen op mijn verschillende schoenen en op blote voeten. Ik merk geen verschil. Het deed een beetje pijn, maar was wel dragelijk.

    De fysiotherapeut heeft weer een paar spieren geprikt. De linkerkuit, de kant van de zere hiel is lekker ontspannen. De rechterkuit is stijver … Maar de pijn is gebleven, op het moment dat de hiel 2 cm van de grond is.

    Ik mag niet meer 20 sec statisch rekken met de bal van één voet op de trap en de voet dan door laten zakken, maar dat moet in 5 sec vanuit op de tenen staan naar doorgezakt en dan met steun van de andere voet weer omhoog.

    ´s Avonds core-training, weer bij de fysio. Ik kan nu op de bal blijven zitten, eindelijk. Het is wel grappig om ook hier te merken hoe anders lichamen ontwikkeld zijn. Een andere cursist zit al vanaf het eerste uur op die bal en is in staat een hem toegeworpen bal te vangen. Maar ik kan dan weer sommige krachtoefeningen die hij met moeite volbrengt.

    Dinsdag
    ’s Ochtends krachtoefeningen, vooral squats met stang. Ook de ‘kettlebell’ weer eens gepakt.
    ’s Avonds weer proefstukjes hardlopen, maar nu deed het al gauw zo zeer dat ik opgehouden ben.

    Woensdag
    Rust

    Donderdag
    ’s Avonds een eigen serie bootcampoefeningen gedaan. Het recreatiegebied was leeg omdat het doorlopend regende. Kon ik lekker mijn gang gaan.

    Vrijdag
    ’s Ochtends wat krachtoefeningen, ’s avonds wat core-oefeningen met de bal.

    Zaterdag
    Rust

    Zondag
    Eigen bootcamp.

  • Training 5-6-2014

    Cat:
    Tag:

    De weersverwachting was slecht. Buienradar gaf een langdurige regenbui juist tijdens trainingstijd. De twee gegadigden voor de training van mijn bootcampgroep – speciaal voor mij zonder lange stukken hardlopen – haakte uiteindelijk toch af, zodat ik alleen ging. En inderdaad, het regende. Een visser in een oranje regenpak aan de overkant van het water en ik hadden het recreatiegebied voor onszelf.

    Ik had mijn sleepband mee om eens te proberen hoe mijn enkel daarmee zou samengaan. Dat ging wonderwel goed – op blote voeten, dan krijg je geen natte schoenen 🙂 – ik loop vaker op blote voeten. Het lijkt erop dat mijn houding verandert, misscien omdat je met een sleepband om je middel automatisch je core-spieren aanspant. Uiteindelijk 10 x 100 m gelopen, zonder pijn, hoewel ik wel een pijnstiller had genomen.

    Lekker getraind, verder. Nu ik toch nat was een paar stukken gezwommen en 200 m door heupdiep water gewaad. Nou, dat voel je. Je traint dus tenminste iets en zonder belasting.