Op de camping van Staatsbosbeheer. Een veld voor mij alleen !

Uitzicht bij het wakker worden.

Zonlicht op de tent.

Korstmos.

Uitzicht op het veld.

 

Begin 2016 was een uitzending van Floortje naar het einde van de wereld gewijd aan Miriam en Peter Lancewood. Ze leven buiten, in New-Zealand. Een aantal maal hebben ze een seizoen lang op een plek gewoond in een hut of in hun tent, daarna hebben ze de Te Aroroa Trail gelopen, een lange afstandspad van noord naar zuid New-Zealand, of andersom. Nu heeft Miriam ( oorspronkelijk Mirjam Sleumer, ze is Nederlandse, maar New-Zealanders spreken Mirjam raar uit ) een boek geschreven over haar ervaringen.

Eerst de randvoorwaarden. Bij de presentatie van haar boek, waar ik bij aanwezig was, zei Miriam, dat ze rondkwamen van EUR 3.500 per jaar. Ze leefden van de rente op hun spaargeld. De rente in New-Zealand is hoger dan bij ons. Ze rentenieren dus in de letterlijke zin van het woord.

Het idee is inspirerend. Dat je van zo weinig geld zo mooi kunt leven. Nieuw Zeeland is natuurlijk een fantastisch decor. Het boek puilt uit van de natuurbeschrijvingen in superlatieven. Wat ook wel een van de bezwaren vind. Na de zoveelste uitroep geloof je het wel.

Interessant vind ik, wat deze manier van leven doet met Miriam en Peter. Hij maakt Miriams zintuigen scherper. Ze hoort beter en ze ruikt de geiten, die ze schiet voor het eten, voor ze hen ziet. Waarschijnlijk speelt ook mee, dat ze geluiden en geuren beter leert kennen en ze daardoor opmerkt, waar ze eerder onopgemerkt bleven omdat ze niet van belang waren.

Er is ook verveling. De eerste twee weken in de natuur is er verveling, daarna ben je aangepast. Dat ken ik van kamperen, gewoon op een camping. Zou het uitmaken als ze niet rentenierden maar moesten leven van werk, wat voor werk dan ook ? Landbouw, veeteelt, schrijven of andere dingen die je met een computer en een telefoon of satellietverbinding kunt doen ? Vast wel.

Ook mensen lijkt ze beter aan te voelen. Ik kan daar geen oordeel over geven, maar het lijkt op verslagen van mensen die lange tijd verstoken zijn van contact met mensen. Het kan ook zijn dat Miriam zelf groeit in haar contact. Je kunt natuurlijk nooit goed vergelijken of jij iemand beter aanvoelt dan vele anderen, zeker niet als je lange tijd juist geen contact hebt met anderen. Maar ik kan me wel voorstellen dat je scherper bent als je, na weken zonder contact, weer eens iemand ontmoet.

De opbouw van het boek vind ik een minpunt. Het boek valt uiteen in twee delen. Het eerste gaat over de tijd dat ze steeds een seizoen op een plaats verbleven, of in een hut, of in een tent naast een hut. Sommige hutten waren zo vies of vervallen dat ze liever in de tent sliepen. Het tweede deel gaat over de tocht over de Te Aroroa Trail. Die trail is 3.000 kilometer lang, maar krijgt slechts een derde deel van het boek. Miriam plukt een paar verhalen uit de tocht van twee jaar en rijgt die als een kralenketting aan elkaar. De ervaringen zijn ongeveer dezelfde als in het eerste deel, behalve dan de fysieke kracht die het lopen met zware bepakking neemt en de gevaren die de tocht met zich meebrengt. Wat mij betreft had er een heel boek ingezeten, net als de veelheid van boeken over de Pacific Crest Trail in de Verenigde Staten ( zie elders op deze site ). Zo’n boek was vast niet wezenlijk anders geworden, maar nu is het boek uit evenwicht.

Ze zijn erg tevreden met hun manier van bestaan. Dat kan in me indenken. Hoofdschuddend kijken ze naar de mensen die anders leven, in een stad, met een baan met vaste werktijden, met een huis en een hypotheek en een ritme op basis van de klok. Dat willen zij zeker niet, sterker nog, ze vinden dat de anderen niet de juiste keuzes maken. Ik mis het besef van samenhang tussen hun en de anderen, ons, de afhankelijkheid van elkaar, hun eigen afhankelijkheid van de mensen met de levens die ze verwerpen, de afhankelijkheid van de boeren, die hun tarwe en rijst verbouwen, de banken, die hun geld beheren. Ze bakken brood in een Dutch oven, die bestaat dankzij mijnen, hoogovens en staalfabrieken en de mensen die er werken, in ploegendiensten, met huizen en hypotheken.

En waarom is natuur eigenlijk mooi ? is hij dat intrinsiek, of alleen omdat iemand geleerd heeft dat de natuur mooi is ?