Het EK voetbal voor vrouwen zorgt voor nogal wat discussiedrukte. Wat zou het ? De finale gisteren was leuk om te zien en soms mooi om te zien. Waar zie je in een toernooi vier doelpunten voor rust en nog twee daarna ? Ik heb een paar prachtige acties gezien en een paar prachtige doelpunten. Goed, er waren momenten dat de vrouwen wat pingpongden omdat niemand de bal onder controle leek te kunnen krijgen, omdat de kracht, de moed of de techniek ontbrak. Op andere momenten zag je die techniek dan weer wel. Ik heb veel plezier beleefd aan het toernooi, natuurlijk helemaal nu ‘wij’ gewonnen hebben, en ik heb de grimmigheid van sommige andere toernooien niet gemist.
—
Zomergasten van 6 augustus met de psychiater Glenn Helberg. De twee uur die ik gezien heb gingen over zwart zijn / wit zijn – discriminatie en racisme. Wat ik er uit begrijp – de man formuleerde rommelig en soms onbegrijpelijk, maar dat kan ook liggen aan de afstand tussen zwart en wit – is, dat mijn geschiedenis ook de geschiedenis is van de zwarte, maar niet dezelfde geschiedenis. Mijn geschiedenis is die van de machthebber, degene die het leven van de zwarte dicteerde en die hem / haar ontmenselijkte. Ik kan daar niet onderuit, hoe rottig ik die geschiedenis ook vind en hoe naar hij ook voelt. Mijn wit zijn laadt die geschiedenis automatisch op mij, met alle oordelen en vooroordelen die nog voortleven. Dat gebeurt ook met de zwarte en onze verschillende geschiedenissen bepalen mede onze verhouding. Zoiets. Geloof ik.
—
De Trouw van vandaag 7 augustus had zes bladzijden over sport. Op de drie linkerbladzijden stonden artikelen over de prestaties van vrouwen : het EK-voetbal natuurlijk, de bronzen medailles van Anouk Vetter op de zevenkamp, die van Dafne Schippers op de sprint en een beschouwing over de overwinning van Marianne Vos en de vraag wie nu kopvrouw wordt bij het komende WK op de weg. Goed gedaan, Trouw.
—
‘Het monster van Leersum’ is een man van nu 81 jaar. Hij is op 2 augustus veroordeeld tot een celstraf van drie maanden voor het terroriseren van zijn buren. Dat komt niet vaak voor in Nederland. Eerder was hij al veroordeeld tot een gebiedsverbod van vijf ( ! ) jaar voor het erf van zijn buren, met een dwangsom van € 300.000. Ook een dwangsom van die omvang is bijzonder bij burenproblemen. Op 5 augustus was een interview te horen ( NPO 1, ongeveer 09.00 uur ) met de advocaat van de slachtoffers, Bernard Tomlow.
De zaak laat zien, dat het idee van ‘waar twee vechten hebben twee schuld’ niet klopt, in elk geval niet als altijd geldende waarheid. Tomlow stelt dat het kwaad in deze zaak vooral éénzijdig was. Het kwaad is een maatschappelijk risico. Als het je treft is het enige wat je kunt doen ertegen vechten of ervoor vluchten.
Tomlow legt in het interview een verband tussen deze zaak en zaken over seksueel misbruik. Een interessante stelling, die ik onderschrijf. Bij seksueel misbruik wordt vaak gesteld dat het gedrag van het slachtoffer de misdaad van de dader ‘wel moet hebben’ uitgelokt. Het is één van de uitingen van de blaming the victim redenering. Het bedoelde effect van de redenering is, dat hij het onheil afweert voor degene die hem uitspreekt : als ik mij maar niet gedraag als het slachtoffer, zal het onheil mij niet treffen.
