Veertig jaar geleden kocht ik het stripalbum Armalite 16 van de Franse stipmaker Michel Crespin. Het is een deel uit de serie Les humanoïdes associees, maar het enige dat in het Nederlands vertaald is. Het gaat over een jonge vrouw die alleen leeft in een hut in de bergen, op een paard rondrijdt en een geweer heeft, die Armalite. En dan een deserteur uit het leger in haar huis treft. Want de apocalyps is natuurlijk geweest en het leger is naar en onderdrukkend. Voilà.
Een paar jaar geleden kocht ik de andere delen. Ik kwam erachter dat de schrijver in één daarvan een kaart heeft opgenomen waarop de plaats van haar huis, een hut meer, een overnachtingsplek voor herders, staat aangegeven. Dat bleek in de vallei te zijn die Champsaur heet, bij Poligny. Op de terugreis van een vakantie in Zuid-Frankrijk, via de Route Napoléon, kwam ik door die Champsaur. Ik vond het landschap geweldig.
Dit alles was een mooie aanleiding om die hut eens te gaan opzoeken. Nu is de plaats die de schrijver heeft aangekruist niet de plek waar nu de Cabane des Pierres staat. De aangegeven plek ligt een paar honderd meter verderop en hoger en is alleen bereikbaar via een smal bergpad. De hoofdpersoon uit het verhaal rijdt op en neer op een paard. Het is niet waarschijnlijk dat ze steeds het bergpad nam. En bovendien : daarboven staat geen hut en de cabane ademt de sfeer uit het stripboek.
Er is een wandeling uitgezet die langs de cabane voert. Die zou een uur, anderhalf uur moeten duren en niet moeilijk zijn. Ik had de landkaart 1:25.000 waar de hut en de route op stonden. Het heeft mij drie wandelingen gekost om de hut te bereiken. Ik kon de route niet vinden … Ondanks de markeringen.
De stenenhelling waar de hut naar genoemd is. Zo af en toe rollen er dus zulke keien van de berg af …
